Een christelijk tehuis, kan dat nog?

Het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur heeft beschikt, dat instellingen die gezinsvervangende tehuizen beheren voor verstandelijk gehandicapten, binnenkort moeten worden toegelaten binnen het kader van een landelijk plan. Toelating vindt - u vermoedt dat al - plaats, wanneer wordt voldaan aan de door de overheid te stellen eisen. Om te toetsen of een instelling aan de eisen voldoet, worden de statuten ter beoordeling voorgelegd aan het Provinciaal Bestuur.

Op grond van de Tijdelijke Verstrekkingenwet maatschappelijke dienstverlening is op 28 maart 1977 een algemene maatregel van bestuur uitgevaardigd, waaruit duidelijk wordt, welke normen zullen worden gehanteerd bij de beoordeling van de vraag of de statuten aan de gestelde eisen voldoen.

De gehanteerde norm vormen een niet geringe bedreiging van de identiteit van onze christelijke tehuizen. Ik zie de bui al hangen. Eén van de eisen is, dat de cliënten of hun wettelijke vertegenwoordigers en de medewerkers bij het beleid van de instelling worden betrokken. Een tweede: de dienstverlening mag niet worden geweigerd op grond van geloofs-of levensovertuiging, ras of nationaliteit van de cliënt. Zullen, als aan deze eisen wordt voldaan, christelijke instellingen nog als zodanig herkenbaar blijven? Het is te vrezen dat dit niet langer het geval zal kunnen zijn.

Het komt mij voor, dat het voor christelijke instellingen, die zich bewegen op het terrein van de maatschappelijke dienstverlening altijd een opdracht is geweest, de zorg ook uit te strekken naar hulpbehoevenden die niet behoren tot het eigen achterland: het protestants-christelijke volksdeel. Met vele Bijbelse voorbeelden zou deze stelling te onderbouwen zijn. Eveneens is genoegzaam bekend, dat personeelsleden, die bij indiensttreding meelevende lidmaten der kerk waren, soms anders gaan denken. De opleidingen, die zij moeten volgen, bieden hiervoor soms maar al te veel verleiding. Het ontbreken van de sociale controle van het ouderlijke huis en de gemeente waartoe zij behoorden werken daar vaak nog extra aan mee. Denkbeelden van 'cliënten' en hun wettelijke vertegenwoordigers zijn van grote invloed op het denken van de medewerk(st)ers. In een christelijke instelling zitten niet alleen cliënten die het beleid van de instelling van harte ondersteunen. Van hen mocht wel worden verwacht, dat zij dit beleid respecteerden en er zich in voegden.

Dit alles wordt anders. Zij moeten bij het beleid worden betrokken. Natuurlijk gaat het er dan om, dat zij het beleid mede gaan bepalen. Normen, ontleend aan het Woord Gods, aanvaarden zij niet. Misschien valt het in de praktijk nog wel wat mee. Niet van de ene dag op de andere zullen instellingsbesturen worden overspoeld door andersdenkenden. Maar in welk tempo zullen we verder afzakken? Als deze ontwikkelingen doorgaan, zal er binnenkort geen weg terug meer zijn. Christelijke tehuizen zijn er dan zeker niet meer. Dat kan niet als de overheid de normen stelt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen