Globaal bekeken

Welke onderwerpen brengen we onder in deze rubriek? De dingen die geen commentaar behoeven, de dingen die gewoon uit het leven gegrepen zijn, het speelse en aardige soms.

Toch ook die dingen, die op zich artikelen waard zijn en waar - op dat moment - toch niet aan te denken valt.

Hieronder volgt een stuk, dat heel wat nadere toelichting en commentaar zou kunnen vereisen. Het is een stuk, dat evangelicals in Vancouver opstelden naar aanleiding van de assemblee van de Wereldraad van Kerken, die daar kort geleden gehouden werd. Het stuk is ondertekend door prof. dr. P. Beyerhaus (Duitsland), prof. dr. Arthur Johnston (USA), prof. dr. Myung Yuk Kim (Korea). Het is geen stuk dat representatief is voor de héle evangelische wereld. Gebleken is immers dat er een stroming is onder de evangelicals, die aansluiting zoekt bij de Wereldraad. We geven het stuk, dat we in het Engels ontvingen, hier vertaald door.

In dit nummer van ons blad reageert ook prof. dr. D. C. Mulder - voorzitter van de Nederlandse Raad van Kerken - op wat ondergetekende naar aanleiding van uitlatingen van hem (geciteerd uit het Nederland Dagblad) schreef. In onderstaande verklaring van de evangelicals komt ook zijn naam voor, gezien wat hij over de dialoog gezegd zou hebben. We verwijzen de lezers - om volledig te zijn - ook naar deze bijdrage.

• ‘Deze verklaring komt van een internationale groep van "evangelicals", die uitgaan van het gezag van de Bijbel, de noodzaak tot evangelisatie en de ware eenheid van allen, die geloven in Jezus Christus. Gedurende de assemblee hebben we elkaar dagelijks ontmoet om ervaringen uit te wisselen. Het hiervolgende biedt niet ons uiteindelijke oordeel, want dat moet wachten tot de publicatie van het officiële Wereldraadrapport. Dit stuk maakt ook geen aanspraak op de gezichtspunten van de hele evangelische beweging, aangezien alle evangelicals, die in de assemblee participeerden, er op persoonlijke titel waren óf als afgevaardigden van specifieke groepen. Derhalve is er geen officiële betrokkenheid van welke evangelische organisatie dan óók in deze assemblee

• Onze positieve waarnemingen houden in:

1. De ernstige pogingen, die voorafgaand de assemblee gedaan zijn om te zorgen voor twee belangrijke documenten, die ook enkele evangelische gezichtspunten in beschouwing nemen, zoals de Lima-Verklaring over "Doop, Eucharistie, Verkondiging" en de oecumenische stellingname over "Zending en evangelisatie".

2. Een bredere ruimte, die gegeven werd aan behoudende bijbel-gelovigen, die deels te danken was aan de ''streng-orthodoxe'' participatie (orthodox in de zin van oosters-orthodoxe kerken, v. d. G.), in de assemblee. ­

3. De aandacht voor menselijk lijden tengevolge van de schending van mensenrechten en de veronachtzaming van de ons door God gegeven naaste. Het verslag van de "Grand Rapids Consultatie" over de verhouding tussen evangelisatie en sociale verantwoordelijkheid (1982) toont aan, dat de evangelicals niet minder betrokken zijn bij de vragen van welzijn, gerechtigheid en vrede dan andere christenen, hoewel we in onze analyses uiteen zouden kunnen gaan, en ook in onze voorstellen voor oplossingen en in de theologische motivatie van onze christen-taak om de armen en verdrukten te helpen.

• We moeten evenwel constateren, dat onze vroegere reserves ten opzichte van de Wereldraad van Kerken niet weggenomen zijn, maar eerder versterkt zijn vanwege de volgende waarnemingen.

1. De bedoeling van het thema van de assemblee "Jezus Christus, het leven der wereld" bleef dubbelzinnig vanwege de tendens om de volgorde tussen onderwerp en doelstelling om te keren en Christus gelijk te stellen met alles wat menselijke begeerte naar een rijker leven schijnt te bevredigen. Stellingen als "Leven is een goddelijke eigenschap; kiezen voor het Ieven is kiezen voor God..." (Konrad Raiser) openden duidelijk de weg tot Christus voor atheïsten en leden van andere religies, zonder een expliciete belijdenis van Hem als God en Zaligmaker, overeenkomstig de Schriften.

2. De geschiedenis werd dikwijls voorgesteld als een product van machtstrijd tussen hen, die profiteren van de toestand van de bestaande orde en de recent opgekomen krachten die proberen de bestaande orde omver te werpen. Het zicht op de geschiedenis in een materialistische context is het voornaamste kenmerk van de marxistische ideologie, die in de vorm van de "theologie van de armen" ingang heeft gevonden in de zendingsdocumenten van Vancouver.

3. Juist de woorden van de Bijbel - hoewel kwistiger gebruikt dan op vorige conferenties - schenen een andere betekenis te krijgen. We voelden een algemene trend om het christelijk getuigenis te misbruiken als forum en taal voor sociaal-politieke ideologieën. Onder het mom van een bijbelse en trinitarische terminologie, ondersteund door dramatische illustraties van een dreigende nucleaire holocaust en door cummunicatieve, fascinerende menselijke dromen over vrede in speeches, erediensten en audiovisuele voorstellingen, werd een pseudo-christelijke visie op bevrijding gegeven, die God gelijk stelt met de drijvende krachten in het proces van de geschiedenis.

4. Alleen genoemde dubbelzinnigheid kan verklaren de blijkbare inconsequentie van sprekers, die traditioneel christelijke leerstellingen vertolkten, samen met andere leerstellingen, die radicale overtuigingen verwoordden, die zich niet verdragen met bijbelse opvattingen. Een duidelijk voorbeeld was dr. Dorothee Sölle. Zij wraakte de bijbelse opvatting aangaande God en Zijn heerschappij, sprekend over een "gods-beweging", terwijl zij zelfs haar hoorders aanmoedigde om "nieuwe bijbels" te schrijven.

5. Andere sprekers moedigden vrouwen aan om hun vrouweljike ervaringen te maken tot startpunt om een grondig-nieuwe theologie te ontwikkelen, waarin de eerbied voor de bijbelse openbaring aangaande God als onze Vader wordt ingeruild voor een cultus van god als moeder.

6. In alle lezingen, inclusief de rapporten van moderator van het centraal comitee en van het algemeen secretariaat, misten we een duidelijke nadruk op het woord evangelisatie als de centrale opdracht van Christus aan Zijn Kerk en de heenwijzing naar een doeltreffende strategie om de drie biljoen mensen te bereiken, die nog altijd leven buiten de zaligmakende kennis van Jezus Christus.

7. Niet-christelijke godsdiensten worden voorgesteld als wegen, waardoor Christus Zelf leven geeft aan hun volgelingen en ook spreekt tot óns christenen. De vrees van velen, dat de Wereldraad van Kerken zich zou kunnen bewegen in de richting van toenemend syncretisme (vermenging van godsdiensten, v. d. G.)is versterkt door het insluiten van Indische mythologie in het eredienstprogramma, door de uitnodiging aan het adres van leiders van andere religies om de assemblee bij te wonen, zelfs voor wat betreft het centrale thema, en door de uitdrukkelijke stelling van een leidinggevend persoon van de Wereldraad, prof. dr. D. C Mulder, dat een evangelische opwekking onze dialoog met andere religies in gevaar brengt.

8. De geloofwaardigheid van de aanspraak van de Wereldraad om een profetische stem te zijn, die de onderdrukking van mensenrechten uitschreeuwt, wordt ééns opnieuw onder oordeel gesteld door de politieke eenzijdigheid, waarmee geweldplegingen uitsluitend in de niet-marxistische wereld worden aangewezen; terwijl ernstige onderdrukking in socialistische staten, wier oecumenische vertegenwoordigers beapplaudisseerd werden door de assemblee als hartstochtelijke advocaten van vrede en gerechtigheid, bejegend wordt met mildheid of eraan In stilte wordt voorbij gegaan. Dit betreft vooral de knechting van de kerken en de vervolging van belijdende christenen in deze gebieden. Dit zich terugtrekken van een positie van publiek debat naar die van, als het geval het toelaat, diplomatieke bemiddeling is des te meer niet te verontschuldigen, aangezien voldoende duidelijkheid is betracht naar de Wereldraad toe in de beroemde brief van vader Gleb Yakunin en Lev Regulson op de vorige, de vijfde assemblee van de Wereldraad in Nairobi in 1975. Zoals uiteengezet werd in de Yakunin Hearing, die naast de Wereldraad-assembleein Vancouver werd gehouden (22 tot 27juli): "Een kerk die willens en wetens haar martelaren verwaarloost is bezig zichzelf af te scheiden van Christus, die lijdt in de gekwelde leden van Zijn lichaam".

9. De sterke waarschuwingen van de assemblee tegen de nucleaire bedreiging van menselijk leven zijn niet te verenigen met het klaarblijkelijk negeren van de miljoenen levens, die jaarlijks geofferd worden door de tolerantie jegens wettelijk toegestane abortus, en van de vele andere levens, die opgeofferd worden als gevolg van de toenemende vraag om euthanasie in te voeren.

10. De beslissende tekortkoming van de assmblee is het gebrek aan een waarlijk bijbelse diagnose van de echte basis-toestand van de mens: onze scheiding van God door onze zonde; én van de bijbelse remedie: onze wedergeboorte door de Heilige Geest door boetedoening en persoonlijk geloof in Jezus Christus: hetgeen uitloopt op de verandering van ons huidige leven en op onze altijd durende gemeenschap met God.

Een tamelijk optimistische visie op de menselijke natuur en op ons vermogen om onszelf te helpen leidt weer tot een universalistische visie op verlossing. De oecumenische visie van een totaal-verenigde mensheid in een herstelde kosmos gaat echter lijnrecht in tegen de profetische boodschap, dat zulk een verwachting niet bewaardheid wordt vóór de zichtbare wederkomst van Jezus Christus om te oordelen de levenden en de doden, en vóór de schepping van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde door God Zelf. Wij merkten op nalatigheid met betrekking tot deze toekomst-visie in de meeste toespraken op deze confentie.

• Al deze waarnemingen dragen bij tot onze zorg, dat de Wereldraad van Kerken het gevaar loopt een mondstuk te worden van valse profetie ten opzichte van de christenheid. Zolang deze tekortkomingen en vervalsingen niet erkend en publiekelijk verworpen worden, ten gunste van een nieuw aansluiten bij de Bijbel als Gods onfeilbare Openbaring, kunnen wij niet met een goed geweten onze evangelische vrienden aanraden actief deel te nemen in de structuren en programma's van de Wereldraad van Kerken. Eerder zullen wij onze bijdragen door werkelijk christelijke alternatieve organisaties laten lopen. Anders zouden we er verantwoordelijk voor zijn evangelische gelovigen en kerken te brengen onder de invloed van zulke bedriegelijke ideeën als we ontmoet hebben op deze assemblee. We stellen dit niet in een oordelende geest noch in een separatistische houding, maar vanuit onze liefdevolle betrokkenheid op de handhaving van de bijbelse waarheid in alle kerken binnen en buiten de Wereldraad; dié waarheid, zonder welke de wereld het leven, dat in Jezus Christus is, niet vinden kan.

• De goede intenties en de menselijke inspanningen, die gedaan zijn onder het Wereldraadthema "Jezus Christus-het leven der wereld", ten opzichte van vrede en gerechtigheid en nucleaire ontwapening en eenheid, sluiten de centrale evangeliewaarheid uit en scheppen een valse bevrijding voor de wereld. Wij als navolgers van Christus hebben toegang tot de enige macht die groter is dan kernwapens, de macht van God, ons nabij gekomen alleen in Jezus Christus.

2 Kron. 7 vers 14: "Mijn volk, over dewelke Mijn Naam genoemd wordt, zich verootmoedigt en biddend Mijn Aangezicht zoekt en zich bekeert van hun boze wegen, zo zal Ik uit de hemel horen en hun zonden vergeven en hun land genezen".

• Laten we de christenen wereldwijd oproepen om te bidden en het Woord van God te gehoorzamen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen