Laatste ademtocht

Laatste ademtocht

Als straks het einde komt;
De laatste ademtocht.
Dat zal dan zijn 't begin!

Als ik alleen in aardse zorgen
Op U mocht hopen en niet meer:
Wie zou mij dan het leven borgen,
Wanneer ik macht'loos zink terneer?

Vergeefs was dan mijn strijd gestreden;
Vergeefs mijn moeite; mijn verdriet.
Hoe doelloos was mijn leed geleden,
Als Gij, o Heere, het niet ziet.

Ik waar d' ellendigste der mensen;
Want niemand, die mij hulpe bood.
En al mijn bidden, al mijn wensen.
Ze gingen op in stervensnood.

De goddelozen hadden vrede;
Maar ach! mijn God, ik wist geen raad.
Geen Heiland deelde mij iets mede,
Geen zielearts schonk mij nog baat.

Maar nu is Jezus toch verrezen;
De Overwinnaar van de dood.
Hij zal mij van mijn smart genezen.
Zijn macht en majesteit is groot.

'Heel even', sprak Hij, heb 'K geslapen
In aardeschoot; in stervensnacht;
Thans keer Ik weer tot Mijne schapen,
Voor eeuwig houd Ik nu de wacht.

Ik zal in alles voor u zorgen.
En wil nu eerst naar Vader gaan;
Maar wees getroost: want op de morgen
Zal Ik wel aan de oever staan.

Ik ben de Eerst'ling van Gods kind'ren.
Dergenen, die ontslapen zijn.
Geen hellemacht zal Mij verhind'ren;
Straks zult gij eeuwig bij Mij zijn'.

F. Kijftenbelt, Studeren en mediteren; uitgave Lindenberg, Rotterdam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen