Nieuw leven (1)

Een blad en een brief

Al weer geruime tijd ligt op mijn bureau een brief, doorgestuurd door onze redacteur, afkomstig uit een plaats in Drenthe, met een copie van een artikel in Nieuw Leven over de wonderbaarlijke toebrenging/ bekering van een voormalig christenhater en bendeleider. De briefschrijver zou graag van De Waarheidsvriend een reactie daarop hebben. Vooraf een enkele opmerking. We zijn dankbaar voor allerlei vragen, kranteknipsels, suggesties die van uw kant komen. Uiteraard hebben deze op alles en nog wat betrekking. Maar als het even kan, is de pastorale rubriek er op gericht daaruit op/over te nemen, wat ook voor anderen aanwijzingen, begeleiding en onderwijs kan geven. Wel duurt het enige tijd voor het toegestuurde aan de orde komt natuurlijk. Daarvoor vraag ik graag wel begrip en geduld. Tenslotte ter inleiding op deze artikeltjes de opmerking, dat we uiteraard voorzichtig moeten zijn met 'de bespreking' van bekeringen of veranderingen bij anderen. Enerzijds is de Heere vrij ook in de wijze van werken. En wij zijn geen hartekenners. Anderzijds mogen en moeten we elkaar ook waarschuwen voor onbijbelse leringen of opvattingen, die schade kunnen toebrengen aan het geestelijk leven van personen of gemeenten. Als we soms verhalen horen of lezen, kunnen we wel eens denken: 'wat is Gods Kerk dan arm, die bij het Woord leeft en zonder die bijzonderheden het moeten stellen'. Maar ter zake.

Bijna in alle kwaad

Toen jaren geleden een godvrezend ouderling in de Albasserwaard mocht verhalen hoe God hem te sterk geworden was, weidde hij niet al te zeer uit over zijn zondig leven: Bewogen vertelde hij: 'laat ik maar zeggen, dat ik bijkans in alle kwaad ben geweest'. Daaraan moet ik denken bij het verhaal van Karel Stefanus Loch, door hem in het Haagse Capitol ten aanhore van honderden belangstellenden verteld. Het relaas verhaalt van zijn drang tot krachtpatserij van jongs af, zijn beoefening van de zwarte kunst, zijn leiderschap van een bende van wel 150 gevaarlijke jongens, die misdaden pleegden. Fel was zijn haat tegen het christelijk geloof en de volgelingen van de Heiland. Zijn eigen vader verwondde hij dodelijk. Een droomgezicht van Jezus was - achteraf gezien - de voorbereiding op de grote verandering. Zelfs liep hij op het eind rond met zelfmoordplannen. Op die dag ontmoette hij Jezus in een hotelkamer in zichtbare gedaante.

Het is een droef relaas, dat ons voorgeschoteld wordt. Zonder te twijfelen aan de echtheid van het verhaal en de goede bedoelingen, plaats ik toch enige kanttekeningen. Wat kan de zin ervan zijn iemand te horen meedelen wat hij/zij al niet gedaan heeft? Is het de bedoeling te laten zien of horen 'kijk, zo slecht ben ik nu geweest?' Dat heeft vrees ik meer gevaren in zich dan nut. De verteller herinnert in het begin van zijn verhaal aan Paulus, die ook krachtdadig, door de verschijning van Jezus is toegebracht. Zou een oprecht kind Gods zich zo gemakkelijk met Paulus vergelijken, dacht ik? En waarom dan juist zo naar dat bijzondere gegrepen. Was dat nu juist het belangrijkste, dat Paulus op die wijze werd stilgehouden? En in de brieven lees ik wel - Paulus zal dat steeds onder tranen hebben geschreven - dat hij belijdt de gemeente van Jezus Christus te hebben vervolgd. Maar - treedt hij in bijzonderheden? Verhaalt hij de kwellingen door hem de christenen aangedaan? Gaat hij diep in op wat hij toen allemaal doorleefde, sedert zijn jeugd en opvoeding? De Bijbel is geen bekeringsroman of geschiedenis maar Openbaring Gods. Jammer ook, dat nog altijd door velen het mooi gevonden wordt, wanneer zondige praktijken worden verhaald. Spurgeon zegt in een aantekening bij Psalm 32: 'sommigen doen met de zonden zoals een Romeinse veldheer bij een toer deed met zijn wonden. Hij ontblootte zijn borst en liet zien wat voor schrammen, littekens e.d. zijn lichaam wel ontsierden maar... getuigden van bedreven dappere daden. Moeten wij zo de zonden door ons gedaan aan anderen verhalen? 'Wat voor voordeel had gij van die dingen, waarover ge u nu schaamt', zegt de apostel. Men moet oppassen anders zit het luisterend gezelschap met glinsterende ogen te horen naar een verhaal met boze diepten van bedreven kwaad. Men zou nog lust tot de zonden krijgen! We behoeven het werk der duisternis niet in geur en kleur te verhalen. En ook wanneer verhaald wordt van Gods daden, dan maakt het wel verschil uit, waar de klemtoon gelegd wordt. Het is dezelfde zin en toch klinkt deze zo anders wanneer gezegd en beleden wordt... 'hoort wat mij God deed ondervinden', dan wel: 'hoort wat mij God deed ondervinden', als u begrijpt wat ik bedoel.

En Paulus met dat gezicht... het Nieuwe Testament was toen nog niet geschreven, de Bijbel was nog niet voltooid. We hebben geen gezichten meer nodig. En Paulus was het uitverkoren vat, bestemd om te prediken onder de heidenen, ook te lijden. En hij werd geroepen eerst na de hemelvaart van de Heere Jezus als laatste van allen. Ik denk aan wat de destijds Kohlbruggiaanse en confessionele ds. H. J. de Groot eens opmerkte, toen iemand opgetogen hem kwam vertellen, dat hij afgelopen nacht een engel bij zijn bed had gezien. 'Vriend' - was het nuchtere antwoord - 'liever had ik gehad, dat ge uw zonden had gezien'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen