Twee zendingsteksten

'Wie met Mij niet is, die is tégen Mij.' Lucas 11, 23; Mat. 12, 30

Dat is duidelijke taal: wie niet vóór Jezus is, is tégen Hem! Er zijn maar twee wegen en geen derde weg van de neutraliteit. Of beter: er is maar één goede weg: je over de streep laten trekken en je aan Jezus' kant scharen. Waarom? Omdat Hij alleen heeft getoond, dat de vinger Gods sterker is dan handenvol demonen. Hij richt zijn aangezicht doelbewust naar Jeruzalem om het rijk van de Satan te gronde te richten en onderweg laat Hij daar al tekenen van zien: een stomme geest drijft Hij uit. En ook al halen de tegenstanders de meest gemene tactiek van stal die je maar bedenken kunt, nl. de laster dat Jezus die kleine duivel uitdrijft m.b.v. de opperste demon, Hij slaat die aanval Meester-lijk af. Hij gaat winnen in de beslissende slag! Kruis én opstanding! En met het oog op die beslissende strijd stelt Jezus zijn gehoor nu voor een beslissende keuze: Ben je vóór of tégen Mij? Je léven hangt ervan af. Erop of eronder. Doorvechten aan Satans kant of onderdaan worden van Koning Jezus, die ook Knecht is. Of je aan Hem ergeren of Hem volgen. Of je neerleggen bij de feiten en de machten of in Jezus' Naam er dwars tegenin roeien. Jezus weet dat het gros van de mensen een zekere neutraliteit verkiest. Ze respecteren ieders mening als ze hun mening maar mogen houden! Sommigen verbergen die neutraliteit achter het masker van een bewonderaar. Ze lijken op die vrouw uit Luc. 11, 27, die Maria om wille van haar geweldig prekende Zoon begint op te hemelen (het begin van de Mariaverering!). Anderen zijn inderdaad even geraakt (geweest) door het Evangelie in hun zondagschooltijd, tijdens een kerkdienst of in de oorlogstijd, maar vergeten daarna het belangrijkste wapen te hanteren in hun strijd tegen de Satan en zijn trawanten, die graag terugkeren in een gekeerd en bekeerd huis: het horen en het bewaren van het woord Gods. Vandaar dat Jezus met scherp gaat schieten tegen dit front van een doodgevaarlijke neutraliteit of een toeschouwershouding zonder werkelijke overgave aan Christus: wie niet écht Gods Woord hoort en bewaart en Christus navolgt is tégen Hem, hoe mooi hij dat ook weet te camoufleren. De zendings-en evangelisatiewerkers die dit scherpe zwaard van Gods Woord omwikkelen met zacht fluweel of het niet meer durven zeggen, verloochenen het Evangelie. We moeten het soms heel duidelijk en scherp zeggen, maar dan wel met een liefde en solidariteit die voortkomt uit het feit dat je dit scherpe zwaard eerst ook in je eigen vlees hebt voelen snijden!

'Wie tegen ons niet is, die is vóór ons.' Lucas 9, 50; Marcus 9, 40

Deze tweede zendingstekst lijkt in tegenspraak met de eerste en komt ons eigenlijk niet in onze zendingskraam te pas. Zet voor ons gevoel de kerkdeur naar de wereld te ver open. Ik heb er ook nog nooit over horen preken. Spreekt Jezus zichzelf tegen? Nee, Hij spreekt zijn discipelen tegen. Dit is een ander front dan de eerste tekst. En tegen een ander front moet je op een andere manier ontdekkend preken.

De discipelen, met als woordvoerder Johannes, die Jezus liefhad, konden het niet begrijpen en accepteren, dat iemand in de Naam van Christus iets doet, maar niet tot de discipelkring wil behoren. Als ze bij U willen horen, waarom sluiten ze zich dan niet bij ons aan?

Een belangrijke en gemeende vraag, die voorkomt uit liefde tot hun Heiland. Ze weten het antwoord ook al: als iemand zich niet bij ons aansluit hoort hij niet bij Jezus en moet hij zijn mond houden over Hem. De discipelen werpen zich op als grensrechters, die bepalen wie er wel of niet bij hoort. En daar gaat de enige grensRechter tegenin. Hij hanteert een scherpe bijl en niet de botte bijlen van zijn discipelen. Dat blijkt wel uit Marcus 9, 43 vv. De scheiding tussen het wel of niet bij Mij horen gaat door jullie zélf heen. Als uw hand u ergert, houwt hem af... Wie deze kritiek serieus neemt erkent ruimhartig dat de overmachtige liefde en invloed van zijn Heiland zó groot is, dat je die niet beperken mag tot je kerk of (nog erger) tot je eigen kring. Kleine tere geloofsplantjes die groeien buiten de discipelkring zet hij niet ongeduldig voor het blok, maar wacht gelovig af. Op Gods tijd zal het duidelijk worden of zij er nu wel of niet echt bijhoren. Kijk, deze houding spreekt nu ook boekdelen als het om zendings-en evangelisatiewerk gaat. Een zendingstekst die vooral gaat spreken in een tijd waarin de gemeente vervolgd wordt. Dat is trouwens ook de context van deze tekst. Een stille buitenstaander en medestander, die in vervolgingstijd een beker koud water geeft aan Jezus' volgelingen, kan een publiek getuige worden. In zo'n tijd zullen randfiguren, die wij erbuiten zetten, zelf de grens trekken. Als wij de waarschuwing van Jezus maar ter harte nemen geen ergernis te geven of geen obstakel te zijn voor de kleinen die in Hem geloven. Een molensteen om je hals lijkt me nu niet zo prettig.

Twee zendingsteksten. Twee verschillende fronten. Allebei helemaal waar, maar je kunt ze niet allebei tegelijkertijd evenzeer benadrukken. De Heilige Geest, die in alle waarheid leidt, helpe ons het juiste woord ter rechter tijd te spreken. En wie zendingsteksten gebruikt preekt ook altijd eerst tegen zichzelf en tegen de gemeente van hen die zich al gewonnen hebben gegeven...

Ds. L. W. Smelt, Apartado 930, Lima-100, Peru.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen