De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

'Gemeente van Christus' of 'beste vrienden'?

Bekijk het origineel

'Gemeente van Christus' of 'beste vrienden'?

Van overzee

6 minuten leestijd

Het is verhelderend om dit onderscheid te zien.

Gisteren was het zondag en dat betekende voor mij 4x in een dienst voorgaan, beter gezegd: 4x de dienst van de prediking verzorgen. Want er is hier altijd een ander die de liturgie leidt, de gebeden, Schriftlezing, afkondigingen etc. Drie keer had ik de dienst in Moyobamba zelf en 's middags nog in Habana, een dorp plm. 40 minuten rijden van hier. Hier in Moyobamba is er altijd een dubbele morgendienst, de eerste van 10.00-11.15 uur en de tweede van 11.15-12.30 uur. Nu moet u bij 'dubbele morgendienst' niet denken aan 2x dezelfde preek houden voor verschillende mensen met daar tussendoor koffie voor de voorganger. Nee, het zijn 2 verschillende diensten met in hoofdzaak dezelfde mensen. Het is hier geen probleem van 10.00 uur tot 12.30 uur in de kerk te zijn! (Waarbij gedacht moet worden dat men wel eens even opstaat en de kerk verlaat om een luchtje te scheppen.)

De eerste dienst is de zgn. zondagsschool voor volwassenen; de kinderen zijn dan in de bijlokalen in verschillende groepen bezig. Gisteren was aan de 'beurt van behandeling' het vierde gebod, de rustdag, de zondag. Dat is niet zo'n gemakkelijke stof omdat men hier wat anders denkt over de concrete vulling van de zondag dan wij in Holland vanuit onze gereformeerde traditie gewend zijn. Naar de markt gaan, reizen, huiswerk maken wordt hier niet zozeer als overtreding van het sabbathsgebod gezien. Daar werd ik gistermiddag nog weer in bevestigd toen ik even naar een ouderling toeliep. Ik dacht dat hij een boek aan het lezen was. Daarom vroeg ik hem: broeder Juan, wat voor soort meditatie heb je daar? Waarop hij mij antwoordde: ik ben de repetities voor de school aan het nakijken (genoemde ouderling is onderwijzer). Een andere ouderling was gisteren niet in de kerk, want hij had een studie-samenkomst met andere leerlingen van het avondlyceum. Toen ik hem vroeg of dit zo dringend was, antwoordde hij mij dat dit bij de 'werken der noodzakelijkheid' hoorde!

Er is altijd de spanning tussen ontheiliging van de zondag en een krampachtige, negatieve vorm van het houden van deze dag. Een 'vieren' van de dag des Heeren, als een feestdag, is het beste.

Tussen haakjes: is het in Nederland nog zo nodig dat predikanten zoveel reizen (op zondag en op andere dagen) om te preken, terwijl er voldoende voorgangers zijn?

Een punt wat extra uitleg nodig heeft hier in Peru is de verhouding zaterdag-zondag als rustdag. Want 200 meter bij onze kerk vandaan staat de kerk van de Adventisten. Zij houden de zaterdag als rustdag, op grond van Exodus 20 : 8-11. Misschien is het goed bij de lezing van de wet 's zondagsmorgens naast Exodus ook enige gegevens uit het Nieuwe Testament te lezen, die van de éérste dag der week spreken. Want anders hebben de Adventisten inderdaad gelijk: de zevende dag is de sabbath van de Heere, uw God!

De dienst van 11.00 uur heet hier 'culto de adoración'. Het gaat daarbij vooral om de lofprijzing van God. Het gaat dan niet zozeer om de mens, maar om de verheerlijking van Gód, in zang, gebed en prediking. Ook heet deze dienst wel 'culto de edificación', dienst van opbouw van de gelovigen (denk aan Efeze 4:12-om de heiligen toe te rusten, op te bouwen, tot dienstbetoon). Degenen die in deze dienst aanwezig zijn, worden aangesproken als 'hermanos', d.w.z. broeders en zusters, gemeente van Christus. Deze aanspraak is anders dan die van de avonddienst, waarin het element van evangelisatie sterker naar voren komt (zie onder). Gisteren was de pericoop uit Joh. 4 : 43-54 aan de beurt. Vooral vers 50: ga heen, uw zoon leeft. Even betrokken we daar Joh. 5 : 21 bij: want gelijk de Vader de doden opwekt en levend maakt, alzo maakt ook de Zoon levend, Die Hij wil. De macht van Christus, maar ook de geloofsopdracht, om te gaan, gelovend dat het kind beter is. Gaan, zonder te zien, gaan, met het Woord van Christus alléén. Dat is belangrijk, want je hebt hier mensen die op hun gevoel bouwen, of op hun bekering, en soms minder op het Wóórd. Daarom lazen we vanuit het Oude Testament een gedeelte uit Psalm 119: op Uw Woord heb ik gehoopt!

Mij trof ook de bevestiging die deze vader onderweg naar huis ontvangt: ze komen hem al tegemoet en roepen: Uw zoon leeft. (Als echo op Christus' woorden: uw zoon leeft.) Wie dus op Christus' woord vertrouwt, wordt er van verzekerd dat hij op de goede weg is (de eeuwige weg).

's Middags was er de dienst in Habana, in één van de huizen. Habana is een zeer arm dorp, waar velen niet lezen kunnen (dat maakt het Bijbelonderricht extra moeilijk!), waar veel ondervoeding is en andersoortige problemen. Bij Habana vergeleken is Moyobamba zeer welvarend. Het is zaak om Habana heel eenvoudig de Bijbel verhalen te vertellen, in de hoop dat er langzamerhand 'groei' komt (in de breedte en in de diepte).

's Avonds was er de dienst, opnieuw in Moyobamba: een evangelisatie-dienst. De leden van de gemeente krijgen 's morgens als 'huiswerk' mee om 's middags de buren en andere bekenden uit te nodigen voor de avonddienst. 'Kom, ga met ons, en doe als wij', dat mag toch de opwekking zijn? (we schamen ons toch niet voor het Evangelie?). Er waren zeker zo'n 120 mensen, waarvan veel nieuwe gezichten. Erg bemoedigend is het dorpsgenoten onder het Woord te zien, die anders nooit komen. De prediking handelde over Genesis 16: Abram, Sarai en Hagar. Abram met 2 vrouwen - wat hier ook herhaaldelijk voorkomt. Daarna de vlucht van Hagar, maar ook dat God haar tegenkwam, en ze terug moest.

Daar zit een sterk appèl in: terugkeren tot God, je vernederen, je zonde belijden, zoals de verloren zoon in het Nieuwe Testament.

Waar het mij nu vooral om gaat, is dat in de avonddienst de mensen worden aangesproken als 'vrienden' (amigos), en niet als 'hermanos' (broeders en zusters). Het is verhelderend om dit onderscheid te zien. Ik herinner me dat we op 'Voetius' altijd discussies hadden over hoe spreek je de gemeente aan? Hier in Peru heb ik enigszins het antwoord geleerd, dat m.i. in overeenstemming is met het Nieuwe Testament; met Paulus die de gemeente als lichaam van Christus typeert ('hermanos'), en met de Evangeliën die ons de scharen voorstellen, die nog maar net met het Woord in aanraking komen ('amigos').

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 september 1984

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

'Gemeente van Christus' of 'beste vrienden'?

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 september 1984

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's