De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Herinneringen aan Charles Haddon Spurgeon (2)

Bekijk het origineel

Herinneringen aan Charles Haddon Spurgeon (2)

5 minuten leestijd

Geen dienst ging er voorbij of er kwamen mensen tot bekering. Van alle rangen en standen was men vertegenwoordigd.

Zondagmorgen 24 juli hebben we een dienst meegemaakt in de Metropolitan Tabernacle. Een ervaring met gemengde gevoelens! De laatste tientallen meters in de richting van de Tabernacle moesten we rennen vanwege een zware onweersbui. Buiten adem liepen we tussen de zware zuilen van de portico door de Tabernacle binnen. We leken wel vluchtelingen. Hoe vele duizenden - flitste het door me heen - zijn zó in de vorige eeuw de Stad des Verderfs ontvlucht om hier in de Metropolitan Tabernacle door Evangelist te worden gewezen op 'dat kleine poortje daar in de verte?'

Een lid van een soort ontvangst-commissie bracht ons naar onze plaatsen. Stemmige orgelmuziek. Daar zaten we dan in de Tabernacle van Spurgeon. Even adem inhouden en om je heen kijken. Daar bij dat platform ongeveer moet hij hebben gestaan. Met de duizenden om hem heen. Met zijn zilveren stem hield hij de schare van 6000 mensen 'spell-bóund', leidde hen in de grazige weiden van het Woord van God, bracht hen tot de Zaligmaker. En hij leidde hen tot Jezus! O, wonderlijk, machtig werk des Heeren! Met het grootste gemak bereikte zijn onvergetelijke stem de verste uithoeken van dit grootse gebouw. Zonder luidspreker. Ongelooflijk! Bijna 40 jaar was de Tabernacle tot de nok toe gevuld. Twee galerijen in het rond boven elkaar. Vaak moesten massa's terug, die geen plaats meer konden bemachtigen. Politiemannen - echte Engelse bobby's - bewaakten de ingangen van de Tabernacle tijdens de dienst. Geen dienst ging er voorbij of er kwamen mensen tot bekering. Van alle rangen en standen was men vertegenwoordigd. De eenvoudigen, zowel als die in hoogheid waren gezeten. Charles Haddon Spurgeon wist ongeletterden en geleerden te boeien met dezelfde prediking. De schoorsteenveger was aanwezig, maar ook Lord Shaftesbury en zelfs mr. Gladstone, de ministerpresident. Men vertelde, dat ooit koningin Victoria in vermomming een dienst had bijgewoond.

Terug naar vandaag

Langzamerhand keren we terug naar de werkelijkheid van die zondagmorgen 24 juli 1983. Nadat de Metropolitan Tabernacle enkele malen zwaar was beschadigd door brand en door Duitse bombardementen, is het interieur aangepast aan de eisen des tijds. Helaas! Het aantal zitplaatsen bedraagt nu ongeveer 1300.

Langzamerhand kwamen er wat mensen binnen, onder wie opmerkelijk veel negers. Men gaf elkaar vriendelijk een hand en voorts wachtte men stil en eerbiedig tot de dienst zou beginnen. Er waren ongeveer 200 kerkgangers. Meer niet. Soms zijn er zo'n 300, hoorde ik later. Soms ook minder. Op het platform verscheen de plaatselijke predikant, dr. Peter Masters. We hebben gezongen en we hebben gebeden en ons onder de bediening van het Woord gesteld. De preek was uit Job. Het aloude Evangelie. Dat wel. God zij dank! En toch...

Na de dienst verliet de predikant het platform, zonder kerkeraad overigens. Bij ons wordt het dan meestal een 'haast je, rep je' om zo gauw mogelijk buiten te komen. Niet alzo in Engeland - zoals ook 's avonds onze ervaring was in een andere kerk. Nadat de predikant verdwenen is, blijft de gemeente nog enkele minuten roerloos zitten, naar het lijkt diep onder de indruk van de dienst. Daarna wendt men zich eens rustig tot de buurman of de buurvrouw om nog wat te praten - naar ik aanneem over de preek. En zo langzamerhand gaat de een na de ander het kerkgebouw verlaten.

Benijdenswaardig, eerbiedig en stemmig! 's Lands wijs, 's lands eer! Maar voorlopig wil ik tekenen voor deze eerbiedige wijze van het verlaten van de kerk. Tenslotte maakten ook wij ons op om schroomvallig en ongemerkt de kerk te verlaten. Maar niet alzo! Een vriendelijke stem achter ons vroeg: 'Did you enjoy the service?' Wat zoveel betekende als: Hebt u de dienst op prijs gesteld? Een vraagt die 's avonds in een andere kerk net eender herhaald werd. Blijkbaar worden vreemdelingen onmiddellijk gesignaleerd, om hen vervolgens op een evangelisatorische wijze te benaderen en eventueel verder te begeleiden. Je wordt er jaloers van als je deze gang van zaken vergelijkt met die, zoals die in het eigen goede vaderland meestal pleegt te geschieden. Mijn vriendelijke informant in de Tabernacle bleek een oud-strijder onder Montgomery te zijn geweest en als zodanig ook de slag om Arnhem te hebben meegemaakt. In Holland wonen allemaal vriendelijke mensen, wist hij me te vertellen. Zoiets doet je Hollandse burgerhart dan weer goed! En of hij nog wat wist van Spurgeon? ! Nou, en of!

Vergelijking

Maar als je dan nu vergelijkt met vroeger?! Jawel, maar het ging goed, want vlak na de oorlog was de Tabernacle-gemeente gedund tot 30 leden! Er was nu weer groei. Wonderful! En de dominee dr. Masters was een wonderful preacher! Nou, dat vond ik ook wel; maar ja... Spurgeon... En waar ik logeerde? Wel, in het Spurgeon's College... Oh! Het gezicht van deze beminnelijke broeder betrok. Er bleek geen enkel contact meer te zijn tussen de Metropolitan Tabernacle en het Spurgeon's College. Het Spurgeon's College zou niet meer gezond zijn in de leer en zo... En daarom leidde de huidige predikant van de Tabernacle een eigen predikantenseminarie, genaamd het London Reformed Baptist Seminary.

In het laatst van zijn leven raakte Spurgeon verwikkeld in de zgn. 'Down Grade Controversy', waarbij hij zich weerde tegen binnensluipend modernisme en arminianisme in de Baptisten Unie. Reden waarom hij zich ook van de Baptist Union afscheidde. Een onverkwikkelijke geschiedenis, waarover het laatste woord nog niet gezegd en geschreven is! Ongetwijfeld heeft dit hartzeer Spurgeon's dood op 57-jarige leeftijd verhaast.

Uitgerekend Spurgeon's troetelkind - het Pastors' College - zou nu de verkeerde kant zijn opgegaan. Ik ben niet bevoegd me daarover een afgerond oordeel te vormen.

Buiten - en vlak voor - de Metropolitan Tabernacle raasde het snelverkeer. De tijd van de wandelaars en de koetsjes is toch wel ver weg...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 februari 1984

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Herinneringen aan Charles Haddon Spurgeon (2)

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 februari 1984

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's