Geven na leven (2)

Het hoogste gebod

Op velerlei wijze worden oproepen gedaan en acties gehouden met verwijzing naar hel liefdes-gebod. Nu is om te beginnen naastenhefde veel dieper en bijbelser dan medemenselijkheid of aardig-voor-elkaar-zijn. Bij naastenliefde is er het besef, dat de ander naast mij door God geplaatst is, en dat ik naast de ander moet gaan staan. Denk aan de omkering van de vraagstelling in de gelijkenis van 'de barmhartige Samaritaan', Lukas 10 : 37 vv). Ik moet de ander willen zoals ik me zelf wil als schepsel van God. Van Hem afhankelijk en op Hem gericht. Maar naastenliefde wordt geboren uit en begrensd door liefde tot God. We zijn vijanden van God geworden en we haten de naaste door hem of haar achter te stellen bij onszelf. Door vernieuwing van ons leven leren we de Heere weer op het oog te krijgen. En bij alles leren we Hem nodig te krijgen. Ook beslissingen, grote en kleine, kunnen niet zonder Zijn goedkeuring. Ik meen, dat dit het eerste is. Is het niet geraden tegen ons geweten in te gaan, kan men zeggen 'twijfel je, doe het dan maar niet', ook ons geweten is ontwricht en niet de beslissende instantie. Ga te rade bij Hem, bij Wien raad is.

De zaligste wetenschap

Is er heerlijker wetenschap dan te mogen geloven en weten, dat we niet meer van onszelf zijn, maar van een Ander? Er is verschil tussen 'eens anders' dan wel 'eens Anderen' te worden. De christen mag weten met lichaam (!) en ziel het eigendom te zijn geworden van de getrouwe Zaligmaker. Dan ook behoort ons lichaam Hem toe. Dan beschikken wij ook niet zo zeer over ons lichaam of over onze organen. Deze grondhouding is fundamenteel verkeerd, nl. dat wij baas over onszelf zijn. Zelfbeschikking over leven en dood, over lichaam en organen is niet wat de Schrift ons leert. We heersen niet, we hebben te dienen. We zijn niet voor onszelf geschapen en, door genade, evenmin van onszelf gebleven. Fundamenteel is nog steeds de vraag uit zondag 1 van de Heidelberger: 'wat is uw enige troost, beide in leven en sterven'? Het geloof maakt ons ook niet onverschillig, als zou het er toch niet toe doen wat er met ons lichaam dan wel met ons gebeente gebeurt. Ons lichaam kan zijn tempel van de Heilige Geest. Dan woont daarin de Heere toch ook? Dan ook geen leegsloop van dat lichaam!

Het grootste goed

Door geloofsgenade weten en belijden we ook, dat het leven, het tijdelijk leven niet het grootste goed is. In de oorlogstijd, in crisissituaties wordt wel gedacht 'als ik het leven er dan nog maar afbreng'. Ja, de satan sprak reeds: 'huid voor huid, wat zal iemand geven voor zijn leven. De gelovige niet alzo. Uw goedertierendheid is beter dan het leven'. Het leven en de gezondheid zijn grote schatten, maar geen absolute waarden. Niettemin, gered door Hem voor tijd en eeuwigheid zullen ook wij in de weg van de middelen levens kunnen verlengen en levens vermogen te redden. Dat zal sommigen onder ons aanspreken. Ik ken uit mijn praktijk mensen, die een orgaan afstonden, bloed gaven en daarmee een ander het leven deed behouden voor een lange tijd, terwijl deze ten dode was opgeschreven. Dat zal ook erg persoonlijk liggen. Ik attenteerde reeds op velen, die te helpen zijn. Maar een codicil is voor velen zulk een zakelijk verhaal. Zo erg onpersoonlijk. Omdat er meer dan een kant aan de zaak is, en ik zo maar wat hardop pastoraal poog te denken, lijkt me een gesprek met de huisarts - en gezegende de christelijke huisartsen in deze tijd, steunt u hen, bidt u voor hen? - zeer zeker op zijn plaats. Er zijn ook dingen binnen het raam van 'het grootste goed' die wij voor elkaar niet zo maar even regelen. Een ieder zij in veel dingen in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd. Op ondergeschikte punten zal er best verschil van inzicht zijn. Wie twijfelt of hij/ zij er goed aan doet te geven na leven, moet het niet doen. We moeten ook nooit proberen iemand over de streep te trekken. Anderzijds is het niet geraden in noodsituaties en onder druk bepaalde beslissingen te nemen. Het is daarom beter voordien, tijdig te overwegen. En wat we ook doen en hoe we ook denken, God is meerder dan ons hart. Hij weet alles en Hij weegt ook alles. Eerlijk en zonder aanzien des persoons. Daarom zou toch ook iemand op een gedachtelijn geholpen kunnen zijn met deze globale pastorale overwegingen over 'geven na leven'. Leven we door genade uit en door Hem, Die Zijn leven gaf voor ons, dode en des doods schuldige zondaren in onszelf, dan leven we ook niet meer voor onszelf. En, ... kennen we het hoogste goed in God, dan weten we ook, dat Hij alle dingen bij machte is. Een niet volledig als ook door foltering verminkt lichaam wordt door Hem straks in heerlijkheid op de grote dag van Christus opgewekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen