Opstanding en volharding!

Pasen, het feest van de opstanding! Het feest waarop wij herdenken dat de dood is voorbijgegaan en Christus als Overwinnaar uit het graf is verrezen. Overal ter wereld zal in de christelijke gemeente dit heilsfeit herdacht worden. In ons land zullen wij in vrede en vrijheid de opstanding van de Zaligmaker herdenken. Dat is een groot voorrecht! Want bepaald niet alle christenen in deze wereld kennen dit voorrecht. Sommigen worden vervolgd om het geloof. Als zij nog in vrijheid zijn, moeten zij - indien mo­gelijk - in schuilkerken bijeenkomen. Anderen daarentegen zijn om het geloof in de opgestane Christus gevangen genomen en vertoeven in gevangenissen of psychiatrische inrichtingen. Het is een bijbels gegeven om met die allen mee te leven in het gebed én hen een paasgroet te sturen. Zo'n paasgroet is voor hen een teken van bemoediging en meeleven. Van bemoediging, om toch vooral te volharden. Van meeleven, opdat men wete dat door christenen die in vrijheid verkeren aan hen wordt gedacht.

Kerk en kerk

De opstanding van Christus houdt o.a. in dat Hij over de machten heeft getriomfeerd. Wil dit zeggen dat de machten nu volledig monddood zijn en geen verwoesting meer aanrichten? Wil het heel concreet zeggen dat de kerk als instituut zal blijven totdat de opgestane Levensvorst zal verschijnen op de wolken des hemels? Neen, dat in geen geval! De kerk als instituut kan uitgeroeid worden. Een instituut heeft nergens in de Schrift de belofte dat het zal blijven bestaan. Een treffend bewijs hiervan zijn de Klein-Aziatische gemeenten. Hoe hebben zij gebloeid, ook institutair. De plasregens van het Evangelie zijn over die gemeenten gegaan, maar toen zij zich gingen vermengen o.a. met de Islam verdwenen zij. De Heere kwam erin te blazen en die gemeenten weg te blazen. Het kan ook anders. Het kan zijn dat een ideologische macht probeert de kerk uit te roeien. De haat tegen de kerk is zo groot, dat deze in haar midden niet wordt gedoogd. Treffende bewijzen hiervan zijn te vinden in Oost-Duitsland, Rusland en China. Van hoeveel waarde wij de kerk als instituut met de ambtelijke bediening achten, maar een garantie dat zij blijft bestaan heeft zij niet. Vervolging kan haar deel zijn óf worden. Natuurlijk geldt dit niet voor Gods eeuwig bouwwerk. Een ieder die de Heere in oprechtheid vreest behoeft niet te vrezen uit de hand des Heeren gerukt te worden. Op schone wijze zegt artikel 27 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis van deze Kerk: 'En deze heilige kerk wordt van God bewaard, of staande gehouden, tegen het woeden der gehele wereld, hoewel zij somwijlen een tijdlang zeer klein en als tot niet schijnt gekomen te zijn in de ogen der mensen; gelijk zich de Heere gedurende de gevaarlijke tijd onder Achab zevenduizend mensen behouden heeft, die hun knieën voor Baal niet gebogen hebben.' Over deze Kerk des Heeren behoeven wij dus niet in te zitten. Zij wordt bewaard en zij zal bewaard worden. Hiervoor staat de opgestane Christus garant!

Kerk in de eindtijd

De kerk met de ambtelijke bediening zal het in de eindtijd moeilijk hebben. Nog meer geldt dit voor de Kerk des Heeren. Wij behoeven er geen ogenblik aan te twijfelen dat de uitwerkingen van Gods eindgerichten in de wereld voor de christenen zeer ernstig zullen zijn. De gevolgen daarvan zullen óók zij ondervinden. Het zal zo erg zijn, dat om der uitverkorenen wil die dagen verkort zullen worden. Hoe nu de antichrist zich opmaakt, kunnen wij, die in de eindtijd leven, aan allerlei dingen opmerken. Het 'beest' laat zich op allerlei terreinen van het leven gelden, zoekende wie het zal kunnen verslinden. Wie zal niet door het 'beest' worden opgeslokt? Wie zal staande blijven? Wie zal in de schroeihitte van de verzoeking niet ondergaan? In de Openbaring van Johannes wordt gesproken over lijdzaamheid d.i. volharding. Maar zullen wij volharden die in onszelf geen kracht bezitten en al staan te trillen en te beven als er maar even aan onze levensboom wordt geschud, laat staan dat het 'beest' ons lichamelijk en geestelijk foltert en kwelt? Neen, van onszelf zullen wij niet volharden en zeker niet wanneer men aan de voering van ons leven komt. Dan vallen wij zó om. Toch spreekt de Schrift ons van volharding, juist in de eindtijd. Wie zijn dat dan? Het zijn allen die uit de opgestane Christus leven zullen. Het zijn allen die uit de opstandingskracht van Christus leerden leven. Voor wie Pasen Pasen is geworden! Zij zullen volharden, omdat zij leven uit Hem die volhardt heeft tot het einde. En omdat Hij niet onder is gegaan in de verzoeking, maar de verzoeker de deur heeft gewezen, ja volhard heeft tot in de bittere dood des kruises, om die reden zullen zij volharden. Het is de gekruisigde en opgestane Christus Die ze hiertoe kracht geeft. In die volharding zullen de kinderen Gods nog maar één houvast bezitten nl. het bewaren van Gods geboden in de verleiding en een zich vastklemmen aan het geloof van Jezus.

Wet en Evangelie

Opvallend is dat Openbaring 14 : 13 zegt: 'Hier is de lijdzaamheid der heiligen; hier zijn ze die de geboden Gods bewaren en het geloof van Jezus'. In de volharding (lijdzaamheid) gaat het om de wet en om het evangelie. Er is een volharden in de geboden des Heeren. In al de geboden des Heeren! De beide tafels van de wet! Hierin zal men volharden tegenover het goddeloze Babel dat door afval en ontaarding alles heeft losgelaten. Tegenover de wetteloosheid zal de goede wet Gods worden gesteld. Die wet zal worden bewaard d.w.z. onderhouden. Zij zal niet alleen als een schat in het hart bewaard worden, neen, zij zal ook voor overheden en voor allen die het 'beest' aanbidden worden uitgedragen én onderhouden. De wereld zal de geboden Gods horen én zien. Zowel de eerste als de tweede tafel van de wet krijgen concreet gestalte. Maar ook het Evangelie, het geloof van Jezus wordt bewaard. Het geloof bewaren wil zeggen, dat men het oor niet leent aan alles wat van dit geloof wil aftrekken. Bewaren wil ook zeggen, dat men Jezus, de opgestane Jezus alleen op het oog heeft. Geen heiland boven Hem, ook niet naast Hem. Geen knielen voor een mens of voor een ideologie, gelijk in de hitte der verzoeking Daniël en zijn drie vrienden dit ook niet hebben gedaan, evenmin als de martelaren in de eerste eeuwen van onze christelijke jaartelling als ook niet de martelaren van de middeleeuwen. Het geloof in Jezus bewaren, hebben wij daarvan in onze tijd niet een voorbeeld in hen die in gevangenissen kwijnen en zuchten om Jezus' wil? Gods geboden bewaren en het geloof van Jezus, doen dat ook niet jonge christenen in Oost-Duitsland die omdat zij dit alles bewaren niet worden toegelaten aan een universiteit en om die oorzaak geen hoge trede op de maatschappelijke ladder kunnen bestijgen? Zij bewaren wet en evangelie, door genade. Ja, het is alleen genade die ze doet volharden en bewaren.

Hoop

Volharding en bewaren komen op uit het opstandingsgeloof. Dit geloof geeft in de eindtijd hoop nl. de hoop op het nieuwe leven dat als een bruidsschat uit de hemel zal neerdalen. De Kerk in de verdrukking heeft met een Levende Heere van doen Die komen zal en een onverwelkelijke kroon zal geven, een heerlijke erfenis aan allen die volhard zullen hebben tot het einde. Want hoe groot de wereldbrand zal zijn, welke verschrikkelijke gruwelen ook de kinderen Gods moeten meemaken, maar de Heere zal komen en zal met Zich meebrengen een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal. Die hoop d.w.z. de hoop op de wederkomende Christus doet al hun leed verzachten. Vol verlangen zien zij daarom uit naar Zijn laatste trap der verhoging nl. Zijn wederkomst. De aloude bede uit de begintijd van de christelijke kerk zal in de eindtijd met meer klem worden gehoord: Maranatha, kom, Heere Jezus, ja kom haastelijk.

En wij?

Paasfeest is het feest van het nieuwe leven. Wij vieren Paasfeest in een wereld waarin de tekenen van de eindtijd zijn op te merken. Wie oren heeft die hore, en wie ogen heeft die zie. Zullen wij volhouden en de wet én het evangelie bewaren? 't Is waar dat wij nog niet zo verdrukt worden als onze broeders en zusters achter het ijzeren gordijn en op andere plaatsen in deze wereld. Niettemin nemen de gruwelen van het beest óók onder ons meer en meer toe. Zal onze geestelijke adem lang genoeg zijn om te volharden? Och, wanneer wij in Christus' opstanding door een waar geloof mogen delen, zullen wij het volhouden. En dat niet vanwege onze kracht, want die is klein. Neen, dat alleen vanwege de opstandingskracht van Christus. Hij zegt tot ons: 'In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar hebt goede moed. Ik heb de wereld overwonnen'. Levend uit Hem, bewarend Zijn geboden, zal er volharding zijn. Door Zijn genade brengt Hij zelf in de meest verschrikkelijke en gruwelijke omstandigheden het geloof op volle spankracht waardoor het geloof op Hem, de overste Leidsman en Voleinder des geloofs, gericht is. De gelovigen moeten in de eindtijd door vele verdrukkingen heen. Zij moeten door barensweeën heen. Zij kunnen zelfs gedood worden, zoals onlangs een jonge christen-soldaat in Rusland door allerlei mishandelingen is omgekomen. Maar het leven, het opstandingsleven, dat door de Heere zelf in het hart is gewerkt en onderhouden, kan niet gedood worden. Want de opgestane Christus staat voor Zijn Kerk in. Hij is de sterke Held Die God Zijn Kerk heeft beschoren. Dood, graf en hel heeft Hij overwonnen. Daarom zegt Hij: 'Ik leef en gij zult leven'. De belofte in de eindtijd is: 'wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden'. Het is een belofte Gods die in Jezus Christus ja en amen is, Gode tot heerlijkheid. Wij behoeven in de eindtijd niet triomfantelijk te leven, wij mogen in de eindtijd wel van de Triomfator leven. Hij alleen is Overwinnaar in de strijd en geeft Zijn volk de zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen