Boekbespreking

Dr. T. Brienen en dr. C. Tukker: Reformatie en Nadere Reformatie in Alblasserwaard en Vijfherenlanden, De Groot-Goudriaan, Kampen 1984, 61 biz., ƒ 12, 90,

In 1981 en 1982 hielden dr. Brienen en dr. Tukker op vergaderingen van de Classis Gorinchem een tweetal lezingen, respectievelijk over de Reformatie en over de Nadere Reformatie in de Alblasserwaard en Vijfherenlanden. Daaruit resulteerde dit aardige boekje.

Dr. Tukker kon putten uit de Acte van Reitsma en Van Veen, en uit het materiaal dat hijzelf eens verzamelde voor zijn dissertatie.

Dr. Brienen stond voor een veel moeilijker opdracht. Hij moest zelf het materiaal nog opsporen. Hij zal aanvankelijk nauwelijks geweten hebben waar hij beginnen moest. Des te meer waarderen wij dat hij toch nog zoveel gevonden heeft.

Brienen zelf maakt de opmerking dat er over het onderwerp stellig nog wel meer materiaal, waarschijnlijk in de Alblasserwaard zelf, te vinden moet zijn. Ik vermoed dat hij daarin gelijk heeft.

Om zelf alvast een tip te geven: in Alblasserwaard stond gedurende een paar jaren van de 18e eeuw ds. Johannes Beukelman. Hij is in dit boekje over het hoofd gezien en toch was hij een échte vertegenwoordiger van de Nadere Reformatie.

Gaarne beveel ik dit fraaie boekje aan. Over de leesbaarheid valt niet te klagen, ieder kan het volgen. Iri het verleden ligt het heden, in het nu wat het worden zal. Die regel geldt zeker als wij ons onderzoek richten op een speciaal gebied, of op een speciale plaats.

Dr. Karel Beil, De kinderdoop in discussie, Kok, Kampen 1981, 201 bIz., ƒ 29, 90.

Ik citeer uit dit boek: 'De kerken zouden, officieel, een "dubbele dooppraktijk" moeten invoeren. Exclusieve keuze hetzij voor gelovigendoop hetzij voor kinderdoop (als de eigenlijke, meest juiste en wenselijke vorm van doopbediening) zou vermeden moeten worden' (137).

Dit is een vérstrekkende conclusie, waar wij niet zomaar mee kunnen instemmen. De schrijver laat herhaaldelijk uitkomen dat hij wil staan in de gereformeerde traditie. Maar dat is met een uitspraak als deze moeilijk in overeenstemming te brengen. Trouwens ook zijn stelling dat de doop niet in de plaats van de besnijdenis is gekomen; en de afwijzing van Gereformeerde erfzonde- en de Gereformeerde verkiezingsleer. Alles op de grondslag van de theologie van Karl Barth. Ik geef de schrijver de eer dat hij tenminste theologiseert. Zijn boek is niet een oppervlakkig boek. Het is zelfs een wat moeizaam werk om er door heen te komen. Maar noch zijn exegese van diverse Bijbelteksten, noch zijn theologische uitgangspunten kan ik delen. Dat de doop een teken en zegel is van het verbond der genade geraakt geheel op de achtergrond.

Aan de mens (is die niet verdorven?) wordt een veel te grote betekenis toegekend in het zgn. 'ontmoetingsgebeuren' van de doop. De kinderdoop is voor de schrijver niet meer wezenlijk, men krijgt veeleer de indruk dat hij om de een of andere reden er 'bij' mag blijven. Omtrent de 'troost' van de doop in deze nieuwe versie tast ik in het duister. Ik zeg maar: de oude wijn is beter dan de nieuwe!

K. Exalto

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen