Zeven dagen Tyrus (II)

Een schip liep de haven van Tyrus binnen. Met vracht voor deze stad. Dat was Gods besturing.

Maar het schip had ook passagiers, mensen op doorreis aan boord. Paulus en Lucas, op weg naar Jeruzalem met z'n Pinksterfeest. En waar een schip gelost wordt, kunnen de passagiers aan wal. Dat was Gods verrassing! Voor Paulus en Lucas? Jawel! Een onverwachte ontmoeting met de gemeente van Christus, die te Tyrus was. Wie wordt daar niet warm van om het hart?

Maar ook Gods verrassing voor de gemeente te Tyrus zelf. Hoe hebben zij zich verheugd met hen die in de Naam des Heeren tot hen gezonden werden. We moeten maar echt behoren tot de gemeente van Christus, delen in een tastbare gemeenschap der heiligen, de harteklop van het leven met Christus kennen... Dan is eigenlijk niet te verwoorden, hoe vol en goed zeven dagen kunnen zijn.

Maar nu dan moeten Paulus en Lucas weer aan boord. De gemeente te Tyrus laat ze echter niet zo maar gaan! Een geleide trekt mee naar de haven, de oever van de zee. Een geleide van allen. Mannen, vrouwen en kinderen, het neemt alles met Paulus en Lucas zijn weg door de straten van Tyrus, straks de stad uit, naar de haven, naar de zeekant... Een wat wonderlijk gezelschap. In de straten van Tyrus zullen de mensen nog wel eens omgekeken hebben naar dat groepje personen.

Maar hoe goed moet het Paulus en Lucas hebben gedaan! Hier is het hartelijke verbondenheid, die doet meetrekken. Liefde om Christus' wil, waarmee elkaar uitgeleide wordt gedaan. Verkwikkend, temidden van alle pijn om het vertrek van hen, die gaan; die ze niet meer zien zullen. 'En zij geleidden óns met vrouwen en kinderen allen tot buiten de stad...'

Was u meegegaan? Zo maar een vraag, er tussen door. Misschien lezen onze jonge mensen deze meditaties. Zouden jullie meegelopen zijn? Je kunt dat wel weten.

Hebben ze je thuis mee, als 't gaat om de Heere, Zijn dienst, Zijn dag, Zijn Woord, Zijn gemeente, Zijn Huis? Trekken jullie mee? Of moeten vader en moeder altijd maar weer 'trekken' om je mee te krijgen? Zo moeizaam, zo moedeloos makend...! Wat denkt vader, als hij op zijn beurt dit leest? 'Mijn vrouw en kinderen, jawel, die waren niet te houden geweest. Maar ikzelf, ach nee, ...' Stokt het hier? Of peilt moeder de situatie even in haar gezin: 'Vader en de kinderen, jawel, het zit er helemaal in, dat ze meegelopen waren. Maar ikzelf, ach nee...'. Maar hoe moet dat nu verder? Of kijken vader en moeder in gedachten elkaar aan, of misschien juist niet, denkend: 'Onze kinderen, jawel! Deze, of die. Of misschien allemaal. Wat een warm hart en een liefde voor de Heere en Zijn dienst. Ze zijn wel anders dan wij, vroeger! Maar toch...'.

'En zij geleidden ons allen met vrouwen en kinderen tot buiten de stad...' Echt een woord om over na te denken. En uit het Woord. Dat is altijd: een Woord van verbond en woorden; van geslachten en generaties; toen en nu. Een Woord van Hem, Die van kind tot kind het verbond bevestigen wil én bevestigt...

Eén van de namen van satan is diabolus. Dat betekent, dat hij uit elkaar werpt... Wat? Alles, en dus ook: de geslachten, de generaties. Groot is zijn invloed. En hij heeft de massa mee, als altijd. Er is niet slechts een kloof tussen de generaties; die móet er zijn. Vanzelfsprekend, of geforceerd, gemaakt...

U hoort of ziet of leest maar: 'Je bent toch wel dwaas, als je als kinderen je ouders nog...'. Of: "t Is toch al te mal om als ouders jezelf nog om je kinderen te...' . Wat klinkt dat allemaal vals en schril tegenover het Woord van God, dat in Zijn trouwverbond de geslachten samenbindt! Rijke geloofsverbondenheid schenkt als de weelde van een in Christus geheiligde liefde, die van geslacht tot geslacht doet voortgaan. Mét elkaar, dan weer alleen achter (over-)gebleven; dan toch weer in de voortstuwing van de geslachten van nieuwe discipelen, leerlingen van Jezus voorzien.

Hoe groot toch is dan de geloofsverwondering, als wij ze zien toegebracht worden. En 't blijvend gebed van de generaties vlamt weer op: 'Heere, gedenk Uw verbond...'.

Ach ja, dat bindt samen. En doet ook meetrekken in de lange rij van hen, die 't in de loop der eeuwen toevoegen: 'Kom, ga met ons, en doe als wij...' .

Onze ogen volgen intussen het groepje mensen, dat aan de oever van de zee is waar te nemen. Ginds ligt de stad Tyrus met alle geroezemoes van een havenstad. Hier is de stilte, die een kleine schare omvat aan de kust bij de zee. En we horen Lucas verhalen: 'en aan de oever nederknielende, hebben wij gebeden'.

Een klein aantal dagen geleden was dat ook al gebeurd. Met de ouderlingen van Efeze, met wie Paulus en Lucas ook nederknielende gebeden hadden (20 : 36).

Geen vreemde zaak dus, maar trouwe gewoonte van de gemeente, te beginnen met de ambtsdragers, die samen knieën buigen, nederknielen... Wel heel boeiend is het tafereel hier! Naast de ambtsdragers knielen mannen, vrouwen, ja, ook de kinderknie buigt zich naast die van vader of moeder. Een neergeknielde gemeente van ouderen en jongeren, terwijl 't gebed zich bij monde van Paulus onder de blote hemel richt tot God. 'En aan de oever nederknielende, hebben wij gebeden...'

Hier mag nog één keer met elkaar de Naam des Heeren worden aangeroepen. De Naam van Christus worden gespeld en genoemd door een kleine gemeente, die Hem heerlijkheid geeft. Daar rijst dank en lof omhoog tot Hem, Die eenmaal aan de glazen zee zijn gemeente monstert in heerlijkheid. Maar hier mogen ook nog één keer alle noden en behoeften van een kleine gemeente in een heidens-oosterse havenstad de Heeren worden voorgelegd. 't Is of Paulus ze allen nog eenmaal opheft tot voor Gods genadetroon. En dat doet hij ook! Gebedssamenkomst in de open lucht, aan de oever van de zee. Dan is de Heere aan geen plaats gebonden. Hier houdt een gemeente van ouderen en jongeren niet Paulus over, of Lucas, of wie dan ook. Maar alleen Christus! Want Hij breidt hier Zijn doorboorde handen uit over een kleine kudde aan de oever. En Hij ook geeft getuigenis van Zijn genade aan de harten. Gelukkige, kleine gemeente te Tyrus! Hier vindt de Heere door Zijn Geest de ruimte om Zijn verbond en woorden als schatten te doen gadeslaan.

Er zijn plaatsen, waar mensen soms zouden willen blijven. Dat kan niet. Maar het kennen van zulke plaatsen is een goede zaak. In de kerk, aan Christus' tafel; soms in één van de beste momenten in 't gezin thuis. Of in een kring, waar weinig de woorden zijn, omdat zo weinig behoeft gezegd, maar stille vrede doorstraalt. Want de Heere is aan die plaats...

Ach ja, zulke plaatsen te kennen is een goede zaak. Ze dragen immers in zich de profetie van dat, wat eeuwig komt in heerlijkheid...

Maar hier op aarde moet 't voort. Ook voor Paulus en Lucas. Want 't wordt Pinksteren in Jeruzalem!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen