God verhoort het gebed

Veel mensen plaatsen achter de aanhef van deze meditatie op zijn minst een vraagteken. Het verloop van hun leven schijnt er immers zo mee in strijd te zijn. Hoe dikwijls hebben ze in hun leven gebeden om dit of dat, maar ze ontvingen, naar het scheen, nooit verhoring.

Maar is de bijbel dan niet betrouwbaar? Kunnen we niet aan op de belofte van God: 'Het gebed der rechtvaardigen zal Hij verhoren? ' (Spreuken 15 : 29). De geschiedenis van de aankondiging van de geboorte van Johannes de Doper laat ons duidelijk het tegendeel zien.

In deze geschiedenis treffen we de oude priester Zacharias aan in de tempel in de stilte van het Heilige. Tweemaal per dag waren de Joden, of ze nu in Palestina woonden of daarbuiten gewoon met het gezicht 'n de richting van Jeruzalem te bidden, 's morgens om 9 uur, 's middags om 3 uur. En wie in de gelegenheid was verzamelde zich omstreeks die tijd in de voorhof van de tempel. Tegelijkertijd ging dan een priester het Heilige binnen om het reukoffer te brengen en als vertegenwoordiger van al die biddende Joden voor het aangezicht van God te bidden.

Het rookoffer bestond uit het verbranden van verschillende specerijen. De opstijgende rook was een symbool van het overal tot God opstijgende gebed (vgl. Psalm 141).

Dit keer is deze taak Zacharias toebedeeld. Als gevolg daarvan treffen we hem aan op het hoogtepunt van zijn priesterlijke loopbaan. In de loop van de tijd was immers het aantal priesters zo groot geworden, dat men maar éénmaal in zijn leven voor deze taak in aanmerking kwam.

Over dit hoogtepunt vallen echter de nodige schaduwen. Aan Zacharias is opgedragen te bidden om de verlossing van Israël, om de komst van de Messias. Maar wat is er nog, dat duidt op de vervulling van Gods beloften? Van de troon van David is niets meer over. De wrede Herodes, ook niet-Jood, heeft het voor het zeggen. Bovendien is het huwelijk van Zacharias kinderloos gebleven. Geen nageslacht van deze oude priester zal dus mogen delen in de zegen van de Messias.

In onze gedachten leeft de oude Zacharias vaak voort als een ongelovige oude man.

Maar als ik hem bij het altaar zie staan, dwingt hij respect af. Zijn naam betekent: De Heere gedenkt. Maar waaruit blijkt, dat God bezig is Zijn beloften te vervullen? En om dan desondanks te blijven bidden! Zouden wij er in een dergelijke situatie al niet mee opgehouden zijn?

Bidden. Ja, dat willen we nog wel, als we op zijn tijd ook maar verhoring zien. Maar als de verhoring uitblijft? Keren we dan niet gemakkelijk de Heere de rug toe? God hoort toch niet. Maar wat is daar voor heil van te verwachten? Wie het niet biddend in zijn leven verwacht van de vervulling van Gods beloften is aan zichzelf overgeleverd, ja voor eeuwig. Omgekeerd houdt de bijbel ons evenwel voor, dat wie het van de Heere verwacht, niet beschaamd uitkomt. Gaat het hier, als het er op aankomt, niet om ons eigen ik, dat niet wil buigen onder de wil van God over ons leven, dat zelf koning wil zijn en Hem niet als koning in zijn leven wil erkennen? Kunnen wij echter enig recht laten gelden? Is er iets in ons leven op grond, waarvan wij kunnen zeggen: Daarom moet God mij nu verhoren? Als God ons gebed verhoort, is dat enkel de vrucht van het volbrachte werk van Christus. Zou het ook niet mogelijk zijn, dat de Heere de verhoring uitstelt om ons dat te leren?

Wie zichzelf verloochent en ondanks alles in geloof aan de Heere en Zijn beloften vasthoudt, komt nooit beschaamd uit. Het gaat in ons leven wel eens anders dan wij aanvankelijk hadden gehoopt, gedacht en ook misschien gebeden. Het is mogelijk, dat we op heel veel vragen in ons leven nooit een antwoord krijgen. Maar één ding is zeker: God laat ons niet aan onszelf over! Op Zijn tijd zal Hij op Zijn wijze, en dat is op een heel bijzondere manier Zijn beloften in ons leven vervullen. Dat mogen we geloven op grond van het volbrachte werk van Christus. Want God heeft Zijn eniggeboren Zoon, het liefste, dat Hij had, overgegeven tot in de dood om ons, die niet anders hebben verdiend dan om eeuwig aan onszelf overgelaten te worden, dit alles te kunnen schenken.

Dat ondervindt ook Zacharias als hij het Heilige binnenkomt. Ter rechterzijde van het altaar (in de bijbel altijd de goede kant!) treft hij een engel aan, die hem vertelt: Vrees niet Zacharias, want uw gebed is verhoord, en uw vrouw Elisabet zal u een zoon baren, en gij zult zijn naam noemen Johannes.

Zacharias, uw gebed is verhoord. Dat wordt de oude priester toegeroepen, als hij het Heilige binnenkomt. De oude man heeft nog niet eens gebeden! Hier bevestigt God, wat Jesaja al had geprofeteerd: 'Eer ze roepen zal Ik antwoorden'.

De oude priester wordt door de engel met name genoemd. In het Heilige staat hij als vertegenwoordiger van het volk. De verhoring van het gebed zal echter niet buiten hem omgaan. God zal Israël verlossen door de komst van de Messias. Maar Zacharias zal daar nauw bij betrokken worden. Want Elisabet zal boven verwachting nog in verwachting raken van een zoon. En wat voor een zoon! Hij zal de voorloper zijn van de Messias!

Als Zacharias het Heilige binnengaat, wijst niets in de richting van de vervulling van Gods beloften. Daar kon alleen maar om gebeden worden. Hoe blijkt God echter dit gebed te verhoren. God doet het dwars door alle onmogelijkheden van onze kant heen.

Zo gaat God steeds te werk. Misschien schijnt de vervulling van Gods belofte ook in uw leven verder weg dan ooit. Volhard in het gebed. En ook u zult op Gods tijd ondervinden, hoezeer onze God een hoorder is van het gebed, hoe groot Zijn genade is in Christus Jezus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen