In memoriam dominee Johannes Bos

In de nacht van 2 januari jl. is overleden ds. Johannes Bos, dienstdoend predikant te Otterlo. 62 jaar werd hij. Zo van achter mijn bureau zie ik hem voor mij. We waren er nog niet aan toe om nu al afscheid van hem te nemen. We zien hem nog: al de valwinden van dit bestaan waren zo maar op hem neergekomen. Hoe sidderde en kreunde deze eik, toen de orkanen losbarstten. Alles schudde en rukte aan die takken. Gescheurd en gehavend lagen de fraaie bladeren in de modder.

Jan Bos was een harde werker. Als student wist hij, waar hij mee bezig was. Heel precies en secuur trachtte hij door te dringen tot in de innerlijke vragen van de Theologie. Hij wilde predikant zijn. De Gereformeerde prediking had zijn volle aandacht. Met ideeën, die hem op zijpaden leidden, maakte hij korte metten: 'voor ons niet belangrijk', zei hij dan. Hoe verheugd kon hij zijn, wanneer tentamen of examen goed ging. Samen trokken we naar 'tante' Mols. Spreekvaardigheid. We hadden 't nodig.

25 oktober 1951 trad hij in het huwelijk met Klaasje van Wijk. 4 november daarop werd hij ambtelijk verbonden aan de Gemeente Noorden. Hoe rijk en duidelijk mocht hij hier Gods weg beleven. 't Was er goed. En de jaren gingen. Wierden, Lunteren, Otterlo. Soms ontmoette je hem in geen jaren. We waren druk. 't Gezin, de Gemeente, soms druk met onszelf. We waren predikant. Er was zoveel te doen.

Dominee Bos stond in Otterlo. Blijf je hier tot aan je emeritaat? De mens wikt... Denk je nog aan verandering?

Gods gedachten zijn hoger dan onze gedachten. 'Uw hand was dag en nacht zwaar op mij', zegt de dichter van psalm 32, waaruit zijn trouwtekst kwam. Zal dan een mens overeind blijven? Hebben we dan onze wortels zo diep in de vaste bodem van Gods beloften gelegd, dat het eeuwig vast ligt? Is de bodem van het Gereformeerd belijden, waarin we willen staan stevig genoeg? Och, hoe sidderde en trilde ook deze gestalte. Kan hij vasthouden, als al de machten der hel grijnslachend losbarsten? Een geslagen mens, klein, ziek, schuldig, hulpbehoevend, niets meer zijnde in eigen oog. Moet ik de bodem vasthouden? Als dan onze hand zo verslapt is? De bodem houdt mij vast. Als God het eens niet zou voleinigen? ...

Op de begraafplaats te Otterlo werd zaterdag 5 januari het lichaam van deze dienaar des Goddelijken Woords ter aarde besteld. En we wachten totdat de grote Landman de vruchten van deze arbeid komt binnenhalen. En wachtende weten we, dat die Landman ook de achterblijvenden, als de Almachtige Herder ten einde toe zal troosten en leiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen