Een vreemde begrafenis

De heer Meelevend is op de hoge leeftijd van 87 jaren toch nog onverwacht van ons heengegaan. Zo stond het in de krant. Een bericht namens kinderen, klein-en achterkleinkinderen, nichten en neven. De advertentie viel direct op door de tekst, die er met mooie cursieve letters boven stond: In de benauwdheid zal Ik bij hem zijn' (Psalm 91 : 15b).

Ik had de man heel goed gekend. Tot voor een paar jaar zat hij altijd op z'n vaste plekje in de kerk. Op een ongelukkig moment was hij op straat gevallen. In het ziekenhuis leerde ik hem eigenlijk pas wat beter kennen. Een man, die een bewogen leven had gekend. Acht kinderen, allemaal betrekkelijk goed terecht gekomen. Prima banen, één dochter was gescheiden. Daar had hij veel verdriet van gehad. Gelukkig was alles nog weer goed afgelopen uiteindelijk. Haar tweede man was tenminste niet aan de drank, zoals de eerste.

Toch had meneer Meelevend grote zorgen. Het leek wel alsof ze met de dag zwaarder op hem gingen drukken. De kinderen en kleinkinderen kwamen maar zelden op bezoek. Dat nam hij ze niet kwalijk, want ze konden nu eenmaal niet tegen die ziekenhuislucht. En toen hij weer thuis kwam hadden ze gezegd: kom maar bij ons. Dat is veel gezelliger. Maar hij zag daar tegenop. 't Was altijd weekendwerk. Naar de kerk gingen ze geen van allen. Hij miste dan zijn eigen kerktelefoon. Ja, hij voelde zich wel dikwijls eenzaam. Ook op verjaardagen. Als hij nog eens ging, was het een drukte van belang. Hij verstond geen woord, van wat er gezegd werd. Hij werd ook wat hardhorend, en niemand nam de tijd om met hem alleen eens rustig te praten. Het ergste was wel, en dat benauwde hem het meest, dat ze allemaal als heidenen leefden. O nee, ze waren niet slechter dan hij. Maar hij had het ze zo anders voorgehouden. Nu hij zelf het einde voelde naderen, vroeg hij 'zich af: heb ik het dan altijd verkeerd gedaan?'

Het leek me goed de kinderen eens een brief te schrijven met de vraag, of ze eens bij vader op bezoek wilden gaan, omdat hij dat op hoge prijs zou stellen, en één en ander wilde bespreken. Na ettelijke telefoontjes lukte het. Ik zou er ook bij zijn. Tegelijk met de oudste zoon werd ik vriendelijk en dankbaar ontvangen door de oude man. Al spoedig kwamen ook de anderen. Het werd een gezellige reünie. Wat mij wel stoorde, was, dat er al direct gepraat werd over de antieke klok. Voor wie die wel zou worden. Twee nichtjes stonden voor de notenhouten kast met kristallen vaasjes en meer van dat onbruikbare spul, waar zij iets in zagen. We moesten maar eens beginnen met het gesprek, waarvoor we gekomen waren. Dat leek iedereen een goed idee.

Opa Meelevend genoot er van, dat iedereen luisterde toen hem het woord gegeven werd. Als een aartsvader zat hij in zijn stoel. 'Ik houd van jullie allemaal evenveel', zei hij. 'Daarom wil ik graag, dat alles verkocht wordt, als ik er niet meer ben. Ik wil in een gewone eikenhouten kist worden begraven naast moeder. Verder geen poespas. De dominee weet precies hoe ik graag de rouw­ dienst wil. De notaris weet wat er met de oude Statenbijbel moet gebeuren. Dan kan niemand er ruzie over maken, want dat zou ik jammer vinden. De rouwkaart heb ik ook al klaar gemaakt. Dan hoeft Geert, als oud­ste, er alleen de datum nog maar op in te vullen. Vinden jullie dat allemaal goed, zo? '

Niemand had bezwaren. Pa, dat moet u toch zelf weten? Fijn, dat u het ons vertelt. Dan weten we tenminste hoe u het hebben wilt. Dat is wel het minste dat we dan nog voor u kunnen doen. Als iedereen dat bijtijds regelde, zou er heel wat minder ellende zijn. We hopen dat het voorlopig nog niet nodig is om de adressenlijst uit de la te halen! Toen wilde vader van iedereen nog eens horen hoe het ging. Besloten werd dat de kinderen bij toerbeurt voortaan zaterdagsmorgens op bezoek zouden komen. De laatste maanden hebben ze dat ook trouw gedaan.

Ik had af en toe gedacht: Dat is toch eigenlijk geen domineeswerk, wat ik hier doe? Maar op dit moment was ik er van overtuigd: het is niet voor niets geweest.

Vrijdagmiddag liep ik even bij hem langs. Hij had het goed, naar zijn zeggen. 't Werd met het lezen steeds moeilijker. Maar zo onder ons tweeën kon hij gelukkig heel goed verstaan wat ik zei. Ik las hem voor. Uit zijn lievelingspsalm 91. En we baden samen. Dankbaar en vol vertrouwen, dat de Heere wel voor zijn kinderen en kleinkinderen zou zorgen. Volgende vrijdag zou ik weer op bezoek komen. 's Middags. Dat moest ik er wel bij zeggen, want ik wist dat hij anders vanaf acht uur in de morgen achter het raam zou zitten.

't Is er niet meer van gekomen. De buren vertelden, dat hij donderdag gecremeerd was. De familie had mijn naam zeker van de lijst geschrapt. Ze zullen wel hebben gedacht: wij doen immers nergens aan?

Toch bleef ik benieuwd. Hoe zou de crematie verlopen zijn? 't Zal programma 3 wel zijn geworden voor de muziek. 'Waarheeeen..., wa-aarheen...'

Mischien moet ik voortaan de gemeenteleden maar aanraden ook de begrafénisplechtigheid via de notaris te regelen. Want de heer Meelevend is niet de eerste, die op deze wijze uit het zicht verdwijnt.

Op de preekstoel behoef ik het niet te zeggen, want daar komen de nabestaanden niet meer onder mijn bereik.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen