In staat van belijden

Opzettelijk los van het artikel, dat ik in dit nummer schrijf over het kernwapenbesluit van de Gereformeerde synode signaleer ik - slechts aanduidenderwijs - nog een andere kwestie van deze synode. Vandaag valt allerwegen de uitdrukking 'status confessionis', staat van belijden. Op de Gereformeerde synode werd deze uitdrukking weliswaar (nog) niet, zoals elders het geval is, gebezigd inzake de kernwapenbesluiten, wèl viel deze uitdrukking echter met betrekking tot de apartheidspolitiek van Zuid Afrika, die als ketterij werd afgewezen. Nu gaat het mij niet om die uitspraak als zodanig, waarin tot uitdrukking kwam dat christenen niet dulden mogen dat er rassenscheiding is rondom de avondmaalstafel (hier kan de kerk inderdaad alleen maar 'nee' tegen zeggen), maar het gaat me er wèl om, dat de uitdrukkingen ketterij en status confessionis niet eerder zó grif door de gereformeerde synode gebezigd werden. Deze uitspraken zouden geloofwaardiger geweest zijn wanneer in de Gereformeerde Kerken de laatste tientallen jaren ten aanzien van de ontwikkelingen in eigen kerk dergelijke uitdrukkingen ook gebezigd waren.

Naar binnen

Een kerk, die zo krachtig naar buiten spreekt, naar andere kerken toe in de wereld, moet wel weten hoe het er in eigen huis voorstaat. Waar heeft de gereformeerde synode nu de laatste jaren naar binnen toe zulke zwaarwegende woorden als ketterij laten vallen? En waar heeft de gereformeerde synode de status confessionis zozeer beklemtoond, toen het ging om b.v. de vragen rondom het Schriftgezag en de Verzoening? Moeten we niet zeggen dat de belijdenis, waarin de status confessionis van de kerk toch verankerd dient te zijn, met voeten getreden is? Dan komen uitspraken als ketterij gericht tot anderen ongeloofwaardig over. Binnen de gereformeerde kerken zelf is er b.v. toch geen sprake van gescheiden avondmaalstafels?

Een andere kerk

Me dunkt dat uit dit alles duidelijk wordt, dat de Gereformeerde Kerken definitief de weg van een ander kerktype dan het gereformeerde hebben ingeslagen. Het is niet meer de weg van de belijdenis maar die van een actualiserend belijden. Ketterij is op die weg geen zaak meer van de leer, maar een ethische categorie. Ten aanzien van de leer kan er veel (mee door), ten aanzien ethische vragen, met politieke consequenties, vallen uitdrukkingen als ketterij en status confessionis heel snel.

Ik realiseer mij best dat ik met dit te zeggen ook in eigen hervormd vlees snijd, omdat daar, ondanks artikel X van de kerorde (de kerk weert al wat haar belijden weerspreekt en de kerk leert 'in gemeenschap met de belijdenis der vaderen'), de belijdenis ook vaak op dood spoor is gezet en toch zwaarwegende uitspraken ten aanzien van het maatschappelijke en politieke leven zijn gedaan. Maar is het niet uiterst bedenkelijk dat het in de Gereformeerde Kerken zover kon komen, zelfs zonder een fundamentele gedachtenwisseling (van jaren), zoals die gevoerd is bij de invoering van de hervormde kerkorde! Met (gereformeerde) voortvarendheid is deze discussie overgeslagen om minstens zo ver te komen als de Hervormde Kerk, met nadruk op minstens. Is het daarom te verbazen dat vanuit de kring van de Gereformeerde Bond terzake van het proces van Samen op Weg nu al jaren de beduchtheid wordt uitgesproken dat de Hervormde Kerk onder deze gereformeerde gedrevenheid dóór moet? Samen op Weg is de afgelopen week niet in een beter, want gereformeerder daglicht gekomen. Integendeel!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen