Welke lijn wordt doorgetrokken?

Het is van tweeën één: óf de belangrijkste beslissingen worden in ons land genomen, langs de weg van de parlementaire democratie, óf de 'straat' gaat (mede) beslissen, of beslissingen afdwingen.

Niet dat de parlementaire democratie het eind van alle tegenspraak is. Wie óók het maatschappelijke en politieke leven onder de kritiek van het Woord gesteld wil zien, kan niet anders dan de democratie en beslissingen, die democratisch genomen worden, toetsen aan het criterium van het gebod Gods. En de kerk zal vandaaruit ook de profetie naar volk en overheid toe hebben te betrachten. Maar de kerk kan, ook naar bijbels patroon, nooit de revolutie gaan prediken. Burgerlijke ongehoorzaamheid mag dan een 'geweldloze' component daarvan zijn, toegeven aan de gedachte dat burgerlijke ongehoorzaamheid ten opzichte van essentiële beslissingen vandaag geboden is, kan niet anders dan de chaos oproepen over land en volk.

De kernwapens

Het zal duidelijk zijn dat we het oog hebben op de oproep van zeven van de dertien Nederlandse gedelegeerden naar de assemblee van de Wereldraad van Kerken in Vancouver om bij plaatsing van kruisraketten in Woensdrecht een blokkade te vormen, Let wel: zeven van de dertien gedelegeerden. In de oproep ontbreken wat betreft de hervormde delegatie o.a. de namen van dr. R. J. Mooi en dr. W. Balke. Wèl komen we tegen de naam van drs. G. Boer.

De raad van Kerken aarzelt nog, zo lieten ons de kranten weten. Men wil, vóór men tot een beslissing komt, eerst een gesprek voeren met het parlement. Merkwaardigerwijze heeft het dagelijks bestuur van het IKV blijkens een bericht in Trouw d.d. 23 januari ll. volgens mevr. G. Witte, lid van de gereformeerde deputaten voor bestudering van het oorlogsvraagstuk, verklaard dat IKV-ers 'de definitieve uitvoering van een parlementsbesluit om kernwapens te plaatsen niet mogen verhinderen'. Mevr. Witte wees daarbij op de uitspraak van dit dagelijks bestuur dat in Nederland niet 'de straat' beslist. Haar kritiek op deze uitspraak was intussen, dat deze getuigt van 'verachting voor de half miljoen vredesdemonstranten in Den Haag'. Op dezelfde dag gaf het Reformatorisch Dagblad intussen het bericht dat B. ter Veer, voorzitter van het IKV gepleit heeft voor blokkaderecht voor de vredesbeweging. Duidelijk is dat de meningen over een eventueel te vormen blokkade - zoals in Engeland ook heeft plaats gevonden - flink uiteen lopen. Een oproep als de genoemde is voor zeven van de Vancouver-gangers kennelijk in de lijn van Vancouver. Van andere kanten klinkt verder de in kracht toenemende roep om weigering van de defensiebelasting. Maar niet iedere Vancouver-ganger maakt deze keuzen en het lijkt in de kerken als geheel een heet hangijzer te worden. Het IKV meldt zelf b.v. 'weerstand tegen blokkades' binnen de kerken.

Wat bezielt ze?

Wat bezielt dan die zeven? Zorg om deze wereld, zal het antwoord zijn. Zorg om de dreiging van massale vernieting van de mensheid door het gruwelijke kernwapen. Wie zal die zorg niet hebben? Maar waar blijven we als we de definitieve beslissing niet laten bij het parlement, die de ene dreiging tegen de andere moet afwegen? Waar blijven we als groepen op de straat (minderheden) beslissingen moeten gaan afdwingen? Getuigt dat op zijn beurt niet van verachting van al diegenen, die anders wilden dan de kernwapendemonstranten: van de dertien en een half miljoen mensen die niet meeliepen? Waar blijven we als mensen hun CRM-belasting gaan inhouden vanwege de geestelijke volksvervuiling, die optreedt door gesubsidieerde, hoewel verloeder(en)de cultuuruitingen van vandaag, door wijlen senator H. Algra eens aangeduid als 'met faecaliën werpen naar het kruis van Christus'? Men denkt ook aan de miljoenen kostende sportverdwazing! Waar blijven we als minderheden in de samenleving de belasting voor volksgezondheid gaan inhouden vanwege gelegaliseerde abortus(klinieken)?

We blijven dan nérgens meer. Het slot van het liedje is dat er géén belasting meer wordt betaald omdat elke overheidsbeslissing wel opponenten ontmoet; en dat er tenslotte geen mens meer thuis zit maar ieder op de straat loopt te demonstreren en te blokkeren.

Wanneer overheidsbeslissingen niet stroken met het gebod Gods en derhalve niet ten goede zijn voor de samenleving blijft vanuit de kerk alleen de (roeping tot) profetie over maar niet de oproep tot (zij het dan geweldloze) straaterreur.

Dopen

Wat bezielt ze, die zeven? Als ik het scherp moet formuleren dunkt me een doperse instelling van moderne snit. Dromend van een vrederijk hier-en-nu schuift men de verantwoordelijkheid met betrekking tot de zwaardmacht van de overheid terzijde en zet men de deur open voor andere machten die ons bedreigen. En zicht op het hoge ambt der overheid ontbreekt, waardoor men het volk te hoop kan roepen om te blokkeren, te frustreren en tot op straat te bevechten wat de overheid rechtens heeft besloten. We gaan op deze wijze toe naar een modern Munster, de stad van het rijk van de dopers in de zestiende eeuw.

We staan voor het dilemma: de overheid (hoezeer ook kritisch te bevragen) of de straat. Hopelijk zullen de kerken nog voldoende bijbels merg bezitten om aan de dreigende verleidingen de nieuwe doperse geestesstroming het hoofd te bieden.

V. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen