Geloven door woord en geest (5)

Het geloof bij Kohlbrugge

Wanneer wij nu niet tot het heil kunnen naderen via de beleving of via het leven hoe hebben we dan te staan tegenover dat heil, die genade?

Kohlbrugge’s antwoord hebben we al even gehoord, de genade moet geloofd worden. Het gepredikte Woord wil ook het geloofde Woord zijn. En als men dan vraagt maar wat is dat dan, dat geloven? Dan is het antwoord duidelijk 'slechts horen naar de stem des Heeren - ' die tot mij komt via het levende Woord. Horen? Wat is dat dan? Horen, gehoor geven aan, horig zijn, gehoorzamen - tot je door laten dringen, op je laten inwerken, je laten in-spireren, je laten gezeggen door Gods gezaghebbende Woord, 'spreek, Heere, want Uw knecht hoort'.

Zo schrijft hij bij wat men wel zijn tweede bekering noemt: 'Wie was ik, dat ik niet geloven zou wat de Heere mij zeide? En of wel van toen af de duivel mij opnieuw met alle woede uit dat Woord zocht te dringen, zoo is toch dit Woord, waaraan ik in al mijn verklagen ben blijven hangen, sterker geweest dan alles wat tegen mij was - en dat Woord is mijn stok en mijn staf en lamp voor mijnen voet'.

En ergens anders: 'Het Woord heeft het gaarne dat wij gelooven wat wij in het Woord zijn en wat het voor ons in Zijn heerlijkheid teweeggebracht heeft'.

Alles hangt af van het levende Woord

Wie aan dat Woord geen gehoor geeft, wie het niet gelooft houdt God voor ongeloofwaardig en doet de wil van de duivel, die zet God voor leugenaar! Die kiest de dood boven het leven, zichzelf boven God in Christus. 'Daarom is het ons ook zo nodig dat wij in het Woord blijven; want dat wij een doorkomen door dit tijdelijk leven hebben, dat wij het dagelijks brood voor ons en onze kinderen, ook schoenen, klederen, huis en hof hebben, ligt alleen in het Woord. Het ligt alleenlijk in het woord, dat wij dit alles ook met zegen en met een waarachtig goed geweten hebben en met een dankbaar en vrolijk hart genieten kunnen, en dat wij daarbij een goede hoop op 't eeuwige leven deelachtig zijn. Want het ligt ook alleenlijk in het woord, dat wij vergeving van zonden hebben. God vertrouwen en onze naaste alle goeds bewijzen. In de macht van het Woord zijn ook alle mensen, hooge en lage en Het doet met hen wat Het wil - en niemand kan ons een haar krenken, niemand ons een been breken, als wij in dit Woord blijven. Zien wij ook niets dan zonde - niets vermag iets tegen het Woord: Om Mijnentwille zijt gij rein. Zien wij niets dan ondergang en verlorenheid - alles vermag het Woord: Mijn heil is bij U, vrees niet. Ik sterk u. Ik behoud u met de rechterhand Mijner gerechtigheid.'

Zo predikt Kohlbrugge onophoudelijk het levende Woord dat geloofd wil zijn. Alleen deze prediking is ook vandaag broodnodig want: 'Slechts waar dit Evangelie der genade heerst, en men het niet enigszins laat bederven, daar zijn de goede werken. In het Woord der genade staat alles: is het Woord weg, dan is alles voorbij, alles dood, alles zonder zegen en vrucht; want ouderlingen noch gemeente ontvangen de levendmakende Geest door de prediking der wet maar door de prediking des geloofs. Blijft de ouderling bij de prediking des geloof s geheel en al, zonder zich te bekommeren om hetgeen zichtbaar is, dan houdt hij aan de genade vast, en de Heere leert hem en geeft hem verstand in alle dingen, zodat het vanzelf gaat en zijn eigen hart, zijn huis en de gemeente worden door de genade staande gehouden en door de genade gedragen. Waar echter de genade heerst daar heerst de zonde niet maar 's Heeren Woord en Zijn Geest'.

Geloof het Evangelie!

Wellicht zegt u na dit alles nog: 'ik kan het niet geloven, ik ben te zondig, ik ben te koud en te hard...’.

Luister dan nog éénmaal met mij naar die reinigende, verwarmende, vermurwende prediking van het Woord door Hermann Friedrich Kohlbrugge als hij ons zegt: 'Gods hart, dat vol is van barmhartigheid, staat voor een mensch open; men behoeft zich niet te laten weerhouden door een menigte van zonden; door de bedenking: "Het is te erg met, mij, mijne verdorvenheid is te groot, voor mij is er geen redding meer!" Men behoeft zich zelfs niet te laten weerhouden al hoorde men ook eene stem van de hemel: "Ik heb geen behagen aan u"; men mag en behoeft zich niet te laten weerhouden, al had God ook gezworen: "Gij zult nooit en nimmer in de hemel komen!" De apostel wil zeggen, dat, wanneer men in de hel ligt, het de schuld van het verstokte hart is, omdat men zich niet aan de genade houdt, om door de genade tot God te komen. Gods genade staat vaster dan de gehele wereld. Alle woorden van vervloeking en verdoemenis die uit de mond Gods gegaan zijn. God herroept ze, wanneer men komt met Zijn genade en het bloed van Jezus Christus'.

En verder 'Hebt gij zonde, - houd u aan Gods Woord! - hebt gij nood, - houd u aan Gods Woord! - gaat het door de woestijn, de Rode Zee en de dood, - houd u, al willen alle vlees en de duivelen u daarvan afhouden, aan Gods Woord en blijf daarin! "Dat kan ik niet" zult gij zeggen. Daar vraagt God niet naar! Wilt gij niet door dood en duivel omkomen, zo houd u, temidden van nood en smart aan Christus' bloed, ja houd u daaraan; en willen nu vlees en bloed en de wereld u daaruit drijven, - welaan al beeft uw hart ook bij de gedachte of het wel waar is, houd u toch aan het Woord, - gij hebt Gods wil vernomen... nl. dat wij afstand gedaan hebben van de werken uit onszelf, van het werk der eigengerechtigheid, van de twijfel aan Gods macht en ontferming, van het zichtbare, van alle zichtbare hulp en alzóó spreken: "Hier sta ik, ik kan niet anders. God helpe mij!"

De strijd des geloofs is weldra ter eere van Christus beslist en wij... wij zien de heerlijkheid Gods want

d‘ ogen houdt mijn stil gemoed opwaarts om op God te letten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen