Het is weer raak...

Bij onze benedenburen hebben ze van de kamer een dancing gemaakt. Het is weer eens raak in de buurt. Feest. En dat wil hier zeggen dat je ook echt de geluidssterkte van je (gehuurde) stereo gebruikt. Waarom ook niet. Alle buren bezorgen op z'n tijd geluidsoverlast. Nee, voor een feest moet alles wijken. Duur is het wel. De devaluatie van het geld wordt in onze wijk niet aan de stijgende benzineprijzen afgemeten, maar aan de prijzen van de driekwart-literflessen bier.

Een feest is hier eigenlijk gemakkelijk georganiseerd. Je ruimt je kamer leeg, zorgt voor continue en harde muziek en haalt een lading bier in huis als eerste grote aanzet. De rest halen de gasten zelf wel in de altijd dichtbije buurtwinkeltjes. Verder is de enige bezigheid (dat begint al op verjaardagsfeestjes van kinderen): dansen. Tot diep in de nacht houden ze het vol.

Waarom ik erover schrijf? Omdat het vooral voor de jeugd van mijn kerk verdraaid moeilijk is om uit deze hele sfeer los te komen of er niet (weer) in terecht te komen. Het is het enige vertier dat ze hebben: feesten en af en toe naar 't strand. Verder kun je in dit klimaat de hele dag op straat doorbrengen. Er wordt veel gevoet- en gevolleybald. Maar dat kun je niet de ganse lange dag doen. En dan hebben ze minstens drie maanden vakantie of een (paar) jaar wachten tot je een plaatsje kunt bemachtigen op de universiteit of een baantje op een kantoor of in een fabriek. Dus is het vaak vervelen geblazen. Door hun ouders worden ze nauwelijks of helemaal niet geholpen om zich te vermaken.

Een feest is dan een welkome onderbreking. Je leeft van feest tot feest steeds voort, zonder echt na te denken over het leven. Dat kost energie. En wat haalt het uit? Je komt in deze maatschappij toch niet verder als je geen geld of een kruiwagen hebt.

Zo is ongeveer de levenssfeer van veel jongeren als ik ze goed begrepen heb. Voor ons nette Hollanders een nieuwe ervaring, want we hebben niet b.v. in de Schildersbuurt in Den Haag gewoond en 'Voetius' en de CSFR vulden onze vrije tijd erg goed. Nu wonen we er midden tussen. In deze volksbuurt.

Goed, gezien de slechte economische situatie en de werkgelegenheid voor de jeugd, kun je een heleboel begrip trachten op te brengen, maar echt goed begrijpen kan ik deze leefwereld niet. Hoofdschuddend fiets ik elke zaterdagavond door de wijk op weg naar de jeugdavond van de kerk. Heel zwart-wit denk ik dan altijd: deze maatschappij draait om geld, bier en sex. Het Babylon uit Openbaring 18 kan niet meer ver weg zijn.

Er komt een handjevol jongeren binnendruppelen. Twee ervan komen 's zondags vrij trouw in de kerk. Ik zet op het bord het woord 'feest' en zij moeten erbij schrijven wat ze erbij denken. Dan komt er heel wat los. Ze leren me ook wat 'jerga': je vriendje heet een 'gil' enz.

Op het laatst zeg ik o.a.: Wat ik nu mis op het bord is b.v. dit: jullie hebben het er niet over dat je de persoon, die het feest geeft een fijne avond wilt bezorgen. Ieder wil blijkbaar zelf in het middelpunt van de belangstelling staan. En waarom draaien jullie geen Peruaanse muziek? En wordt er wel gepraat? Nodigen jullie de Heere God ook uit om tegen Hem dankuwel te kunnen zeggen? Dat is altijd de grootste reden geweest voor het volk Israël om feest te vieren. Laten we samen Deuteronomium 16 eens lezen. Daar kun je nog meer karakteristieken vinden van een goed feest. Het gedenken van wat de Heere gedaan heeft staat centraal.

Het kost veel voorbereiding. Juist de gemarginaliseerden worden niet vergeten. Op de feesten hier gebeurt het omgekeerde. Nee, ik geloof niet dat ik op jullie lege feesten God zou kunnen ontmoeten zonder vrees en beven. Maar ze raken ons wel op een verleidelijke plek, die feesten. Als God ons niet midden in de wereld bewaart voor de Boze, blijven we nergens, en komen we zeker niet in Zijn Rijk.

Ik vermoed trouwens dat de sfeer in de jongerenwereld in Nederland niet veel anders is. Doen wij er in Nederland echter méér aan dan ertegen te (laten) waarschuwen (vanaf de hoge kansel)? En dan hebben we nog heel wat meer middelen! Een HGJB en jeugdwerkleiders hebben we hier niet. In onze gemeenten is nog (veel) jeugd. Nemen we hen en hun leefwereld écht serieus en staan we écht open voor hun inbreng? In onze kerk hier mogen jongeren b.v. een deel van de liturgie leiden.

Het is weer raak. De zending zet je altijd weer aan het denken!

Ds. L. W. Smelt, Apartado 930, Lima-100 Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen