Op weg naar zelfstangheid

Op een middag reden we in een propvolle mikrobus naar de wijk Palomino. Tegelijk met ons stapte een sproetig Peruaans jongetje in. Hij ging naast ons staan en begon te zingen. Over zijn geliefde Maria en zijn leven vol miseria. Na twee coupletten stokte het even: 'Hoe was het ook weer? ' Na even nadenken begon hij dapper aan het derde couplet. Het was niet mooi. Zijn stem was schor. Toen hij klaar was, keek hij ons aan en hield zijn hand op...

De volgende dag stond ik in de boekhandel bij de afdeling biologie. Er kwam een jonge studente naast me staan. Schuchter, met een boekenlijstje in de hand, begon ze te zoeken. Achter haar stond haar vader. Hij zou moeten betalen. De vader werd wat ongeduldig, greep een boek en drukte haar dat in de hand. Maar zij wees het wat aarzelend af en begon weer zelf te zoeken... Beide jongeren op weg naar zelfstandigheid.

Dit zou je kunnen toepassen op de staat Peru en de protestantse kerk. Peru is zo'n dikke 150 jaar onafhankelijk. Bijna volwassen, zoals de studente. Toch heeft ook zij een geldschieter nodig, het Internationaal Monetair Fonds. Daar staan ze, met een lijstje economie-stimulerende maatregelen. Het IMF reikt een plan aan. Peru kan het afwijzen, maar zij blijft afhankelijk van de dollar...

De protestantse kerk is nog jong en klein. Zij staat midden in het drukke leven van de stad. Toch zingt zij, veel en graag, vooral de jongeren van de kerk. Zij zingt niet over de geliefde Maria, maar over God en een vreugdevol leven. Soms hapert het even, maar zij zet dapper door. Het klinkt mooi, de onberijmde psalmen. Maar toch moet ook zij de hand ophouden...

Beiden op weg naar zelfstandigheid? Of blijven zij afhankelijk? In het algemeen zijn de relatie tussen de staten en de kerken onderling niet zo volwassen. Het is onze opdracht, als christenen, daar iets aan te doen. Vooral aan de relatie tussen kerken kunnen wij meebouwen. Daarom werd het begrip wederzijdse assistentie geïntroduceerd. Assistentie van ons aan hen en van hen aan ons. Elkaar aan het woord laten, luisteren naar elkaar. Maar wat merken we daar nu van? Hoevelen van ons hebben de stem gehoord van de kerk overzee? Wij blijven mensen sturen en geld en materiaal. Al het 'goede' komt van één kant. En dat is onze kant. Maar als de jonge kerk ons eens zou vragen: 'Wat is de bedoeling van dat geld, dat materiaal, die mensen?', wat zouden we dan antwoorden? 'Wij zorgen ervoor dat jullie volwassen worden?' Het lijkt me niet toe dat wij op deze manier bouwen aan een gezonde relatie. Wij zouden moeten zeggen: 'We hebben elkaar nodig. Het lichaam van Christus is niet gedeeld. Wij kunnen niet zonder jullie'. Die belijdenis zou onze relatie zeer ten goede komen.

J. A. Wolters, leraar biologie, Colegio San Andres Lima

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen