In memoriam ds. W. A. de Groot

'Weet je dat ds. De Groot overleden is?' Dat telefoontje bereikte me in de middag van Tweede Pinksterdag. En omdat De Groot nu eenmaal geen zeldzaam voorkomende naam is, was mijn eerste reaktie: 'De boekhandelaar?' Want nog altijd associeerde ik in mijn gedachten de op leeftijd predikant geworden collega met de man die een belangrijke bijdrage leverde aan het completeren van mijn bibliotheek. We studeerden ongeveer in dezelfde tijd. Zelf behoorde ik al tot de 'late roepingen', maar op mijn beurt keek ik toch weer óp tegen hem, die bijna twintig jaar ouder was en nog plaats nam in de collegebanken.

Hij was boekhandelaar en ging voor in evangelisaties. Maar de begeerte naar 'de volle bediening' was sterk en, gezegend met een helder verstand en een groot doorzettingsvermogen, wist hij zijn doel te bereiken. Nog levendig herinner ik mij die middag in de Jacobikerk toen hij zijn voorstel deed - wanneer wordt trouwens die mooie traditie in ere hersteld? - waarbij wijlen prof. Van Ruler voorzitter was, en ds. P. Koeman en ik als paranymfen fungeerden. Het was een beproeving voor hem, en hij maakte daar ook geen geheim van, dat hij nog vrij lang op een eigen gemeente moest wachten. En het was hem een vreugde toen 'De Polder' hem beriep. Sint Anthoniepolder, zijn eerste en enige gemeente, die hij diende vanaf 15 maart 1972 tot zijn emeritaat op 1 mei 1978.

Ds. De Groot was een beetje een eenspanner onder de predikanten. Meende hij een afglijden naar oppervlakkig geloof of naar verbondsautomatisme te constateren, dan stelde hij zich 'rechts' op. Maar hij was weer zo door Reformatie en Nadere Reformatie heengegaan dat hij soms allergisch was voor alles wat ultra-gereformeerd was... Zo bleef de balans in evenwicht.

De Groot, predikant, tóch nog, en boekhandelaar-uitgever. Hij bleef preken, ook na zijn emeritaat. En hij bleef aktief in de zaak, hoewel wat achter de schermen. Soms hadden we tijdenlang geen enkel contact, en dan stond hij opeens voor de deur met een zeldzaam boek óf met de vraag of je soms iets op te ruimen had... Een gesprek over kerkelijke en geestelijke dingen kon dan tegelijk héél 'zakelijk' worden. Maar boeken waren toch voor hem niet zonder meer handelsobjecten. Hij hield van boeken omdat hét Boek hem lief was. Dat Woord te onderzoeken en te verkondigen was toch zijn diepste begeerte en zijn hoogste vreugde.

Alle vlees is gras. Dat is door het heengaan van collega De Groot opnieuw onderstreept. En alle boeken, hoe kostbaar en waardevol ook, zullen vergaan. Maar het Woord van onze God blijft tot in eeuwigheid. En dat Woord zal niet ledig wederkeren, ook niet het Woord dat ds. De Groot tijdens zijn korte bediening heeft verkondigd.

Hij werd afgelost op de dag waarop de uitstorting van de Heilige Geest werd gevierd. De Trooster Die bij Zijn Gemeente blijft tot in eeuwigheid. Mogen mevr. De Groot, haar kinderen en kleinkinderen Zijn vertroostende nabijheid ervaren!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen