Globaal bekeken

In 'De Wachter Sions', orgaan van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, nam L. M. P. Schollen een 'ambtsgebed van rechters' over uit het Nederlands Dagblad, dat in 1837 door een lezer uit Cortgene werd ingezonden voor het blad van Isaac da Costa, 'Nederlandsche Stemmen'. Het gebed is in Zeeland kennelijk in gebruik geweest in de 17e eeuw. Hier volgt het, ter lering voor vandaag.

O Heere God, rechtvaardige Rechter, voor Wie geen ongerechtigheid noch boosheid kan bestaan, hoe groot is Uw genade over de ellendige en zondige mensen, dat Gij hen hier stelt over het werk Uwer handen. Uw oordelen hun beveelt en hun dienst in de handel der gerechtigheid wilt gebruiken! Heere, Gij hebt ons tot deze hoge ambten gesteld, in Uw vierschaar geroepen en Uw wetten in onze handen gegeven om daarnaar te oordelen wat recht en billijk is, om de weduwen en wezen, rijken en armen, en alle mensen recht te doen; en, hetwelk het bijzonderste is. Gij hebt ons gesteld over het leven en het bloed der mensen, tot straf der bozen en bescherming der vromen, waarom wij ook Uw dienaars en rechters genoemd worden. Nu dan, o lieve Heere en genadige Vader, naardien wij deze Uw zaken niet bedienen noch uitvoeren kunnen zonder Uw genade, zo bidden wij U, dat Gij ons Uw Heilige Geest bijzonder en zeer rijkelijk wilt mededelen, opdat wij dit ons ambt in alle waarheid, trouw en verstandigheid mogen doen.

Geeft dat wij u alleen voor ogen mogen hebben en van de gerechtigheid en waarheid niet afwijken ter rechter- noch ter linkerhand.

Geeft dat wij Uw wetten ongeschonden houden. Uw oordelen recht uitvoeren, en aan alle mensen doen wat de gerechtigheid eist. Wil tot dat einde ons verstand verlichten, onze aandoeningen rein houden en al onze raadslagen alzo besturen, dat zij mogen strekken tot de eer Uws Naams en tot dienst onzer naasten, door onze Heere Jezus Christus, Die ons met zekere beloften van verhoring Uw heilige Naam aldus heeft leren aanroepen: Onze Vader, enz...'

***

'Eenzaamheid', een trefwoord in onze moderne maatschappij. Hoe vaak hoort men vandaag niet over ouderen, waar de jongeren, tot en met de kinderen, tot in ziekenhuis toe soms, niet meer naar omkijken! Gelukkig zijn het uitzonderingen, geen alledaagse gevallen. Schrijnend is het wel. Dezer dagen las ik een bundel korte schetsen over 'mensen op de grens tussen leven en dood', geschreven door Agnes Filk-Nagelschmitz, die tijdens de oorlog in veldhospitalen werkte en later als medisch-technisch assistente verbonden was aan een academisch ziekenhuis. Ze bechrijft ervaringen met mensen in grenssituaties, kerkelijken en onkerkelijken, en daarbij kerkelijken van allerlei soort. Een bonte mengeling van ervaringen, geschreven door iemand die het van nabij meemaakte (kennelijk) R.K. is.

Hier volgt intussen het stukje dat ze schreef onder de titel 'Opa 's post'

'Opa H. was iets boven de zeventig en hij had geen familie meer. Hij leed aan kanker en wist dat. Niettemin bleef hij steeds geduldig en vriendelijk. Hij lag steeds, bijna uitsluitend op de rug, min of meer te dommelen, maar hij wist zeer precies wat er in de afdeling zoal aan de hand was. Elke glimlach verheugde hem, of hij nu van een schoonmaakster, een verpleegster of een dokter kwam.

"Lezen kan ik niet", zei hij mij. "Boeken zijn te zwaar, kranten te groot Als ik uitgever was, zou ik alleen maar pocketboeken voor zieken drukken." Hij meende wat hij zei. "Hoe troosteloos kunnen de dagen zijn als je op niets anders te wachten hebt dan op de dood. Al die pijn en daarbij die nog veel te warme kamer!" Op een avond ging ik er even bij zitten en ik schreef opa een brief. Ik vertelde hem over mijn ouderlijk huis, kleine leuke herinneringen uit mijn kinderjaren, over oorlogsgebeurtenissen die ik niet vergeten kan. Ik sprong van de hak op de tak, en flapte er allerlei uit. Hoewel ik over mijn gekrabbel niet zo tevreden was, plakte ik de enveloppe toe, ik frankeerde haar en wierp haar in de dichtstbijzijnde brievenbus,

's Anderdaags bracht zuster U, opa mijn brief. Ik had haar verteld dat ik hem geschreven had, en daarom liet zij de deur van zijn kamer iets openstaan, zodat ik zo mogelijk opa 's verrassing zou kunnen horen. En of het een jubelend verrast-zijn was! "Een brief!" riep opa. "Van wie zou die wel kunnen komen?" Hij beefde bij het opensnijden, er liepen tranen van ontroering over zijn wangen. Hij kon er maar niet genoeg van krijgen, steeds weer las hij hem.

"Nu heb ik weer iets om over na te denken", had hij gezegd. "Wat een enorme vreugde zou het voor me zijn, hem te kunnen beantwoorden, maar ik kan geen potlood meer vasthouden".

Die avond ging ik even bij hem langs. Van pure vreugde begon hij weer te wenen. "Zo iets moois, zulk een verrassing! Gezond word ik er niet door, maar tot mijn dood zijn mijn avonden nu met lezen gevuld. Ik zal hem altijd en opnieuw lezen!" Opa kreeg nog tien brieven en vijf kleurige kaarten voor hij stierf.'

***

Op de eerste dag van het jaar besloot de preek, die ik hoorde, over het 'visnet' met het volgende toepasselijke vers van Revius:

'O Heere, vang mij in het net
van Uwe dienaars uitgezet
En als Gij het trekt naar het strand
Werp mij niet weder op het land.
Behoud mij als een gave vis.
En bruik mij daar 't U eerlijk is.'

V. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen