Bede om de komst van Christus (1)

In deze adventsbede wordt gesmeekt om:

1. het openen van de hemel.

Alles ligt overhoop. In de wereld. In ons land. In mijn leven. Hoe moet ik kerstfeest vieren? De wereld stelt die vraag niet. Het kerstdiner is al gereserveerd. De kerstboom zetten we maar op dezelfde plaats als vorig jaar. De wereld gaat kerstfeest vieren. En natuurlijk moet je het gezellig maken met Kerst. Van harte mee eens. Maar laten we wel kerstfeest vieren zoals de Heere het wil, nl. rondom de 'goddelijke Kerstboom' Jezus Christus. En dat is nou voor diegenen die de Heere vrezen geen vanzelfsprekende zaak. Die zeggen: hoe moet ik kerstfeest vieren? De hemel is gesloten. Van koper. Ook voor het volk Israël. Jeruzalem is een puinhoop. Zelf zijn zij weggevoerd in de ballingschap. En dan het wonder: God gaat gedenken. En als God gaat gedenken gaat er wat gebeuren. Hij heeft gedacht aan Zijn genade. Hoe kom ik ooit uit Babel? Hoe moet ik ooit kerstfeest vieren? De hemel is potdicht. In het paradijs hebben wij de hemel met klinknagels dichtgeslagen. En wij kunnen de hemel nooit openen. Ons hart is gesloten. Maar de Heere eist: Bekeert u, scheurt uw hart!

Vanuit die nood bidt Jesaja: 'Och, dat Gij de hemelen scheurdet...'.

Dat bidden is zuchten: och! Nou kun je op twee manieren zuchten: zonder de Heere en in de Heere. Zonder de Heere: och, jong, het is niks met een mens. Het is niks. Inderdaad, dat zuchten is niets. Alleen wat godsdienstige bevrediging, maar het raakt het hart niet.

Het zuchten in de Heere is anders. Dat is teer. Dat raakt het hart. Ik ga zuchten tot de Heere. Waarom? Omdat ik weet dat als de hemel gesloten blijft mijn hart gesloten blijft. En dan ga ik voor eeuwig verloren. Dus ga ik zuchten. 'Ik zucht, daar kolk en afgrond loeit'. Daar hebt u het. Och, dat Gij de hemelen scheurdet! En in die heldere nacht scheurde de Drieënige God de hemel. Geruisloos. In de Stilte. En de stilte wordt in Bethlehem verbroken; Ere zij God! Bij dat scheuren is het niet gebleven. Op Golgotha scheurt de Heere Christus Zijn ziel vanwege de smart van de zonde. En Hij zucht: 'Daar kolk en afgrond loeit, daar 't gedruis der wateren groeit, daar Uw golven, daar Uw baren Mijn benauwde ziel vervaren'. Daar roept de Borg om een geopende hemel. Maar de hemel blijft dicht. Potdicht. Het Vaderhart Gods blijft gesloten voor de Zone Gods. En Hij scheurt lichaam en ziel vaneen. Hij legt Zijn leven af. En daarin heeft Christus de scheur geheeld tussen de Vader en verloren Adamskinderen. Want in die duistere Godverlatenheid klinkt het: Het is volbracht! En als antwoord op dit werk scheurt God het voorhangsel in de tempel van boven naar beneden. De hemel gaat open. Het hart van de Vader gaat open. Het zuchten is verhoord. Een zuchtend leven opent de hemel. Het moet van boven komen. Velen zeggen: Je moet geloven. En dat is waar.

Zonder geloof is het onmogelijk God te behagen. Maar het gaat niet van mij uit. Het gaat van God uit. Hij scheurt. Hij scheurt de hemel. Hij scheurt harten. Dan kan ik kerstfeest vieren. Dan kan het echt kerstfeest worden. Hoe dan? Door de Naam des Heeren in te roepen tot zaligheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen