Boekbespreking

Dr. E. Masselink, Vragen maakt vrij, 100 vragen van de hedendaagse kerkmens, uitgeversmaatschappij J. H. Kok, Kampen; 128 pag., prijs ƒ ...

De Rotterdamse Gereformeerd predikant dr. Masselink legt in de genoemde honderd vragen zijn grote zorg op tafel met betrekking tot de kerk en theologie in onze tijd. Wie dit bewogen boekje leest krijgt sterk de indruk dat dr. Masselink alles wat hem in dit opzicht beklemt en beknelt van zich af wil schrijven, om zich op die manier min of meer te bevrijden van een steeds drukkender verantwoordelijkheid. Dat hij zijn grote verontrusting op deze sympathieke manier, vragenderwijs aan de hedendaagse kerkmens voorlegt, getuigt dat hij worstelt met de toenemende problematiek binnen zijn eigen kerk. Maar hij is zich tevens bewust dat zijn zorgen niet alleen zijn eigen kerk gelden. Het is het geheel van de kerk, de theologie en de praxis van het geloofsleven die hij met zijn vragen op het oog heeft. De honderd vragen houden hem bezig in de worsteling om staande te blijven in het geloof. Ze zouden nog wel met honderd te vermenigvuldigen zijn. Het is niet zo dat ds. Masselink alleen maar vraagt, hij worstelt ook om antwoorden op die vragen en reikt ze ons impliciet aan. De wijze waarop hij met de hedendaagse theologische en ethische 'tegenstanders' in gesprek is doet sympathiek.aan en mist de vereiste scherpte niet. Ik kan onmogelijk alle vragen noemen. Maar om enig inzicht te geven in de inhoud, kan ik u wel wijzen op enkele hoofdlijnen waarlangs de bezwaarde auteur zijn gedachten over het een en ander ons heeft toevertrouwd. Verontrust is hij met name over de aantasting van het Schriftgezag waarbij hij de opvatting van prof. Kuitert over Openbaring en geloof naar voren brengt en afwijst. U kunt dit vinden in hoofdstuk II 'De sprekende God'. Met klem toont hij aan dat voor het geloof de Bijbel het Woord van God is. Distantie neemt de auteur van Kuiterts opvatting. Verder gaat hij in op de noodzaak van het rechte belijden van de kerk, waar ook de vragen 'Wie is God' (hoofdstuk 4) en 'Wie is Jezus Christus' (hoofdstuk 5) onmiddellijk mee samenhangen. De theologie van H. Berkhof en H. Wiersinga die hij 'de dwaalleer van de verhumaniseerde Jezusopvatting' noemt (blz. 54) roept bij hem krachtig protest en verzet op. De lezer zal zijn ogen uitwrijven als hij verneemt hoezeer de moderne vrijzinnigheid de kerkelijke gelederen, en met name die van de gereformeerde kerken is binnengedrongen. De heilloze weg die de Wereldraad van Kerken en de Raad voor Kerken in ons land gaat ten aanzien van theologische, politieke en ethische vragen wordt scherp aan de kaak gesteld. Aan het slot van dit boekje bespreekt Masselink enkele zwaarwegende ethische problemen zoals abortus-provocatus, homofilie en alternatieve vormen van samenleving. Hier is de teneur dat hij de mens in nood niet uit het oog verliest, maar niettemin de zonde die er in de mens huist, naar Bijbelse normen, afwijst. We zijn blij met dit boekje. Natuurlijk hebben wij bij de grote waardering voor het gebodene ook nog een aantal vragen overgehouden. Ik kan bijvoorbeeld begrijpen dat Masselink uit liefde tot de Kerk die hij dient hier en daar toch nog een lans voor haar breekt. Wij moeten dat ten onzent ook. Maar ik ben het niet helemaal met hem eens in sommige opzichten, en ik zou gebruik makend van zijn methode ook in alle vriendelijkheid willen vragen of hij het gegeven zijn eigen uitspraken die er niet om heen draaien, op grond van de feiten vol kan houden dat de Gereformeerde Kerken geen modaliteiten kerk aan het worden is (blz. 39, 73). Formeel kan deze gedachte staande gehouden worden als hij wijst op concrete synodale uitspraken over het belijden van de Kerk, en over de betekenis van de Verzoening in verband met Wiersinga's opinie; inhoudelijk en feitelijk is het niet zo. Vooral heb ik uit een houding van meedenken en meeluisteren en mee worstelen vragen moeten zetten bij wat hij schrijft op blz. 94 v.v. Daar beschrijft Masselink de ellende van de Hervormde Kerk dat het geloofsbelijden aldaar geen shibboleht is, waardoor de modaliteiten vrijzinnig, midden-orthodox, confessioneel en Ger. Bond, in zeker 'vrede' naast elkaar kunnen leven. Hij zegt dan: 'Wij gereformeerden begrijpen dat niet'. En even verder 'Maar God zij gedankt dat onze kerken de belijdenis van het Evangelie der verzoening tegenover de ontkenning daarvan hebben bewaard en dat zij doende zijn inzake het Schriftgezag en de Openbaring van God de goede belijdenis gestand te doen'. Kan Masselink dit alles gelet op de praxis volhouden en ook gelet op wat het jongste rapport over het Schriftgezag vanuit de Gereformeerde Kerken naar ons is toegekomen? Ik wil graag de hand in eigen boezem steken, en op de vragen die hij aan de Ger. Bond stelt zal ook duidelijk antwoord moeten komen. Dit laatste kan ik persoonlijk en op eigen gezag niet doen.

Maar inderdaad komen de laatstgenoemde uitspraken, zoals hij zelf al vreest triomfalistisch over. Ik zeg dit niet omdat we niet genoeg te doen hebben in eigen kerkelijke gelederen, maar vanuit een bereidheid om mee te denken, en te helpen tillen aan de belangrijke vragen die door Masselink ons worden voorgelegd. Maar dan zullen we allemaal niet moeten schromen niet alleen het mes in eigen vlees te zetten, maar als het er op aankomt het zwaard des Woord hanteren dat doorgaat tot verdeling van merg en beenderen en zenuwen. Mijn vragen doen niets af van de grote waardering en de sympathie waarmee ik dit boek gelezen heb. Wie meer over de huidige stand van zaken geïnformeerd wil zijn kan in dit boek ruimschoots terecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen