Overwegingen vanuit een groeigemeente (2)

Het is voor menigeen een geweldige overgang om vanuit een leefgemeenschap, waarin men gebakerd is, en waarin men voluit functioneerde, waaraan men met alle vezels van het bestaan betrokken was, te verhuizen naar een nieuwe wijk. De warmte van een omgeving die je door en door kent, het klimaat van de gemeenschap, de verbintenissen met familieleden, vrienden, buren, zij vallen voor een goed deel weg. Het betekent dan vaak ook een forse amputatie, als je in een nieuwe omgeving wordt gezet, waarin dit alles niet voorhanden is. Met name als je ervaart dat een geheel ander leefklimaat dan je gewend was, zich aan het ontwikkelen is. Om maar enkele voorbeelden te noemen: op de eerste zondag, die je in het nieuwe huis beleeft, bemerk je om je heen een gedruis van werkzaamheden in en buiten het huis verricht. Of: de buren blijken twee vriendelijke jonge mensen te zijn, die niet of nog niet getrouwd zijn. En wanneer je in contact komt met de mensen om je heen bemerk je: wij zijn eenlingen in onze buurt of straat wanneer het gaat om kerkgang, om een levensstijl, die door Gods gebod wordt gekenmerkt. In de gesprekken met de mensen uit je naaste omgeving kun je weinig kwijt van je eigen inzichten en ontvang je weinig waar je je in vinden kunt, bouwstenen voor een echte relatie. Je bent een vreemdeling, soms maar een enkele kilometer van je bakermat verwijderd. De 'stad van de mens' is om je heen en van een invloed, een beslag vanuit het evangelie ervaar je weinig of niets. Hoe moet in zo'n klimaat je houding zijn? Waar ga je de grenzen trekken? Hoe kan een gezin zich ontplooien? Welke invloed zullen de kinderen ondergaan? Zulke vragen kunnen met nog vele andere worden vermeerderd. Een ding staat vast: het oude vertrouwde is voorbij, een nieuwe situatie is daar. En je bent verplicht om tot een bewuste opstelling te komen, je kunt niets op zijn beloop laten. Tenminste, dat is geboden. En wij ervaren ook dat velen dat gebod om te kiezen serieus nemen. Dat valt niet altijd mee. Wie ingebed in een gekerstend kader van samenleven zijn weg ging, zonder zichzelf veel vragen te stellen, in tevredenheid over de traditionele gang van zaken, komt ook zichzelf in zo'n nieuwe omgeving tegen. Wie ben ik eigenlijk? Wat is mijn overtuiging waard? Wat heb ik er voor over? Kan ik de confrontatie aan met zovelen, die geheel anders zijn en mij niet begrijpen?

Smeltkroes 
Zo is een nieuwe omgeving vaak een smeltkroes, die een loutering opwekt, waarin schiftingen plaats vinden. Op zich is dat een gunstig gevolg. Wie tot een bewuste stellingname wordt gedwongen groeit tot zelfstandigheid ook in geestelijk opzicht. Het kenmerk van een nieuwe wijk is dan ook in vele gevallen dat er een duidelijkheid ontstaat, die pijnlijk en verblijdend is. Pijnlijk omdat je mensen ziet verdwijnen, uit de kring van de gemeente van het Verbond, in het vage wereldse leefpatroon. De betekenis van geloof en kerk ebt snel weg, en de geest van lauwheid, afkerigheid groeit snel aan. De teugel van de traditionele gebondenheid aan bepaalde gewoonten, waaronder ook de kerkgang, wordt niet meer gevoeld. Toch zou ik veel meer aandacht willen vragen voor het verblijdende aspect van de duidelijkheid waartoe men in een nieuwe situatie gedrongen wordt, Jonge mensen, maar ook ouderen, gaan de kracht van hun geloofsovertuiging ervaren. Dat een levende Heere hen leidt en vast houdt. Dat de doop een teken en zegel is van Gods onwankelbare trouw door de geslachten heen, waarop je pleiten mag voor je zelf en voor je kinderen. Een doopdienst in een nieuwe wijk is dan ook vaak een belevenis. Met name de ontmoeting rond de bediening der verzoening neemt een grote plaats in. Je komt, vaak in je eentje uit je straat, naar die plaats waar je je verheugt in de gemeenschap van diegenen, die eenzelfde geloof bezitten, maar vooral van diegenen, die het te doen is om het 'ene nodige', die brood voor het hart begeren. Zo kan het wegvallen van vele voorrechten, goede vanzelfsprekendheden en verworvenheden, als een leiding van de Heilige Geest worden ervaren. Hij wil immers van dood levend maken, het stof uit de naden blazen, een bewust leven schenken in gebondenheid aan de Drieënige God, zoals Hij zich openbaart in Zijn Woord. Wie op die God geworpen wordt, omdat er niets meer is waar hij op kan rusten, terugvallen, zal bemerken hoe het licht van Gods woord gaat schijnen in een duistere plaats en een perspectief geeft om verder te gaan.

Gemeenschap

Van groot belang is in dit proces een nieuwe gemeenschapsvorming. De kerk van Christus is een gemeenschap, die als een lichaam uit verschillende ten nauwste aan elkaar verbonden leden bestaat. Dat komt in de eerste plaats tot uiting in de gemeenschappelijke viering van de zondag, in de kerkdiensten rond de heilsmiddelen. Ook op andere dagen mag die gemeenschapsbeleving gestalte krijgen. Nu is die gemeenschap geen doel in zich zelf. Het gaat niet slechts om vervangende nestwarmte, het opvullen van contacten, die weggevallen zijn. Ook moet gewaakt worden voor een knusse, gezellige sociëteitssfeer, waarin slechts mensen met een bepaalde karakterstructuur kunnen aarden. Het gaat om de beleving van de gemeenschap der heiligen, De gemeenschap van mensen, die zich geroepen weten om Christus als hun Heere en Koning te belijden. Zulke mensen zijn, met name vanwege dit uitgangspunt, kleine, zwakke mensen, die ondersteuning, hulp nodig hebben. Zij hebben zorgen en vragen, die zij delen met anderen. Zij mogen samen, in een gesprek rond de bijbel, zoeken naar bemoediging, verheldering. toerusting. Een kerkeraad dient daarom te beseffen dat het kringwerk een integrerend deel van het gemeentewerk is, en zal leidinggevend en stimulerend een voortrekkersrol moeten spelen. Particulier initiatief in deze mag niet wijzen op een manco in het kerkeraadsbeleid. De kerkeraad zal moeten waken over de kwaliteit, zowel van de behandelde stof, als van de gemeenschapsbeleving, opdat de gemeente wordt gebouwd, en de Schriften spreken en niet allerlei eigentijds gekleurde inzichten, die snel aanleiding geven tot groepsvorming, Daarom is het goed om naast en bij de bijbelstudie je te verdiepen in de belijdenisgeschriften van de kerk. De verbondenheid met het geloofsgetuigenis van de kerk der eeuwen kan bezwaren voor allerlei uitschieters.

Trouwens, een gemeenschap kan alleen maar functioneren in de dienst aan elkaar. Genegenheid, bereidheid om elkaar te helpen in daadwerkelijke zin is een van de bouwstenen van een nieuwe wijk. De 'burenplicht' wordt vaak over grote afstand beoefend. Een gemeente die hart voor elkaar heeft, zal ook naar buiten een juiste indruk geven van Hem, die niet gekomen is om gediend te worden maar om te dienen en Zijn leven te geven tot een losprijs voor velen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen