In het vaderland van dr. Martyn Lloyd Jones

Het is een echte zomerse dag, de eerste juli 1983. De befaamde hovercraft brengt ons in een half uur naar de overkant. Maar dan liggen er altijd nog zo'n vijfhonderd kilometer tussen Dover aan de Zuidkant van Engeland en Llandysul in het hartje van Wales. Daar gaat de reis heen. Een hete, lange, vermoeiende dag.

Land van geestelijke opwekkingen

Wales. Veertien dagen vakantie in een land dat we slechts op de landkaart kenden. Liefelijker dan we ons hadden kunnen voorstellen. Alles berg of dal. Heuvels met blijde toppen en lachend groen. En dan die grillige kusten, bespoeld door de Ierse Zee, met zijn machtige rotsformaties en hier en daar wat zandstranden.

In de geschiedenis van de kerk echter is Wales nog om een paar andere dingen bekend. Ondermeer om zijn geestelijke opwekkingen. In het begin van onze eeuw bijv. In de dertiger jaren ook van deze eeuw, toen de ook onder ons bekende dr. Martyn Lloyd Jones, de medicus die, als dienaar van Gods Woord in Abaravon arbeidde (Sandfields ook genoemd). Toen Staffordshire Bill, de man die de zondagen doorbracht in de cafe's, gearresteerd werd. Zomaar, toen een paar mensen aan een tafeltje naast hem elkaar vertelden dat dominee Lloyd Jones de vorige zondag in de kerk had gepreekt en daarbij had gezegd: 'There is nobody hopeless'. Nee, ook Staffordshire Bill de dronkaard die dit gesprek aanhoorde, niet. Die woorden dreven hem naar de kerk, na veel aarzelingen. En daar zegevierde de genade over zijn verloren leven.

Zomaar een greep uit een verhaal over geestelijke opwekkingen in Wales, beschreven door de vrouw van Martyn Lloyd Jones in New Castle Emlyn. Tussen de heuvels, even buiten het stadje, ligt hij begraven, Lloyd Jones, de man die door God gebruikt werd om het volk van Wales, zijn vaderland, en later ook nog zovelen in de grote stad Londen tot zegen te zijn.

Saecularisatie

Opgewekt geestelijk leven. Is dat het, dat het kerkelijk leven van Wales vandaag kenmerkt? Hoe is het in dit opzicht in de gevestigde Kerk van Wales? Min of meer toevallig ontmoeten we een oude predikant die er ons wat van vertelt. Een niet direct moedgevend verhaal. Ds. Telford, de emeritus van Llanstephan aan wie we onze vragen stellen, spreekt van een sterk om zich heengrijpende saecularisatie, van een materiaHstische instelling van de mensen decenniën lang reeds. In de grotere plaatsen eerst, maar geleidelijk aan ook meer en meer op het platteland.

De Church of Wales kenmerkt zich door een liberale instelling. Maar de laatste tijd, zo vertelt ds. Telford, lijkt er toch een kentering te komen. Er zijn invloeden ook in de Kerk van Wales vanwege de Evangelischen. Daardoor is er sprake van enige herleving. Overigens lijkt een geestelijke opwekking als in de dagen van Lloyd Jones verleden tijd.

Calvinistisch?

We vragen door. En ds. Telford vertelt.

Van oudsher zijn er in de Kerk van Wales Calvinistische invloeden geweest. Maar de 'total depravity', de totale zondestaat van de mens waaruit deze alleen door onweerstaanbare genade verlost kan worden, nee, dat is zeker niet kenmerkend voor de leef in de gevestigde Kerk van Wales. De Dordtse Leerregels zijn binnen de geestelijkheid niet onbekend. Maar wat daarin gezegd wordt over het totale bederf van de mens en de vrijmachtige souvereine genade van God is in het kerkelijk en geestelijk leven van de Kerk van Wales niet direct terug te vinden. Op onze vraag of bijv. de 'Pilgrims Progress' van John Bunyan nog gelezen wordt, antwoord ds. Telford dat dat nagegenoeg niet het geval is.

Een tamelijk negatief beeld, dat niet ver afwijkt van het beeld dat wij krijgen van de enkele engelstalige kerkdiensten die we 's zondags meemaken in de buurt van ons vakantieadres. Een preek, die niet langer duurt dan een kwartier en die aan diepgang niet wint, wat ze aan lengte tekort komt. Ietwat moralistisch. Weinig putten uit het rijke wonder van de begenadiging van zondaren door het bloed en de Geest van Christus. Aansluitend zoals steeds, de viering van 'The Lords Supper', het Heilig Avondmaal, waaraan ook de kinderen deelnemen . Daarbij komt het sterk liturgische van deze kerkdiensten. Een samenspel tussen voorganger en gemeente, met in de hand het bekend 'Book of common prayer' (liturgieboek).

Een kerk met een eigen karakter

Dan nog enkele vragen aan ds. Telford over het historische karakter van de Church of Wales. Onwillekeurig beschouwt men die zonder meer als een deel van de grote Anglicaanse Kerk. Toch, vertelt ds. Telford, is er sinds 1921 een grote mate van zelfstandigheid. Sinds dat jaar immers heeft de Engelse Kerk geen jurisdictie meer over de Kerk van Wales. Er is een eigen kerkorde. Er zijn eigen bisschoppen. Wat niet betekent, dat een engelse predikant niet in de Kerk van Wales kan preken of omgekeerd. Waarbij overigens wel bedacht moet worden dat het volk van Wales zijn eigen oude taal, die minstens even oud en ingewikkeld is als het Gealic in Schotland en sterker van het Engels verschilt dan het Fries van het Nederlands, op hoge prijs blijft stellen, ook wel in de kerkdiensten. En om die taal machtig te zijn, moet men welhaast in Wales geboren zijn.

Maar niet alleen daarom is de Church of Wales een kerk met een eigen karakter.

Daar is ook een eigen theologische opleiding aan de universiteit van Wales (Cardiff). De studenten hebben trouwens ook de mogelijkheid om aan andere universiteiten theologie te studeren. Een opleiding die ongeveer vijf jaar duurt, waarna men als 'deacon' (geestelijke van de laagste orde) in een parish-gemeente aan het werk gaat. Vervolgens wordt men door de bisschop benoemd als priester (een geestelijke van de tweede orde) in een gemeente, waar hij het beste lijkt te passen. Het vijftal bisschoppen, dat de Kerk van Wales kent, wordt overigens door een 'kiescollege' op een wat meer democratische wijze benoemd. Dat ligt dus wat anders dan in de Kerk van Engeland, waar de andere bisschoppen bepaalde namen naar voren schuiven en waar de benoeming door de koningin geschiedt.

De vernieuwing van de Kerk

Al met al blijft het bovenstaande maar een klein diaatje van het kerkelijk leven in Wales. Andere kerken, die er evenals in het congregationalistische Engeland maar genoeg zijn, van methodistische, haptische of presbyteriaanse snit, leveren weer andere beelden op. Wat de gevestigde grote Kerk van Wales betreft echter zou een herleving van wat dr. Martyn Lloyd Jones in de jaren 1927 tot 1938 voor de geest stond, toen Gods Geest zo krachtig werkte in daadwerkelijke bekeringen en opgewekt geestelijk leven, in elk geval bepaald een goede zaak zijn. Een broodnodige zaak ook. Niet alleen daar trouwens. Ook onder ons mag er wel de gedurige bede zijn om de vernieuwing van de kerk, om doorbraak van Gods Geest in een hartelijk en daadwerkelijk geloofsleven, waar de buitenwacht wat van moet opmerken.

Met het oog daarop is het wellicht goed, dat binnenkort in het Nederlands een klein boekje gaat verschijnen van de hand van bovengenoemde Lloyd Jones. 'Vrees niet, geloof alleen' is de titel. Het gaat over het boek Habakuk en het probleem van de geschiedenis. Een moedgevend woord voor allen, die verstrikt dreigen te raken in het warnet van de vele vragen en de duizend waaroms, ons door de geschiedenis gesteld. Een stem van een man uit Wales, zij het dan in zijn Londense periode aan het papier toevertrouwd. Goed voor Wales. Goed voor ons. Een boodschap van vrijmachtige genade, waardoor mensen uit hun dommel wakker worden geschud. 'There is nobody hopeless.' Anders gezegd: Vrees niet, geloof alleen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen