Vakantie

Hebt u uw vakantie al besproken? Naar 't beloofde land, het vakantiehuisje van Bosch of naar Kreta of Peru, waar je trouwens de zondag zelf in ere moet houden. Dat wordt niet voor je gedaan. Zondagsrust bestaat hier niet. De markt is nog groter dan normaal en vooral in de zomer is het een uitermate geschikte dag om naar het strand te gaan. Voor roomskatholieken is dat geen bezwaar, want die lopen doordeweeks wel eens even een kerk binnen. Protestanten vallen op door hun zondagse kerkgang, toch zijn er maar weinig gezinnen die echt steevast door dik en dun elke zondag twee keer gaan. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen, dat men doordeweeks weer trouwer gaat dan in Nederland. Hoewel het voor een predikantsgezin toch al moeilijker is 's zondags te rusten, voel je hier nog minder het ritme van de week, die altijd vanuit de rust, het voltooide Godswerk beginnen mag. Nog meer behoefte aan vakantie dus. Ons werktempo ligt voor zo'n warm en vochtig klimaat in een stad waar je geen groen ziet ook te hoog, zeggen de peruanen. Misschien hebben ze wel gelijk, dat de behoefte van ons westerlingen aan vakantie, meer door onze overbelaste agenda's aangeleerd is dan dat de natuur of de Wet Gods ons dat leert. In ieder geval hebben we meer dan ooit tevoren ervaren hoe uitzonderlijk het is om met vakantie te gaan. In de buurt waar wij wonen is het ook een luxe. Tien dagen naar Arequipa. Duizend km. ten zuiden van Lima. Vanwege de 'huaycos' (naar benedenvallende stukken berg vanwege zware regenval) gaan we met het vliegtuig. De hele buurt zwaait ons uit en de kinderen laten merken dat we toch ook vooral niet moeten vergeten iets mee te brengen. Op 't vliegveld zijn we zo, want daar wonen we vlakbij. We schrikken even. Er wordt gestaakt. Dit keer door het luchthavenpersoneel. Niet door het personeel van de maatschappijen gelukkig. In ieder geval weer een signaal dat je het kunnen weggaan nooit te vanzelfsprekend moet gaan vinden. In Arequipa heb ik gepobeerd de r.k. hiërarchie te beklimmen. Wandelend langs het aartsbisschoppelijk paleis, herinnerde ik mij uit de ochtendkrant, dat de aartsbisschop die dag jarig was en zijn verjaardagsreceptie hield om ongeveer die tijd. Ik dacht: waarom zou ik die man niet gaan feliciteren en hem toewensen, dat we elkaar als roomsen en protestanten beter mogen leren verstaan rond een geopende Bijbel. Het zal de eerste keer zijn, dat ik zo'n hoge geestelijke een hand zal drukken. Maar met Johan aan de hand binnenlopend kwam ik niet ver. Op de trap stond een ayudant in zwarte rok en hield me tegen. Daar ik mijn zwarte pak in Nederland heb laten hangen kon ik als dominee geen gewicht in de schaal leggen. Hij vond het wel wat moeilijk om eerlijk te zeggen dat het niet voor gewone mensen was zoals ik, maar voor de officieel genodigden en edelen der stad. Na de mis in de kathedraal had u moeten komen, zegt hij. Zondag heb ik dit voorbeeld gebruikt om het woord 'vrijmoedigheid' uit te leggen. Als je geen echte relatie hebt met de lieve man, heb je geen recht zomaar vrijpostig binnen te lopen. Pas als je een vertrouwensrelatie hebt met God kun je voor alles bij Hem aankloppen, frank en zonder beven binnenlopen en je bij Hem thuis voelen. En dit alles dankzij de Middelaar Jezus Christus! En als het om het bidden gaat mag je geloven dat je tijdens het aankloppen de beden al verkregen hebt. Toen ik weer buiten stond zei ik tegen Jannet: Dan is het in de domineeswereld in Nederland toch anders. Als hij jarig is staat er altijd in het kerkblad dat ieder welkom is in de pastorie. Of is het in de praktijk toch zo dat er maar weinig gewone mensen zomaar binnen durven lopen bij hun dominee? En ze zijn nog wel zo tegen de R.K. hiërarchie in het nederlands gereformeerd protestantisme! Een verschil is er nog wel: er wordt nog geen aparte kerkdienst belegd ter ere van de jarige. Als we thuiskomen lijkt het of ze ons stonden op te wachten, zo rap staan ze weer om ons heen. Je komt hier nog echt thuis. Je moet vertellen. Je moet de koffer openen voor nieuwsgierige kindersnoetjes. Goed nieuwsgierigheid en eigenbelang speelt een rol, maar anderzijds doet zo'n warme ontvangst je goed. Een buurt is hier nog een gemeenschap. En ze hebben goed op ons huis gepast. Dat is het voordeel van een huurhuis: je kan makkelijker weggaan. Dat is ook een reden waarom ze niet gemakkelijk met vakantie kunnen gaan! Een alleen achtergelaten huis is voer voor dieven. Wij gunnen u ook graag een goede vakantie. Misschien helpt dit stukje u om vakantievieren minder vanzelfsprekend te vinden. Het is een luxe voorrecht. Wat je al niet van de zending kunt leren! Enneh... als dank hiervoor geeft u aan de zending dit jaar toch geen cent minder? Stil maar, ik weet wel dat er crisis is in Nederland. Maar u gaat tóch wel op vakantie.

L. W. Smelt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen