Strijd om de vrede

Eén en ander maal hebben we in deze kolommen gewezen op het gevaar dat politiek een zaak van 'de straat' gaat worden, dat daar wordt uitgemaakt wat er in onze samenleving gebeuren zal. Zonder daar nu verder uitvoerig op door te gaan kunnen we signaleren dat er roerige tijden aan gaan breken. Een gehouden enquête bracht aan het licht dat een meerderheid van de Nederlandse bevolking de kruisraketten in Woensdrecht niet geplaatst wil zien. Wat moeten de politici met deze peiling onder mensen, die vaak meer emotioneel dan rationeel reageren, die achtergronden van politieke besluitvorming niet peilen en voor consequenties van hun mening niet behoeven in te staan?

We blijven stellen dat het parlement een eigen verantwoordelijkheid heeft. Daar vallen de beslissingen en als de beslissingen, die daar genomen worden, naar de mening van velen niet juist zijn, dan is een volksoploop politiek-ontbindend. Die zal in principe en per consequentie alleen maar de inleiding zijn tot frequenter demonstraties op allerlei terrein ten aanzien van beslissingen door de overheid, die door groepen in de samenleving worden aangevochten.

Ds. C. B. Roos contra I.K.V.

De praeses van de hervormde synode, ds. C. B. Roos, maakt intussen geen gemakkelijke tijd door. Terecht heeft hij gewaarschuwd voor de mogelijkheid dat er een andere relatie tussen het IKV en de kerken komt als het IKV de weg van de 'actiegroep', die van de politieke machtsfactor verkiest boven die van het beraad van kerken. Ds. Roos heeft terecht opgemerkt (én in een interview in Trouw, én in een vraaggesprek in Hervormd Nederland én in een NCRV tweegesprek met Mient Jan Faber, secretaris van het IKV) dat de kerk alleen het Woord, het profetische Woord heeft inzake de vragen binnen de samenleving, dus ook ten aanzien van de vredesproblematiek, annex de kernbewapening. Maar het IKV wil méér, wil actiegroep zijn, wil het volk te hoop roepen als de plaatsing van de kruisraketten doorgaat.

Wat ons betreft, wij hebben er tot nu toe geen onduidelijkheid over laten bestaan dat wij een andere relatie tussen de kerken en het IKV wensen, namelijk een verbroken relatie. Het IKV heeft de grenzen van haar bevoegdheid, zijnde een beraad van kerken, reeds lang overschreden. De kerk moet voor de eenzijdige aanpak van het IKV, als het gaat om de vredesproblematiek geen verantwoordelijkheid meer kunnen of willen dragen.

Ik besef zeer wel dat het niet fair zou zijn om ds. Roos momenteel in de hoek te trekken van mensen, die dat ook willen. Maar als synodepraeses geeft hij toch stem aan een breed gevoelen in de kerk, namelijk dat een 'beraad' van de kerken geen actiegroep zijn of worden mag en dat de kerk geen ander wapen heeft dan het Woord. Rest overigens nog wel de vraag of de synode in 1982 dan toch niet te ver gegaan is, toen voorzichtige eenzijdige stappen van denuclearisering werden bepleit als consequentie van het 'nee' tegen bezit en gebruik van kernwapens. Was dat toch niet een politieke uitspraak, die een halt houden voor de consequenties, die het IKV nu trekt, kwetsbaar maakt?

De komende maanden zullen meer aan het licht brengen. De kerk blijve bij de profetische roeping en late zich niet (af)leiden door de politieke aktie van het IKV.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen