Zeven dagen Tyrus (3)

De loopplank ligt nog uit. Reeds wordt het schip zeilree gemaakt. Straks vangen de zeilen de wind, en glijdt een vrachtboot de haven van Tyrus uit.

Nu wordt het echt tijd voor Paulus en Lucas. De boot missen kan betekenen: het Pinksterfeest missen; te laat in Jeruzalem... Daarom: de loopplank op voordat deze wordt binnengehaald. En dus: elkaar gegroet!

Dat doet een mens wel iets na zeven dagen samen zijn. Niet op de handelsbeurs, met 's avonds 't gezellig uurtje beneden in 't hotel, samen wat drinkend (hoewel ook daar de Naam er soms zo ineens maar is...). Maar zeven dagen samen met de gemeente van Christus!

Paulus maakt er dan ook wat van: als hij afscheid neemt, gebeurt er wat. En de gemeente deelt er in. Helemaal!

'En als wij elkaar gegroet hadden...' Het voorgaande hoofdstuk laat het ons zien. Wij weten zelfs de woorden die gesproken zijn: die heeft de Heilige Geest ons bewaard. 'En nu broeders, ik beveel u Gode en het Woord Zijner genade... (vs. 32). Broeders! Dat heeft Paulus van Christus geleerd. Hij, Die niet schaamt Zijn gemeente broeders, zusters, kinderkens te noemen. 't Was eigenlijk om zo te zeggen familiereünie daar in Tyrus. Een deel van 't huisgezin van de Oudste Broeder was daar samen. Broeders, zonen en dochters van 't zelfde huis...

En dat stukje familie weet: wij zien Paulus nooit meer (vs. 38). Dat geeft verdriet, want hij gaat het vuur van de beproeving in. Samen nederknielen, wenen, omhelzen, elkaar groetend kussen... Maar Paulus' woord overstemt alles als een laatste groet: En nu broeders, ik beveel u Gode, en... het Woord Zijner genade. Het Woord van genade blijft in de groet; blijft achter als een groet: '... met u allen'. En wel, omdat met God dat Woord blijft. Dit alles uit Miléte herhaalt zich wat in Tyrus. 'En als wij elkander gegroet hadden...' Christelijk groeten; soms met de wetenschap dat dit het laatste is... Kan dat? Wat? Afscheid nemen als bij sterven; voor altijd! Nee, hoe zou het kunnen! En toch: 't kan ook weer; overal waar de Geest in 't groeten van elkaar de aandacht richt op eeuwige stranden waar 't op aangaat, tot heel 't gezin thuis is. Mét de Heere in 't afscheid, in 't groeten iets wordt ervaren van het 'vaarwel tot voor de troon, waar Christus is'. Dat maakt tegelijk wel heel stil. Er zal wel niet zo heel veel gesproken zijn meer, toen ze Paulus en Lucas de loopplank hadden zien opgaan. En al zwaaiend en wuivend wat later een schip zagen kleiner worden aan de horizon...

'En als wij elkander gegroet hadden...' Christelijke groeten. Is er wat van overgebleven onder ons? Hebben 'doeg' en 'hoi', de klankuitstotingen het helemaal gewonnen van een tikkeltje hoffelijkheid? Niet alleen onder jongeren; ook onder de ouderen? Echt groeten is een stukje contact, bijna een iets meedelen aan elkaar, mee-géven... Wordt 'het goede' elkaar met een enkel woord toegewenst in onze groet? In 't gezin, als 't zondag wordt, en kinderen van ouders een enkel woord daarover horen bij het 'welterusten'? In de warm-vertrouwde eigen kring, waarin met zo weinig woorden zoveel wordt begrepen van elkaar? Maar is 't er ook breder? Zonder prekerig te worden? Of is er niets meer...

'Gesaeculariseerd' heet dat. Zoals 't vrijdagmiddag al begint bij de pomp, op de bank, in de winkel, ja waar niet? 'Prettig weekend, prettig weekend...' Dat is: 'hebt het prettig tot zaterdagavond 12.00 uur; prettig einde van de week'. En dan: ja, dan de zondag! Dag des Heeren! Dag van de Opgestane... 'Dit is de dag de roem der...' Vergeet u 't maar. Die dag telt in de groet en wens wel mee, maar niet gevuld uit Christus. Gewoon meegenomen in 'prettig weekend', en... opgelost! 'En als wij elkander gegroet hadden...' Willen wij er nog eens aan denken? Stil iets binnenlaten in dat groeten van Paulus' woorden: 'Ik beveel u Gode...' hoe dan ook verwoord.

Intussen: Paulus en Lucas zijn aan boord. Het schip koerst naar het zuiden. 't Gaat nu langs de kustplaatsen aan op Jeruzalem. Naar 't Pinksterfeest. Eigenlijk ook nog verder. De Heilige Geest getuigt in Paulus' hart, dat verdrukking, banden, gevangenschap aanstaande zijn. Ook met het oog daarop lieten de gemeenten hem maar moeilijk gaan.

En toch: 'gingen wij in het schip...' Moedige Paulus, die weet wat wacht, maar door het geloof toch inscheept! Wat hij predikte in Tyrus, waar hij van leefde in Tyrus, neemt hij ook weer mee aan boord: God, en het Woord Zijner genade. En deze God, én het Woord Zijner genade zal blijven meetrekken. Ook straks, als opnieuw enkele hoofdstukken verder ingescheept moet worden. Dan is Paulus niet meer op weg naar het Pinksterfeest in Jeruzalem, maar op weg naar Rome! Als gevangene terwille van de Naam van Christus...

En Lucas? De dokter schrijft wel, maar noemt in zijn boek eigen naam niet. Net als Johannes in zijn evangelie. Alleen het 'wij' doet ons weten, dat Lucas bij dit alles aanwezig was. Figuren in de schaduw. Wat letten mensen eigenlijk vaak weinig op hen. Ook binnen de gemeente van God. Toch zijn ze met hun hele hart zo betrokken bij de zaak van Christus en de Zijnen. Ze eisen weinig aandacht voor zichzelf. Gaan ook wat stil hun gang, verscholen achter de anderen aan.

Maar de Heere ziet ze. Aan land, aan boord, straks bij Paulus in de gevangenis... Terwijl een schip aan de horizon steeds kleiner wordt, maakt een kleine gemeente van Christus zich los van de oever bij Tyrus. Maar ginds op zee weten twee mensen, in wier hart het geheim van Christus is, zich door die kleine gemeente Gode en het Woord Zijner genade bevolen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen