Mogen kinderen nog leven in deze wereld?

Toen in 1979 aan moeder Teresa, die haar leven deelt met de armsten der armen in Calcutta, de Nobelprijs voor de Vrede werd uitgereikt, zei ze in een toespraak:

'De grootste vernieler van de vrede vandaag is de schreeuw van het onschuldig ongeboren kind ( . . .) Voor mij zijn de naties die abortus toegelaten hebben, de armste. Ze zijn bang van het ongeboren kind en het kind moet sterven, omdat ze geen kind meer er bij willen voeden en opvoeden, daarom moet het kind sterven. Ik vraag u uit naam van deze kleintjes: ( . . .) Geef elk ongeboren kind de kans om geboren te worden.

( . . .) Heer, geef ons moed om het ongeboren kind te beschermen. Want het kind is de grootste gift van God aan een familie, een natie, aan de hele wereld.'

Treffende woorden van iemand, die dagelijks om zich heen ziet de uitzichtloosheid van mensen, die in de bitterste armoede leven. Ondanks dat staat de waarde van het menselijk leven, vanaf het allereerste begin, bij deze vrouw hoog genoteerd. Ik denk dat ze juist daarom, omdat ze het leven als schepping van God ziet en derhalve beschermwaardig vanaf de conceptie, ook in staat is om temidden van mensen te leven, die de meest elementaire voorwaarden waaronder menselijk leven mogelijk is, missen.

Het is dunkt me nog iets anders om in ons rijk-verzadigde West-Europa op te komen voor de bescherming van het ongeboren leven dan wanneer men dat doet in de krottenwijken van Calcutta. Terwijl het anderzijds juist een grote aanklacht is, dat abortus provocatus juist op grote schaal wordt toegepast in die landen, waar geen materiële nood is, terwijl in landen waar die nood wél is van dit verschijnsel veel minder sprake is. Is het wonder dat moeder Teresa zegt dat die landen, waar abortus op zo grote schaal wordt toegepast, 'de armste naties' zijn?

Niemand waardig

Intussen staan we hier voor raadselen, die een mens kunnen doen duizelen en vertwijfeld kunnen doen vragen naar de wegen, die God met mensen gaat in de geschiedenis. Ook in die landen, waar honger op zo grote schaal voor komt dat het menselijke bestaan van miljoenen wordt bedreigd en waar van dag tot dag mensen sterven van honger, doet de Heere de vlam der liefde branden, en beleven mensen hun genegenheid in lichamelijk samenzijn, waardoor telkens weer - op grote schaal - nieuw leven wordt geboren. En van meet af aan is dat geboren leven bedreigd leven. Duizenden en tienduizenden kinderen worden in deze wereld geboren om een enkele dag, een enkele week of een enkele maand te leven. Ze sterven als ze zich het leven nauwelijks bewust zijn. Maar er zijn ook de peuters, die beginnen te ontdekken dat ze leven en al spoedig moeten ontdekken dat ze sterven moeten.

Waaróm dit leven?

Waaróm dit sterven? Elk antwoord is hier te goedkoop. Zélfs het antwoord dat dit alles een gevolg is van de zonde, van der wereld zondeschuld. Want waarom is het geboren leven hier niet bedreigd en daar - waar de kennis van het Woord Gods, dat ons de zin van het leven ten diepste doet verstaan, spaarzamenlijk is - wél bedreigd? Wij komen daar niet uit. De vragen omtrent de eeuwige bestemming van kinderen, die nog niet weten dat ze geleefd hebben, verstommen hier ook. We laten de vragen en de antwoorden in het boek der geschiedenis, dat slechts Eén waardig is te openen (Openb. 5 : 1-5). Het boek van het lijden der mensheid is niet in onze handen. Er is een gedicht van Muus Jacobse dat luidt:

'Niemand ontkomt eraan - alleen het kind / is nog hetzelfde als voor duizend jaren: / Nieuw en verwonderd ligt het rond te staren / alsof de wereld pas vandaag begint.' //

Duizenden kinderen zijn er die aan de echte verwondering over het leven niet toe mogen komen. In wier ogen de angst ligt om de dood die aanstaande is, waarvan ze zichzelf niet bewust zijn maar die uit hun ogen, hongerig als ze zijn, spreekt.

Er is bedreigd ongeboren leven, er is leven, dat direct na de geboorte bedreigd wordt. De strijd aanbinden tegen het eerste (de abortus) en de strijd nalaten tegen het laatste (de honger) is in innerlijke tegenspraak met elkaar. In plaats van onze waaroms naar de hemel te roepen worden we gesteld in de opgave van het rentmeesterschap over alle leven, van het leefbaar maken van een wereld, die nu voor een heel groot deel onleefbaar is en voor een kleiner deel zó leefbaar is, dat we de zegen ervan aan het verkwanselen zijn.

Bethlehem

Intussen blijven we zeggen dat Gods raadsplan voor ons mensen verborgen is. De vraag naar het waarom van de massale sterfte vanwege de honger, of vanwege de oorlogen, of vanwege de vervolgingen in de wereld blijft voor ons onbeantwoord. Het roept slechts om onze verantwoordelijkheid.

Geeft de kerstgeschiedenis een antwoord op dit waarom? Ja en nee. Is het vreemd om hier de kindermoord te Bethlehem te noemen? Herodes wilde het Kind Jezus doden. En een Engel zegt tegen Jozef: Vluchten! Hij zegt het niet tegen de ouders van al die kinderen, die daarna door Herodes worden omgebracht. Wat een klachten! 'Een stem is in Rama gehoord, geklaag, geween en veel gekerm; Rachel beweende haar kinderen en wilde niet vertroost wezen, omdat zij niet zijn!' (Matth. 2 : 18).

Intussen bleef de weg voor hét Kind echter open. Maar het was wél de weg naar hét Kruis. Géén antwoord waarom al die kleine peuters - die nog zo 'onschuldig' de wereld instaren - afgeslacht werden en waarom hun moeders en vaders in nameloos leed gedompeld werden. Wél antwoord op de vraag waarom Christus ontkomen moest aan de hand van Herodes. Omdat hij nog Kruisdrager moest worden en zo ook onze kruisen dragen zou. Om een leven van lijden te leven; om aan lichaam en ziel 'de ganse tijd van zijn leven, maar inzonderheid aan het eind van zijn leven, de toorn Gods tegen de zonde van het ganse menselijke geslacht te dragen' (H.C. zondag 15).

Het gaat zelfs nog dieper. Hij moest ónder 'de wereldlijke rechter' Pontius Pilatus lijden om daarmee mensen te bevrijden 'van het strenge oordeel Gods dat over ons zou gaan' (antw. 38).

De kinderen van Bethlehem vielen onder de keizer en Christus ontkwam aan diens zwaard om tenslotte onder de stadhouder te sterven, na onder hem in het bijzonder te hebben geleden.

Vervolging

We trekken de lijn nog even verder door. Ook in onze tijd worden kinderen het kind van de rekening, niet alleen door honger maar ook vanwege vervolgingen; óf omwille van het feit dat het recht ten onder wordt gehouden in het land, waar zij wonen, óf direct omwille van het Evangelie. Onze wereld kent immers ook de tienduizenden die van huis en haard verdreven werden of die in eigen land opgejaagd worden. Hoevele kinderen zijn daar niet bij! Er zijn ook vandaag regeringen, die bestaan uit schurken als Herodes, regeringen die zich aan het leven van 'hun' mensen vergrijpen, hetzij ze geen maatregelen nemen voor het voeden van hun onderdanen en van het bevorderen van een leefbare samenleving, hetzij dat men in koelen bloede de kinderen Gods vervolgt. En dan zijn daarbij de duizenden kinderen die - als de kinderen van Bethlehem - niet weten wat hen overkomt.

We werden recent met de neus gedrukt op de nood in Ethiopië. De ogen van hongerende kinderen schreeuwden ons toe. En dan te weten dat de marxistische regering meer interesse heeft voor wapens dan voor voedsel voor de mensen. En dan óók te weten dat één van de programmapunten van deze 'herodiaanse' regering is het uitroeien van de Kerk van Christus.

Het laatste zal nooit gelukken. Want Hij leeft! En als het ten dele lukt dan heeft het Kruis voor die lijdenden om Zijn naam niet vergeefs op deze aarde gestaan. Ook in Ethiopië mocht de Kerk gesticht worden en het evangelie worden verbreid. De voorbeelden zouden met andere aan te vullen zijn. Christus' Kruis is garantie van eeuwige vrucht ondanks tijdelijke verdrukking, of juist daardoorheen.

Gemeenschap der heiligen vandaag betekent in gebed en nood medeleven met hen, die in hun aardse bestaan worden bedreigd en in hun beleving van de godsdienst worden geknecht. Het Kind, dat dood geweest is en leeft, is voor alle kruisdragers dichtbij en ver weg 'Unica Spes', de enige Hoop. En die Hoop moet al ons leed verzachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen