Een pastorale conferentie (1)

Een eigen belevenis

Voor een keer onderbreek ik de beantwoording van vragen op het terrein van het pastoraat om een enkele ervaring neer te schrijven, die ik zelf opdeed. Donderdagochtend jl. keerde ik terug van de zogenaamde Westminster Conferentie 1983. Deze is destijds in het leven geroepen door dr. D. Martyn Lloyd-Jones, predikant van/ bij de Westminster Chapel, vlakbij het Engelse koningspaleis. Deze predikant stierf in 1981. Op de terugreis las ik een door hem gehouden inleiding over het verschil tussen Anglikanen en Puriteinen betreffende prediking, gehouden in 1977. Zeldzaam helder, eenvoudig, door en door bijbels, diep ernstig zijn inhoud en toonzetting. Wat dat betreft is zijn opvolger, dr. Kendall van een ander gehalte. De koster van de kerk vertelde mij iets over de terugloop van de kerkgang ondanks de populaire onderwerpen door hem in de preek aangekondigd en behandeld. Daarvoor waarschuwde nu juist zijn voorganger! En van collega's, die ik tijdens de conferentie sprak, zag ik wenkbrauwen fronsen, hoorde ik de stemmen verdrietig klinken, toen ik bij hen over de gang van zaken mijn licht wilde opsteken - overigens met alle engelse wellevendheid door hen gemeld. Dit jaar was ik de enige predikant uit Nederland, niet de enige Nederlander. Ik werd op een rij van stoelen geflankeerd door een kerknieuwsredacteur van het Ref. Dagblad en een student theologie uit Ede, mij ook welbekend. De secretaris vermeldde me - namens het presidium - het bijzonder fijn te vinden uit Holland elk jaar nog een afvaardiging te hebben kunnen begroeten.

Wat voor conferentie?

Deze zgn. Westminster Conferentie staat open voor alle predikanten, chr. werkers, leidinggevenden en studenten, waarvoor men zich echter van tevoren wel moet laten registreren. Ik ontdekte ook enkele dames onder de conferentiegangers. Het is een zeer bont gezelschap, althans zo was het dit jaar. Een enkele Anglikaan, met de witte boord om de hals en een zwart frontje, ernstig gestemde Schotse presbyterianen, opgewekte evangelikalen, met een hang naar de leer van algemene verzoening en gevaar van Arminiaisme en baptisten zitten zij aan zij. Het gaat om onderlinge verbondenheid en ontmoeting, om toerusting tot het pastoraat en de theologische studie en verdieping van kennis en geloof. Voorzover ik het kon beoordelen, stonden de door mij bijgewoonde lezingen - vier van de zes - op behoorlijk niveau. Over de onderwerpen straks meer. Ik ben dankbaar aanwezig te hebben kunnen zijn, en dat de kerkeraad accoord ging met mijn verblijf daar. Op zijn tijd heeft elke dienaar des Woords wel eens verkwikking en toerusting nodig ook door onderlinge gesprekken met hen, met wie we ons bijzonder verwant gevoelen en verbonden weten. En voor mij komen dan in dat opzicht toch de Schotse broeders op de eerste plaats.

Enkele opmerkelijke dingen

Uit een veelheid van indrukken noem ik een enkele, die is blijven hangen. Nimmer had ik de Westminster Chapel van binnen gezien, maar deze kerk zal mij bijblijven zolang ik geheugen mag behouden. Ik was dinsdagmorgen al vroeg aanwezig, kon de verleiding niet weerstaan om even de immense preekstoel te beklimmen, met de zetels in een halve cirkel, wijd gespreid. Het orgelfront imponeerde mij zeer sterk, het instrument zelf beluisterde ik niet. Twee galerijen boven elkaar omspannen de wanden en de achtergevel, vanuit de preekstoel gezien.

Elke lezing - drie per dag van vaak langer dan een uur achtereen (!!) die heel wat inspanning vereist, vooral als het Engels met een accent gesproken wordt, wordt voorafgegaan en afgesloten door gebed, aan het begin is er steeds Schriftlezing door één der predikanten. Het gaat er zeer eerbiedig aan toe. En opnieuw moet ik zeggen, dat de lezing en het gebed van de Schotse predikanten mij zeer hebben aangegrepen. Romeinen 2 en Jesaja 53 werden door hen gelezen, waardig en ernstig. Het meest had ik aan het gebed. Hoe zij het natuurlijke met het geestelijke, de lofzang over de verkiezing met de diepe ernst van eigen verantwoordelijkheid weten te verbinden, acht ik een heilige kunst en een goddelijke gunst. De verzorging was boven alle lof verheven, ook al weer ordelijk en snel, tevens gul en royaal. Aan de kerk en de bovenzaal, waar de conferentie wordt gehouden, is een boekenzaak verbonden. Uiteraard treft men daar veel literatuur van The Banner of Truth. Tegen zeer redelijke prijzen worden met name commentaren en bijbelse verhandelingen uitgegeven van vooral oudere en jongere presbyterianen. Daar zit degelijk en prachtig studiemateriaal onder. Geen wonder, hun voorloper of vader, de Puritein Cartwright bepleitte bestudering van de tekst in de grondtaal en een praktisch-bevindelijke toepassing voor de gemeente, met name voor Gods kinderen. Het was fijn na de lezingen en bij de maaltijden te spreken met collega's uit de Angelsaksische wereld. Na deze sterk persoonlijke impressie in een volgend artikele enkele opmerkelijke lezingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen