Ds. P. H. van Trigt over de Verklaring van overeenstemming

Mijnheer de praeses, geachte vergadering,

Laat ik beginnen met mijn blijdschap te uiten over de goede dingen die ik in de verklaring van overeenstemming heb aangetroffen. 't Stemt mij op zichzelf dankbaar, dat ronduit wordt gezegd: Het gaat in 't Samen op weg proces om twee reformatorische kerken, die beide in gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift, als bron, en in gemeenschap met de belijdenis der vaderen de zelfopenbaring van de Drie-enige God belijden. Daarop volgt de belofte, dat wij om in de lijn van dat belijden - nader aangeduid met de drie algemene belijdenisgeschriften, de drie formulieren van Enigheid, ambtelijk zullen bewegen en zullen weren wat dit belijden weerspreekt. Uiteraard mag je nu verwachten dat dit bijbels reformatorisch belijden nu ook in de vier kernpunten krachtig doorklinkt. Ik beperk mij tot een enkele opmerking t.a.v. de eerste en derde kern. Wat de eerste betreft, de rechtvaardiging van de goddeloze door genade alleen, dit is inderdaad de kern van het Reformatorisch belijden. Echter zo vraag ik mij af, en ik citeer nu prof. Runia: mogen wij deze belijdenis vandaag nu werkelijk als 't hart van ons belijden en van onze verkondiging claimen. Of is 't nu juist de nood van onze kerken, dat dit hart van het Evangelie in veler prediking het centrum niet meer is? Of wellicht wat anders uitgedrukt: hebben wij ook dat andere bewaard, dat de Reformatoren evenzeer wezenlijk achtten voor de rechtvaardiging, nl. dat wij aan deze rechtvaardiging alleen deel hebben door een waar geloof, dat de Heilige Geest werkt in onze harten door de prediking van het Evangelie. M.i. wordt dit geloof in veler prediking voorondersteld. Ja, maar is dan ook niet duidelijk, waarom wij andere wezenlijke zaken uit ons belijden als de vraag: waarom genade nodig is, wie Christus en wat Zijn werk is en de noodzaak van de wedergeboorte van de mens en persoonlijk deel hebben aan het verzoenend werk van Jezus Christus die in ieder geval in de tijd van de Afscheiding en Doleantie kerkscheidend werken, nu in grote delen van de kerken niet meer als struikelblokken op de weg naar de eenwording worden ervaren.

In de tweede plaats een opmerking n.a.v. de derde kern: De belijdenis dat Gods openbaring de Waarheid is. Graag wil ik instemmen met de formulering, dat Waarheid en eenheid nooit tegenover elkaar mogen worden uitgespeeld. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken, dat de wijze waarop door velen in beide kerken getracht is de Waarheid te belijden en voor de Waarheid te strijden toch enigermate negatief beoordeeld wordt. 't Leidt blijkbaar vaak tot versplintering. Inderdaad valt dat zeer te betreuren maar er wordt de indruk gewekt, dat onze kerkelijke gescheidenheid hèt stuk is dat het belijden weerspreekt en daarom als één van de wezenlijke zaken van het belijden bewaakt moet worden. Akkoord. Maar zijn er dan in onze kerken niet veel méér zaken te noemen die het belijden weerspreken? B.v. de belijdenis aangaande het God-zijn van Jezus Christus. Waarom noem ik dit punt.' Omdat de Meere Jezus Zelf, wanneer Hij in Joh. 17 voor de éénheid van Zijn Gemeente bidt deze eenheid duidelijk een vulling geeft;

a. Het is éénheid nl. tussen hen, die in waarheid bekennen dat Christus van God is uitgegaan (Joh. 17 : 81).

b. Het is de eenheid tussen hen, die Christus' Woord (dit is de Waarheid) bewaard hebben (Joh. 17 : 7).

Twee vragen:

1. Wordt het Zoonschap van Christus in de zin van Zijn prae-existentie in de heersende theologie in onze kerken nog in de zin van onze belijdenisgeschriften gevuld?

2. Zijn er tussen de wijze, waarop de beide kerken het Woord menen bewaard te hebben, geen ingrijpende verschillen; denk bijvoorbeeld aan de kritiek op het rapport: God met ons.

Mijn slotvragen: is er in de synoden en hogere beleidsorganen (in tegenstelling tot vroeger 1834/1886) niet een streven naar éénheid mogelijk, omdat beide kerken de vertolking van de Schrift, zoals onze belijdenisgeschriften deze geven, grotendeels in de prediking en synodale geschriften hebben losgelaten? Er is mijns inziens een 'nieuwe theologie' in grote delen van beide kerken in zwang die een nieuwe basis tot éénwording verschaft. Is het daarom wel eerlijk als wij als hervormd-gereformeerden (de G.B.) de confessionelen en de verontrusten in de Gereformeerde Kerken telkens voorhouden dat we toch op de bodem van dezelfde belijdenis staan? Is dat niet versluierend? Is dat wel eerlijk? Mijn antwoord is nee! De Ned. Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland zijn samen op weg en niet bijvoorbeeld de Christelijk Gereformeerden of de andere afgescheiden kerken.

Is dat misschien toch omdat deze afgescheiden kerken de Schrift en de belijdenis toch op een fundamenteel andere wijze bewaard hebben dan wij?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen