Hetgeen van den beginne was

Het is nog niet lang geleden dat we als gemeente gedenken mochten dat Christus Jezus, Gods Eniggeboren Zoon naar deze aarde gekomen is. In de volheid van de tijd heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de Wet (Gal. 4 : 4). In allerlei toonaarden wordt het mysterie van de menswording van de Middelaar in de Schrift bezongen. Het betreft hier een geheimenis, zo verheven dat evangelisten en apostelen er niet van zwijgen kunnen. De verscheidene facetten die aan dit grote heilsfeit verbonden zijn belichten. En minigmaal eindigen in de lofprijzing van de drieënige God om de liefde en barmhartigheid betoond in het Kind in de kribbe voor een wereld verloren in Schuld. Een ieder die in het geloof dit Kind leerde liefkrijgen kan ook niet anders dan in aanbidding wegzinken voor de oceaan van genade die in deze Zaligmaker is geopenbaard. O, Vader, wat heeft U bewogen Uw Zoon naar deze verdorven aarde te zenden? O, Zoon, wat heeft U ertoe gebracht vrijwillig naar deze wereld af te dalen. O, Geest, wat heeft U ertoe aangezet deze Christus in zondaarsharten te willen verheerlijken?

De apostel Johannes getuigt op zijn wijze van het wonder van de geboorte van de Middelaar. Waar anderen uitvoerig stilstaan bij de omstandigheden waarin dit gebeuren zich voltrok, gaat Johannes terug tot in de eeuwigheid. Hij zegt als het ware: de eeuwige Zoon van God, van hetzelfde Wezen met de Vader, is mens geworden. Heeft de menselijke natuur met al haar zwakheden aangenomen. Is ons mensen in alles gelijk geworden, doch uitgezonderd de Zonde. Het is ondoorgrondelijk en niet te vatten, maar Hij Die een voedsterling was bij de Vader heeft Zich vernederd en de armoede van het menselijk bestaan aanvaard. Het is met het verstand niet te peilen, maar niettemin waar: Hij door Wie alle dingen geschapen zijn, is Zelf als klein kind geboren in de stal van Bethlehem. Dat alles vat Johannes nu samen in het eerste vers van zijn eerste algemene zendbrief. Gesproken wordt van het horen, zien en tasten van het Woord des Levens. Hij is vanaf het begin getuige geweest van het leven, lijden en sterven van de Heiland. Hij is de bedachtzame toehoorder en deelnemer geweest van de gesprekken die Christus met de discipelen heeft gevoerd. Hij heeft de tekenen en de wonderen gezien die de Zoon des Mensen heeft gedaan. Hij was erbij toen Christus de handelwijze van de Farizeeërs aan de kaak stelde in een niets ontziende gerichtsprediking. Hij was erbij toen de Meester gekruisigd werd en op Golgotha de meest intense pijnen heeft moeten doorstaan. Hij was erbij toen de Heiland bespot, veracht en gesmaad werd. Aan de voet van het kruis heeft Hij het bittere lijden van Zions Borg en Koning gevolgd. En vanaf het kruis klonken uit de mond van de stervende Immanuel de woorden: 'Zie uw moeder'. Het waren woorden die de zorg en liefde van Christus voor Zijn verwanten illustreerden en zich vastgehecht moeten hebben in het hart van de apostel. Johannes lag aan de borst van de Zaligmaker bij het laatste avondmaal. Hij heeft ook meegemaakt dat Christus Zichzelf openbaarde na Zijn opstanding en zei: 'Ziet mijn handen en Mijn voeten, want Ik ben het Zelf; tast Mij aan en ziet, want een geest heeft geen vlees en beenderen gelijk gij ziet dat Ik heb' (Luc. 24 : 39). Ook deze apostel heeft het bijzondere voorrecht genoten drie jaar lang in de onmiddellijke nabijheid van de Zaligmaker te hebben vertoefd. Zodat hij met Petrus kan zeggen: 'Wij zijn aanschouwers geweest van Zijn majesteit' (2 Petrus 1 : 19).

Johannes spreekt van 'het Woord des Levens'. Jawel, want Christus is het vleesgeworden Woord. En het leven is in Hem geopenbaard voor verloren schepselen. Het leven wordt in Hem aangeboden aan mensen die de dood hadden verdiend. Geldt niet van ons allen dat wij kinderen des toorns zijn, zodat wij in het rijk van God niet kunnen komen, tenzij dat wij van nieuws geboren worden? Is niet ons aller werkelijkheid dat wij dood zijn in zonden en misdaden? Eenmaal hebben wij de Fontein van alle leven verlaten; de Schepper van al wat zich beweegt en leeft, verworpen. Bewust hebben wij ons van Hem afgekeerd en daardoor Zijn vloek over ons leven ingeroepen.

Is er dan geen uitzicht meer? Toch wel: et heeft de Heere behaagd Zijn Zoon te openbaren als Verlosser, opdat Hij met de prijs van Zijn bloed Zich een bruidsgemeente zou verwerven tot het leven. Hij is het leven en Hij geeft het leven uit gena aan armen en ellendigen in zichzelf. Door Zijn komst naar deze aarde en door Zijn plaatsbekledend lijden en sterven heeft Hij het leven verworven voor mensen die nergens recht op hebben. En door het geloof kunnen mensen dat leven deelachtig worden. 'Het leven is eerst in Christus geopenbaard als Hij met ons vlees bekleed zijnde, het ambt onzer verlossing heeft volbracht' (Joh. Calvijn). Dit leven wordt ons aangeboden om niet. Uit louter ontferming wil de Heere ons van dit leven mededelen. Daarom komt de oproep tot geloof in velerlei variaties tot ons. Elke dag worden wij genodigd tot de Middelaar Die Zelf heeft gezegd: 'Ik ben de Opstanding en het Leven; die in Mij gelooft zal leven, al ware hij ook gestorven' (Joh. 11 : 25).

Heeft u aan deze oproep al gehoor gegeven? Wij zijn vijanden van de genade die in de Levensvorst is geopenbaard. Wij zijn vijanden van ons eigen behoud. En het komt erop aan dat wij onszelf als zodanig leren kennen door de bediening van de Heilige Geest. Die ons de totale verdorvenheid van ons hart voor ogen stelt. Het wonder evenwel is dat Diezelfde Geest ook alle wapens van verzet ons uit handen wil slaan en vijanden met God verzoenen wil door het bloed van het kruis. Zodat zij mogen roemen in de volkomen Borggerechtigheid van de Middelaar Die Zichzelf voor hen wilde geven. 'Het is niet de Zoon in de schoot van de Vader dat zou u nooit voor eeuwig behouden hebben. Het is Jezus, geopenbaard in het vlees. De Zoon van God als mens, levenden stervend in de plaats van zondaren, Die verkondigen wij u'. (R.M.M. Cheyne). Hij is de alpha en de omega; het begin en het einde. Hij leeft en regeert in alle eeuwigheid. En Zijn Kerk behoeft niet te vrezen, want Hij heeft de sleutels van de hel en van de dood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen