Globaal bekeken

In Antwerpen werkt de Stichting Bijbelhuis ter bevordering van kinderevangelisatie. Uit de recent (opnieuw) uitgegeven voorlichtingsbrochure nemen we het volgende over.

'Het werk onder de tieners is erg moeilijk. Jongens en meisjes die al wat groter zijn komen alleen als ze je al een beetje kennen. Bijvoorbeeld van de kinderclub. 'Nieuwe' kinderen zie je daar bijna nooit. Maar gelukkig zijn er in de loop van de jaren heel wat contacten met jongens en meisjes van de kinderclub gebleven. Zowel op de meisjes- als op de jongenstienerclub komen er gemiddeld 6 per keer. Sommigen zijn heel trouw.

Op de jongensclub zijn het hoofdzakelijk Turkse jongens. Soms zeggen ze: 'We komen niet voor het verhaal, hoor! We komen om te sjoelen!' Maar als er vóór het sjoelen verteld wordt uit de Bijbel, vergeten ze alles om zich heen, zó luisteren ze! Toch is het moeilijk voor hen: ze horen over Jezus Christus Die alleen hun Zaligmaker kan en wil zijn, maar in de moskee worden ze voor onze 'leer' gewaarschuwd. Uit hun vragen en opmerkingen komt de tweestrijd van deze jongeren vaak naar voren.

Laat er toch veel gebed zijn voor alle moslims die met het Evangelie geconfronteerd worden. De Islam lijkt wel een vesting met muren die niet te slechten zijn. De satan heeft zich daar heel sterk gemaakt.

Laten we eraan denken, wat de Heere Jezus gezegd heeft: 'Mij is gegeven alle macht in de hemel en op de aarde. Gaat dan heen, onderwijst al de volken (ook de moslims in ons midden)... En zie. Ik ben met ulieden tot aan de voleinding der wereld. Amen'. Daarin vinden we de kracht om door te gaan met het evangelisatiewerk in Antwerpen,

ledere keer zijn er momenten, datje heel sterk gewaar wordt hoe dik de muren van het Moslimgeloof zijn. Op een zaterdag in oktober kwamen een Turkse vader en moeder met twee van hun kinderen bij mij in Vlaardingen op bezoek. We kenden elkaar al heel lang. Alles ging heel gezellig en vriendelijk. Ondanks mijn christelijk geloof verzekerden zij mij toch, dat ik me nu voortaan moest beschouwen als een soort familie. Maar toen ik ze 's avonds in Antwerpen teruggebracht had was ik erg moedeloos. Hoe kon ik ooit deze vriendelijke mensen benaderen met het Evangelie van Jezus Christus? Ondoordringbaar leek die muur. Wat een ongeloof bij mij. De volgende dag, zondag, was ik er nog steeds mee aan het worstelen. Ik was er moe van.

Toen heeft de Heere me laten zien Wie die muren afbreekt. Wie er openingen in maakt voor een gesprek. Totaal onvenvacht kreeg ik namelijk zondagmiddag thuis bezoek van een vriend die een 'Moslim'-meisje bij zich had. Al twee jaar hadden zij samen gesproken over de Bijbel en de Islam. Samen hadden ze gezocht en gebeden. In het open gesprek dat we voerden, kwam de onbegrensde macht van de liefde van de Heere Jezus naar voren. Urenlang hebben we met elkaar gesproken over de meest wezenlijke dingen van het geloof in de Heere Jezus Christus. Er was een diep besef van onze grote schuld waarvoor de Heere Jezus zozwaar heeft geleden aan het kruis, maar ook van het verlangen om tot eer van God te mogen leven.

Wat een bemoediging was dit bezoek. De Heere liet me zien hoe Hij de muren van de Islam door Zijn Heilige Geest ineen laat storten om Zijn Koninkrijk op te bouwen. Dat is Zijn werk. Ons heeft de Heere opgedragen om de blijde boodschap van de genade door de Heere Jezus te brengen. Aan alle kinderen, ook aan de Moslimkinderen, en hun ouders in Antwerpen-Noord.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen