Benauwd om Zijnentwil

In memoriam D. D. Konings

Gedurig zullen zij en wij aan hem terugdenken. Het meest het gezin en de familie. Wij, vrienden en kennissen, catechisanten en allen door hem eens of ontelbare malen bezocht. Gedurig zullen zij gedenken, de echtgenote, de drie zoons en de schoondochters, de kleinkinderen. Gedurig als gemis en heimwee vaardig worden. Bijzonder elke eerste maand van het kwartaal. En laten ook wij naar vermogen mede gedachtig zijn.

Ik ga nu maar met het jaar mee. Dan beginnen we met de maand april. Op de vijfde april van het jaar 1912 - aan de vooravond van de eerste wereldoorlog - werd Dirk Daniël Konings geboren in Ooltgensplaat. Gedoopt aldaar in het Flakkeese land, dat hem lief was, dat hij nimmer vergat blijkens zijn verhalen. En mijnheer Konings kon vertellen. Vertellen was de verbindingsdraad wellicht door al zijn veelvuldige werkzaamheden heen. Op Flakkee deed hij de indrukken op in zijn jonge jaren, die bepalend zijn voor een heel mensenleven. Ik schrijf juli, de eerste maand van het derde kwartaal. Op Flakkee werd de liefde geboren voor de gezellin van zijn leven. Op 1 juli 1937 - kort voor de tweede wereldoorlog - huwde hij met Johanna Kransse, te Middelharnis, een vermaarde plaats. Op Flakkee werd de acte godsdienstonderwijs verkregen. Na studie, zoals toen gebruikelijk, bij de predikanten rondom. Ook van zijn leermeesters wist hij te verhalen. Het wereldgebeuren en het politiek-maatschappelijke ontging hem evenmin. De oorlog. Het moet met de oorlog te maken gehad hebben dat hij na de bevrijding deel uitmaakte van de (nood)gemeenteraad. Ingewijden zagen wellicht de loopbaan voor zich. Die van zijn alom bekende streekgenoot wijlen Jan Vroegindewey, die in talloze gemeenten het woord bediende en tevens als gemeentebestuurder de gemeenschap diende. Hij kende deze zo goed. Konings weg liep anders, nam een ingrijpende wending. Wij noemen daarvoor de maand oktober. Op de veertiende van de maand in het jaar 1946 leidde de onvergetelijke dominee Gijsbert Boer de heer Konings in tot het hulppredikerschap te Putten. Daar bleef hij tot de dag van zijn dood. Daarwerkte hij in grote ijver en trouw eenendertig jaren. Hoe wist hij te vertellen van wat hij ontmoette in 't Veld', wat voor Putters genoeg zegt, en voor anderen Veenhuizerveld heet, en elders in de gemeente. Toestanden zoals die vandaag niet meer bestaan. Konings trof aan de nog open wonden van de hartverscheurende razzia, die Putten met name in de jaren kort na de oorlog een droeve bekendheid gaf in het land en ver over de grenzen. Hij trok het zich aan en vele malen ging hij met nabestaanden naar Ladelund, waar de herinnering het meest tastbaar is. Wat deed de heer Konings niet aan kerkewerk? Hij catechiseerde en had belangrijke taken en funkties in het jeugdwerk, hij bezocht zieken, thuis, in Salem en elders, hij ging naar de bejaarden, hij evangeliseerde, hield bijbellezingen en bediende talloze malen Gods Woord in de Putter gemeente en in wijde omtrek. Hij had zijn aandeel in landelijk jeugdwerk en maakte deel uit van de vereniging van zijn collega's, de hulppredikers. Na zijn afscheid in mei 1977 hield het bejaardenwerk, ook activiteiten binnen de hele burgerlijke gemeente, zijn aandacht en werkkracht. De oude liefde tot de publieke zaak kwam nogmaals boven in zoverre hij als ambtenaar van de burgerlijke stand vele huwelijken sloot. Een gevulde levensavond.

Tenslotte de januarimaand. Op de 24e dag in het pas begonnen jaar onzes Heeren 1984 stierf hij, nadat een acute ziekte onverwacht en fel had toegeslagen. Wijlen de heer Konings preekte in 1977 zijn afscheid met de tekst Romeinen 8 verzen 31-32. Hij citeerde in zijn preek de woorden 'noch dood, noch leven kunnen ons scheiden'. De dood scheidde hem van kleinkinderen en kinderen, niet te vergeten van zijn meest intieme, zijn echtgenote. Van vrienden en van allen, die hem kenden en waarvan zovelen veel aan hem te danken hebben. De dood scheidt van allen. De dood scheidt onze ziel van het lichaam. Evenwel vermag de dood niet te scheiden van de liefde Gods. Dat is de liefde Gods, die is in Christus Jezus, onze Heere. Hoe vaak heeft de overledene dit gepredikt. Met vreugde. Hoe zal het dan te moede zijn om dat terstond met de ziel te ervaren! - Het zij hem gegund; Van harte. Enkel en puur uit genade.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen