Heere, behoed ons, wij vergaan!

Is het niet begrijpelijk, dat Jezus' discipelen vrezen te zullen vergaan? Zij zijn met hun Meester midden op de zee van Galilea.... en zomaar opeens, onaangekondigd, breekt er een hevige storm los. Grote golven rollen op hun schip af, beuken er tegenaan, slaan erover heen. Het zeewater spoelt over het dek en loopt het ruim binnen. Nu eens wordt hun schip omhoog gezweept, dan weer neergesmakt. Gesteun en gekraak. Het vaartuig dreigt stuk te breken. Het was geen logger, geen zeeschip. Het was hooguit zes meter lang en een paar meter breed. En wat is dat eigenlijk in een vliegende storm? Ondertussen ligt Jezus te slapen. Schijnbaar gaat alles buiten Hem om. Tenminste, Hij verroert Zich niet. Zijn discipelen echter vrezen en denken te vergaan. Toen er geen vuiltje aan de lucht was, vertrouwden ze op eigen kennen en kunnen, maar tegenover zulk een noodweer staan ze machteloos.

We moeten ons dat eens proberen voor te stellen. In ons leven duiken onverwacht donkere, dreigende golven op, die ons levensscheepje in groot gevaar brengen. Eerst schijnt er een veelbelovend zonnetje, het gaat ons allemaal voor de wind en we maken een goede vaart maar plotseling treft ons een ongeneeslijke kwaal, een ernstig ongeval, een smartelijk verlies enz. Ons geloof komt in de smeltkroes terecht. Het wordt aangevochten en bestreden. Wat denken wij dan? Dan vrezen wij eveneens en wij weten niet waar wij het zoeken moeten. Wij vergaan! Het is nogal gemakkelijk om bij je geloof te zweren, als de hemel helder is en de levenszee kalm. Maar komt er een kink in de kabel dan... De discipelen zien zich in doodsgevaar. Hulp is dringend gewenst, maar er is geen hulp voorhanden. Hun Meester, op Wiens macht zij hadden vertrouwd, slaapt. De storm loeit. De golven wassen aan. Hij slaapt rustig door, alsof er niets aan de hand is. Zij begrijpen het niet. Gehoorzaam waren zij Hem gevolgd. Zij hadden veel in Hem gezien. Maar nu hun leven in een crisissituatie terecht gekomen was, nu het Hij hen in de steek. Waarom slaapt Hij rustig door? Waarom grijpt Hij niet in?

Als het water hen tot aan de lippen stijgt, roepen zij Hem wakker: 'Heere, behoed ons (red ons), wij vergaan!'. Het is de nood­kreet van ten dode gedoemden. Al is het niet goed te praten (Jezus bestraft hen even later), het is wel begrijpelijk dat ze zo reageren.

In de praktijk van het geloofsleven is dit geen vreemde ervaring. Niet alleen de omstandigheden, maar ook God Zelf denken we soms tegen te hebben. Het is dan alsof Hij slaapt, evenals Jezus hier in de storm op zee. We menen, dat Hij van ons lijden en strijden niet afweet, dat Hij onze gebeden niet hoort en onze tranen niet ziet. Alle mogelijke 'waaroms' dringen zich aan ons op. Ja, we ergeren ons aan het feit, dat God niets van Zich laat horen. Hoe vaak willen we Hem niet dwingen dadelijk te helpen? Nu of nooit, zeggen we dan. Straks is het te laat. Het tekent ons kleingeloof, ja ongeloof. Geloven is niet vrezen, niet twijfelen, geen paniek, maar vertrouwen, juist dan wanneer alles tegen is. Wij zien, als een Petrus op de golven, teveel op de uiterlijke omstandigheden, en wij houden slechts rekening met onze mogelijkheden. Het geloof weet echter meer: God houdt de wateren in bedwang. De Heere in de hoogte is geweldiger dan het bruisen van grote wateren, dan de geweldige baren van de zee. Nooit mogen we denken, dat onze nood en dood God overspoelen of boven het hoofd groeien, zodat Hij er geen raad mee weet.

Neen, we mogen nooit denken, dat wind en golven over ons lot beschikken. Niet de golven en de wind, maar ons lot rust in de handen van God. Ook wanneer we menen, dat Hij slaapt. Als Hij het wil, legt Hij de stormen, die ons leven kunnen teisteren met één woord het zwijgen op. 'Heere, behoed ons, wij vergaan!'.

Jezus noemt het kleingeloof. Wij menen, dat er geen sprake van kleingeloof zou zijn geweest, als de discipelen alleen maar hadden geroepen: 'Heere, behoed ons'.

Deed iedereen maar zo. Riep iedereen God maar aan in doodsgevaar. Helaas gaat men in kerk en wereld meestal aan dit enige, betrouwbare adres voorbij. Het is een plus, dat ze het zoeken bij Jezus. Er zijn stervenden, die 'moeder' roepen. De discipelen roepen geen moeder. Moeder kan niet helpen. Jezus wel. Alleen weten ze niet: hoe? Maar dat is niet het belangrijkste. Dat is Zijn zaak. Was het maar gebleven bij die ene schreeuw uit de diepte: 'Heere, behoed ons!'. Hadden ze de rest maar ingeslikt. Ze dachten te klein van hun Meester, toen ze riepen: 'Wij vergaan!'.

Zo gaat het nu, zelfs wanneer we de Heere aan boord hebben, als Hij woont in ons hart, dan vrezen we soms het ergste. En uiteindelijk zijn we geneigd om te zeggen: Had Hij het niet kunnen voorkomen? Waar is God op Wie ik vertrouw? 'Kleingelovigen', zegt Jezus. Bij Lukas lezen we: Waar is uw geloof? M.a.w. je was laf, je mocht niet zo paniekerig doen. Er was geen enkele reden voor vrees en kleingeloof, zeker niet voor ongeloof. Waarom twijfelden jullie aan Mijn macht? Wierp Ik de duivelen niet uit. Ik ben toch in jullie boot! Je hoort hun Meester als 't ware zeggen: Was toch gaan slapen. Ik sliep toch ook. Waar Ik slaap kunnen jullie ook slapen. Merkwaardig, wij slapen wanneer we moeten waken en wij waken, wanneer we kunnen slapen. Welnu... met Jezus aan boord behoeft geen mens bang te zijn. Onder Zijn hoede is ons levensscheepje veilig. Veilig in Jezus' armen. Veilig aan Jezus' hart.

Wij mogen toch weten, dat de Heere in de hoogte geweldiger is dan het bruisen van grote wateren, dan de geweldige baren der zee. Onze God is sterker dan alle mogelijke machten, die ons bedreigen. Hoort, Zijn stem is op de wateren. De stem des Heeren is met kracht en heerlijkheid. Hij doorbreekt keer op keer de machten van zonde, ziekte en dood. Wij niet. Arme tobbers, die wij zijn. Wij kunnen vanuit onszelf slechts twijfelen, schreeuwen en vrezen: Ik verga! Eén Naam is onder de hemel gegeven, waardoor wij gered moeten worden: Jezus Christus! Is Hij in ons midden, zijn we met Hem verbonden, dan kunnen zelfs de gevaarlijkse stormen ons niet overweldigen. Hoezo niet? Omdat alle golven en baren reeds over onze Meester zijn heengegaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen