Onbevoegd voorgaan

Geestelijke vrijheid is geen ongebondenheid

Tussen de publikatie van het tweede en dit derde artikeltje bereikte mij een zeer sympathieke brief van de Veluwe, waarin de schrijver wel begrip kan opbrengen voor het pleidooi voor orde in de kerk, maar waarschuwt voor het gevaar de Geest des Heeren te binden en het geestelijk leven in te snoeren. Ik zal niet op hoogkerkelijk standpunt alleen dat als vrucht van Gods werk aanmerken wat beslist kerkelijk is.

Maar anderzijds wil ik er graag op wijzen, dat de Heilige Geest nooit buiten het Woord omgaat. En de Heere is en blijkt in al Zijn werken altijd weer een God van orde te zijn. De kerk heeft naar mijn oordeel wel eens veel te weinig gelet op herkomst, inhoud en levensgang van hen, die als voorgangers bezig waren en zijn in de dienst van de verkondiging. Hoezeer is Paulus, gedreven door de Heilige Geest, er op uit ook ordelijk in kerk en gemeente te handelen.

Kanseldrang

We werken dan toch maar niet vruchtbaar in de dienst van God, wanneer we persé op de kansel terecht komen? Hoeveel catecheten en andere krachten zijn in bedieningen werkzaam met zegen zonder dat het komt tot de openbare prediking van het evangelie? Het lijkt me een goede zaak, dat er in de kerk ook regels zijn gesteld aan het voorgaan. Het preken kan niet worden losgezien van binding aan gemeente of gemeenten in classis of streek. Zijn er ordelijke regels gesteld voor de tewerkstelling binnen kerk en gemeente, voor opleiding tot ambt en bediening, men handhave deze regels ook. Of kanseldrang ook betekent roeping tot de bediening van het Woord, om daarmee te beginnen, mag ernstig worden betwijfeld. Het doet bescheiden catecheten wel eens pijn te bemerken dat anderen zich indringen en soms kans zien onwettig voor te gaan. Daarmee wordt ook een slecht voorbeeld gegeven. Wel blijft het een zaak van zorg, soms doet het verdriet, dat men met behaalde studieresultaten soms niet of nauwelijks een plaatsje vindt in kerk en gemeente. Maar het is ook maar wat men op het oog heeft. Zeker zou er meer kunnen geschieden.

Geen onheilig streven

We kunnen kwalijke ontwikkelingen aanwijzen bij het onbevoegd voorgaan. Soms hebben catecheten de gedachte natuurlijk veel beter te kunnen (s)preken dan dienaren van het Woord, ook al zijn ze niet eens behoorlijk afgestudeerd. Maar ik denk, dat ook kerkeraden en gemeenten moeten waken tegen onheilig streven. Bepaalde gemeenten zouden zelf of samen soms best een tweede of andere predikantsplaats kunnen stichten, maar vinden het goedkoper deze plaats te bezetten door een hulpkracht. Als het de financiën zijn, die de doorslag geven, of een bepaalde predikant duldt geen tweede naast zich en is bevreesd eigen positie te ondergraven - heersen we of dienen we in de kerk? - dan is dat streven in elk geval niet uit God. Wel kunnen voor deeltaken of ter voorbereiding van predikantsplaatsen hulpkrachten worden ingezet. Ooit sprak ik eens een oude godsdienstonderwijzer, die zei 'als we ons werk goed doen, werken we onszelf eruit en ik heb er in de goede zin vrede mee'.

Een vergeten groep

Destijds heeft de generale synode bij overgangsbepaling en maatregel hulppredikers in de volle bediening gesteld. Daarover was genoeg te doen. In die plaatsen die ze eertijds innamen kwamen anderen, die nu een vergeten groep dreigen te worden. Soms zijn er ook wat schrijnende gevallen zelfs. Men zal ook hierin een verantwoorde oplossing moeten zoeken, die voor Gods aangezicht wordt genomen, maar ook recht doet aan hen. Nader overleg zou wellicht een uitweg kunnen bieden. Maar elke maatregel heeft altijd een negatief neveneffect.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen