Globaal bekeken

In het Reformatorisch Weekblad De Schakel neemt Paula van Doorn-van de Meyde een 'Arbeidsregelement' uit 1910 op, dat ook best een plaats kan hebben In deze rubriek.

'Vele malen per jaar melden de kranten de overeenstemming over Collectieve Arbeidsovereenkomsten. Onlangs kwam ik onderweg een regelement uit plm. 1910 tegen. Ik wil het u doorgeven tot lering ende vermaeck.

" 1. Godsvrucht, properheid en stiptheid zijn karaktertrekken, dewelke onontbeerlijk zijn voor een goede handel.

2. De Zondag dient voor de kerkgang, maar mocht iemand goed van node hebben dan zullen de klerken op Zondag ten burele werken.

3. Dagelijkse gebeden zullen iedere morgen gezegd worden in het Grote Kantoor. De Klerken dienen aanwezig te zijn.

4. Kleding dient sober te zijn. De klerken zullen zich hoeden voor het dragen van kleding in opvallende kleuren en van kousen, die niet goed gestopt zijn.

5. Overjassen en overschoenen mogen niet ten burele aangehouden worden, halsdoeken en hoofdkleding kunnen in geval van guur weer gedragen worden. Er is voor een kachel gezorgd ten gerieve van de klerken. Steenkool en hout moeten in een kast opgeborgen worden. Aanbevolen wordt, dat iedere kantoorklerk gedurende de tijd van het koude weer vier ponden steenkool per dag meebrengt.

6. De klerken mogen het vertrek niet verlaten zonder toestemming. Het is toegestaan de natuurlijke drang te volgen, waarvoor de klerken de tuin achter de tweede poort kunnen gebruiken. Dit terrein dient in goede staat gehouden te worden.

7. Gedurende kantoortijd is spreken verboden.

8. Het hunkeren naar tabak, wijn of sterke drank is een menselijke zwakheid en derhalve verboden voor alle kantoorklerken.

9. De klerken moeten zelf hun schrijfpennen medebrengen; een slijper is op aanvraag bij de boekhouder aanwezig en verkrijgbaar

10. Een oudste klerk wordt benoemd, die verantwoordelijk is voor de properheid van het kantoor en alle jongste klerken zullen zich veertig minuten voor het gemeenschappelijke gebed bij hem melden voor het schoonmaken der vertrekken en zij zullen na kantoortijd blijven voor dergelijke werkzaamheden. Borstels, bezems, zeep en water worden door de firma beschikbaar gesteld.

11. Op aanwijzing van de Gouverneur heeft onze firma de werkuren verminderd en het personeel dient vanaf heden slechts op weekdagen ten burele te zijn tussen zeven ure voormiddags en zes ure namiddags."

Die Gouverneur van toen... Een hedendaagse Van der Graaf, naäpend schrijf ik hieronder... Waarvan acte!'

***

'Wallenberg moet vrij: 38 jaar is genoeg.' Dat is het opschrift van een extra editie van 'Zon der gerechtigheid' van de Christelijke Stichting voor Hulp aan Gewetensvervolgden (Postbus 80, 1619 ZH Andijk). Uit deze krant, die geheel gewijd is aan de in 1945 ontvoerde Zweedse diplomaat, ontlenen we het volgende.

'Aan het einde van de tweede wereldoorlog, om precies te zijn op 17 januari 1945, verdween de Zweedse diplomaat Raoul Wallenberg uit de Hongaarse hoofdstad Boedapest. De toen 33-jarige jongeman had in korte tijd vele tienduizenden Hongaarse joden van de dood weten te redden en hen bevrijd uit handen van de Duitsers. Toen Hongarije ingenomen werd door de Russische troepen werd Wallenberg door diezelfde Russen meegenomen. "Voor zijn eigen veiligheid", zeiden de Sowjet-autoriteiten later.

Nu, 38 jaar na afloop van de tweede wereldoorlog, zit Wallenberg nog steeds gevangen in de Sowjet-Unie, angstvallig weggestopt in kampen waarvan zelfs ingewijden het bestaan niet kenden. Verschillende keren werd door de autoriteiten meegedeeld dat Wallenberg al overleden is. Vele anderen hebben ondanks alle maatregelen toch de gelegenheid gehad om Wallenberg te zien en zelfs te spreken. Dit is het verhaal van een man, de held van de holocaust, dat niet meer verzwegen mag worden. Een opzienbarend verhaal, met nog opzienbarender nieuwe feiten over een man, die inmiddels uitgeroepen is tot ereburger van de staat Israël...-Een verhaal met een schreeuw als uitkomst: "Wallenberg moet vrij, want 38 jaar is genoeg!'"

'In al die tijd dat Raoul Wallenberg vastzit in de Sowjet-Unie, hebben velen zich het hoofd gebroken over de vraag: "Waarom werd Wallenberg afgevoerd naar Rusland? " Er zijn weinig bevredigende antwoorden gegeven, maar er is één man, die zich het lot van Wallenberg heel persoonlijk heeft aangetrokken. De in Israël woonachtige Avraham Shifrin heeft uitgebreide naspeuringen verricht naar het "waarom" van Wallenbergs verdwijning. Shifrin is zeer goed in de gelegenheid om betrouwbare informatie in te winnen, omdat hij als directeur van het in Haifa gevestigde "Onderzoekcentrum voor gevangenissen, psychiatrische inrichtingen en concentratiekampen in de Sowjet-Unie'' in principe met elke uit de Sowjet-Unie emigrerende jood een uitvoerig vraaggesprek heeft.

De gegevens, die Shifrin omtrent het "waarom" heeft verzameld, zijn verbijsterend... Door alle getuigenissen van mensen, die Wallenberg gezien en gesproken hebben, is weerlegd dat hij - wat de autoriteiten beweren - dood zou zijn. Maar wat is dan het nut van een dergelijke leugen? Waarom ontvoerden de Russen Wallenberg? Hij stond hun helemaal niet in de weg. Wallenberg wilde alleen maar joden redden uit de handen van de Duitsers. Een andere belangrijke vraag voor Shifrin was, waarom de Sowjets afweken van het gebruikelijke patroon en geen poging hebben gedaan om Wallenberg uit te wisselen voor een in het Westen gevangen zittende Rus.

De reden van de ontvoering is geweest, dat Raoul Wallenberg, die door alles wat hij deed vertrouweling van vele joden in Hongarije was, voor hen zeer veel waardevolle goederen en geld in bewaring had. De diplomaat had ook grote sommen geld, die hij had gekregen voor zijn reddingsoperatie onder de joden. Zeker is, dat Wallenberg een ongelooflijk bedrag aan geld en sieraden had.

Wallenberg werd domweg ontvoerd en beroofd. Men zou het kunnen beschouwen als een ordinaire boevenstreek. Stel nu eens dat iemand, die later een leidinggevende functie in de Sowjet-Unie had, bij deze beroving en ontvoering betrokken was? Zou deze figuur er dan niet alles aan gelegen zijn om Wallenberg zodanig uit te schakelen, dat niemand hem ooit meer te zien zou krijgen?

Er was een hooggeplaatste Rus bij betrokken: Leonid llich Brezjhjev had als kommandant van de politieke - afdeling van het achttiende leger van de speciale Boedapest-groep de leiding. Oftewel: de kort geleden overleden Russische partijchef was persoonlijk verantwoordelijk voor de ontvoering en beroving van Wallenberg! In het boek "Het kleine land", dat Brezjnjev later schreef, bevestigt hij zelf dat hij in 1945 de genoemde positie bekleedde.

Het is merkwaardig, dat alle vragen rondom Wallenberg uitkomen bij Brezjnjev, wiens positie door Wallenberg in gevaar gebracht zou kunnen worden. Nu is Brezjnjev overleden. De nieuwe Russische leider, Yuri Andropov, heeft niets te vrezen van Wallenberg. Niets zal hem daarom in de weg staan om Wallenberg te laten gaan. Daarom is het noodzakejijk hem aan het tragische lot van Wallenberg (en niét te vergeten diens chauffeur) te herinneren. 38 jaar is genoeg!'

P.S. Men kan briefkaarten om voor deze zaak aandacht te vragen bij de Russische ambassade aanvragen bij het bovengenoemde adres.

***

Deze dagen kreeg ik in handen een tweetal kleine boekjes, uitgegeven bij uitgeverij J. H. Gottmer te Haarlem, getiteld 'Wijsheid uit Engeland' en 'Wijsheid uit de woestijn'. Het eerste bevat uitspraken van 'engelse mystici', het tweede van 'woestijnvaders uit de vierde eeuw'. Van beide volgt hier een voorbeeld.

• 'Evelyn Underhill zei: We beiden ons allemaal aan om op een of andere manier voor God te werken. Wij willen als het ware allemaal een van de herdershonden zijn die de Goede Herder in dienst heeft. Heb je ooit een goede herdershond aan het werk gezien? Het beest is nooit opgewonden. Hij doet zijn werkheel rustig. Hij let niet op het weer, het moeilijke terrein of zijn eigen gemak. Nooit of zelden wacht hij om geaaid te worden. Zijn trouw en zijn intieme omgang met zijn baas zijn een van de mooiste dingen in heel de wereld. Nu en dan kijkt hij naar de herder. En als de tijd komt om te rusten, vind je meestal baas en hond bijeen. Laat dit het model zijn voor onze liefde.'

• 'Een broeder in de Skele had een fout bedreven en de ouden kwamen in vergadering bijeen. Ze lieten ook abt Mozes vragen zich bij hen aan te sluiten. Maar hij wilde niet komen. De priester stuurde hem toen een boodschap: Kom, de gemeenschap van de broeders zit op u te wachten. Toen stond abt Mozes op om naar hen toe te gaan. Hij pakte een heel oude mand vol gaten, vulde ze met zand en hield ze achter zijn rug. De ouden kwamen naar buiten gelopen en zeiden: Wat moet dat, vader? De oude antwoordde: Bij mezelf stromen de zonden eruit achter mijn rug en ik zie ze niet, en moet ik dan hier komen om over de zonden van een ander te oordelen? Toen ze dat hoorden, zeiden ze niets meer tegen de broeder, maar schonken hem vergiffenis.'

V. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen