Boekbespreking

B. J. Zijl; Aan het sterfbed van onze beschaving - facetten van de abortusproblematielc; uitg. Stark-Texel; 120 biz.; f 12, 95.

In dit boek zijn een aantal lezingen gebundeld die dhr. Zijl heeft gehouden over de vragen rond abortus provocatus. Hij is er in geslaagd de materie vanuit verschillende invalspoorten en gezichtshoeken te benaderen. Het sterke punt in zijn betoog is vooral de wijze waarop hij de argumenten van voorstanders van abortus als drogredenen ontmaskert. Op enkele punten moet ik bezwaar aantekenen tegen zijn positiebepaling, bijvoorbeeld als hij op blz. 29 beweert dat de arts die meewerkt aan het gebruik van voorbehoedmiddelen 'logischerwijze' ook zal moeten meewerken aan abortus provocatus, als het door hem geadviseerde of verstrekte middel blijkt te falen. Dit is in z'n algemeenheid onjuist en insinuerend. Ook kan ik het niet eens zijn met de interpretatie die Zijl geeft aan de bekende passage uit de Dordtse leerregels over 'Godzalige ouders die niet moeten twijfelen aan de verkiezing en zaligheid kunner kinderen, welke God in hun kindsheid uit dit leven wegneemt'. Het krachtig verbondsmatig troostrijke van deze passage wordt gereduceerd tot: 'ook de jonggestorven kinderen liggen onder de verkiezing van God' (blz. 50). Merkwaardige stijl- en taalfouten zijn in dit boekje aan te treffen. Overigens een goede introduktie in de belangrijke kwestie, die een plaats moet blijven innemen in onze bezinning, gebed en getuigenis.

Ds. L. J. Geluk, ds. M. Golverdingen, ds. J. Maasland, dr. W. van 't Spijker, ds. J. H. Velema; Denken over... de Afscheiding; uitg. Boekencentrum 's Gravenhage 1984; 75 blz.; ƒ 11, 90.

Bij de vele publikaties over de Afscheiding die het gedenkjaar 1984 heeft opgeleverd, verdient ook dit boekje de nodige aandacht. Het is niet zozeer uit kerkhistorisch oogpunt van belang, als wel om het gesprek binnen de 'Gereformeerde Gezindte' te dienen. Het betreft hier een bundeling van in verschillende organen geschreven artikelen of bij verschillende gelegenheden gehouden lezingen. Dit brengt met zich mee dat de verschillende auteurs niet in direkte zin met elkaar in gesprek komen. Verschillende en zelfs tegenstrijdige opvattingen blijven zo naast elkaar staan. Overigens zijn twee van de auteurs, prof. Van 't Spijker en ds. Geluk, inmiddels in een boeiende dialoog geraakt, waarvan het nummer van dec. 1984 van Theologia Reformats getuigenis aflegt. Vertegenwoordigers van drie verschillende kerken zijn in elk geval in dit boekje broederlijk verenigd, al is het geen gebonden, doch slechts een gelijmde uitgave. Het bandje valt in zo'n geval na lezing al snel uit elkaar wanneer de lijm niet sterk genoeg is. Zonder beeldspraak: de verbindende elementen moeten gezocht worden in de door alle auteurs verwoorde verootmoediging over de kerkelijke verscheurdheid en het verlangen naar meer openbaring van de geestelijke eenheid in Christus. Déze toon verheugt mij. Er is geen behoefte aan apologetische vertogen over het goed recht van eigen kerkelijk standpunt. We moeten van ónze standpunten af, om elkaar te vinden aan de voeten van de Koning van de Kerk. Moge dit boekje daartoe dienstbaar zijn. Men neme het ter hand!

J. Hoek

Ds. G. S. A. de Knegt; Denken over... geloof en gerechtigheid; uitg. Boekencentrum, 's Gravenhage; 72 blz.; ƒ 11, 90.

De lezers van ons blad kennen ds. De Knegt uit zijn evenwichtige bijdragen, waarin met name het spanningsveld tussen rechtvaardiging en heiliging meer dan eens aan de orde kwam. Dat hebben we nodig in onze tijd, waarin helaas naast veel modernisme ook een eenzijdig toegespitst hyper-calvinisme nieuwe aanhang wint. In dit boekje gaat de auteur, luisterend naar Schrift en Belijdenis, de betekenis van de bijbelse kernwoorden 'geloof' en 'gerechtigheid' na. In het voetspoor van Calvijn wordt nadruk gelegd op de zekerheid als behorend tot het wezen (dus niet slechts tot het welwezen) van het geloof. Pastorale aandacht is er voor de vraag 'hoe weet ik of ik het ware geloof heb?' Met instemming nam ik kennis van wat de auteur te berde brengt over de relatieve waarde van het historisch geloof: 'zou dit niet de oorzaak zijn dat het aan bevindelijke kennis schort, omdat er geen kennis van de Schirft is?' (blz. 19). Gods gerechtigheid wordt omschreven als 'die deugd of eigenschap in God, waardoor Hij het opneemt voor hen die lijden ten onrechte, de verdrukten en belaagden' (blz. 29). Er wordt positie gekozen tegen een versmalling en horizontalisering van het begrip, zo dat het alleen op de rechten van de mens wordt betrokken. Scherp wordt de moderne theologie bekritiseerd. Dat is terecht, maar wanneer de kritiek in zo kort bestek wordt geuit, kan er moeilijk recht worden gedaan aan motieven, intenties en nuances. Zo had ik ten aanzien van de theologie van de revolutie, en dan met name de bevrijdingstheologie in de Latijns-Amerikaanse kontekst, wat meer begrip voor de achtergronden getoond willen zien (blz. 56). Wat bedoelt de schrijver met de zin 'dat de mens van vandaag leeft en gelooft in een saecularisatietheologie'? (blz. 42). Is het een verschrijving als hij op blz. 46 stelt dat in onze tijd de ervaringstheologie een snelle opgang maakt naast de theologie van de verontrusting? Op blz. 47 zijn in de tweede regel na het tussenkopje blijkbaar enkele woorden weggevallen. Van belang is het laatste hoofdstukje: 'Wij keren tot onszelf in!' Komt in prediking en praktijk onder ons de heiliging niet chronisch tekort in verhouding tot de rechtvaardiging? Wordt nog wel verstaan dat rechtvaardigmaking en heiligmaking een 'tweeling' zijn, die in het geloof beide tegelijk geschonken worden? Dit duidelijk geschreven boekje kan zeer ter bestudering en bespreking aanbevolen worden.

J. Hoek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen