Waarheen?

Het blijkt meer en meer dat de Classis Bommel (waarvan ik destijds deel uitmaakte) verantwoorde bezwaren had tegen de invoering van de nieuwe kerkorde, een kerk-orde die inmiddels dreigt te worden de orde ener nieuwe kerk. We denken aan 'samen op weg'; behelst die opzet automatisch een prijsgeven van eigen benaming, zodat we alsdan niet meer zullen kunnen spreken van de Nederlandse Hervormde Kerk (als tegenstelling tot de Rooms Katholieke Kerk)? Moeten wij onze naam prijsgeven terwille van hen, die ons al honderd jaar geleden in de steek lieten?

Ja, dat was een onvergetelijke periode, die verzets-fase in de Classis Bommel, die zeer nauwgezet de tendens van de 'nieuwe kerkorde' (ingevoerd 1 mei 1951) heeft getoetst, en deswege haar bezwaren heeft kenbaar gemaakt.

Sommigen dachten: het gaat goed, want de Kerk krijgt weer een mond om te spreken! Jawel, maar wat te denken van bijv. 'Klare wijn', waarin het Schriftgezag alsmede de orthodoxie een veeg uit de pan kregen!

De strijd concentreerde zich om het befaamde Artikel X der kerk-orde.

Welk een orde ontdekken we in Artikel 10? De orde, de volg-orde, van Verleden, Heden en Toekomst.

Aldus: 'In dankbare gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift als de bron der prediking en enige regel des geloofs doet de gehele Kerk, ook in haar ambtelijke vergaderingen, in gemeenschap met de belijdenis der vaderen en in het besef van haar verantwoordelijkheid voor het heden, zich strekkende naar de toekomst van Jezus Christus, belijdenis van de zelfopenbaring van de Drieënige God'. Dan, die volg-orde.

1. Belijdenis der vaderen; 2. het heden; 3. de toekomst.

Werd dus de 'belijdenis der vaderen' niet naar het verleden verwezen, men wilde geen 'statische' belijdenis eigenlijk meer, niet die gebondenheid!

Dan, die 'zelf-openbaring'! Het ontwerp sprak van 'de openbaring'. Hierop dreigde de ganse opzet te stranden! De vrijzinnigheid nam het niet! Toen bracht de toelichting van prof. v. RuIer de 'uitkomst': het ging om een 'genetivus subjectivus', Schrift-openbaring? , néé: 'zelfopenbaring'!

'Zodat', luidde de vrijzinnig conclusie terecht, 'hier niets wordt uitgesproken omtrent de drieëenheid van God'. NIETS! 'IN DANKBA­RE GEHOORZAAMHEID AAN... DE HEI­LIGE SCHRIFT'! Iemand betuigde: 'concessie, géén confessie!' Was het zó niet? ! En wat dan met die 'toekomst'? Da Costa voorzag een gezamenlijke paus van het ongeloof. Gaan we daarheen met behulp van de gemoderniseerde kerken?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen