Globaal bekeken

'Zelfs bijbels zijn gewild' schreef een lezer, die ter ondersteuning van deze mening een krantenberichtje toezond onder de titel 'diefstal van antieke bijbel'.

Dordrecht-Een antieke gerestaureerde kanselbijbel met een aanzienlijke waarde, is het afgelopen weekeinde gestolen uit de Augustijnenkerk aan de Voorstraat. De diefstal werd zondagochtend rond de klok van tien uur ontdekt. Men wist toegang te verschaffen door een ruit te vernielen.

'Misschien gaat de opbrengst wel naar drugs', voegt de briefschrijver er aan toe. Dat zou best eens de bittere ironie kunnen zijn.

***

Mr. J. van der Hoeven, oud-secretaris van prinses (koningin) Juliana, schreef een drietal boeken over zijn verstandelijk gehandicapte zoon Aat, namelijk 'Scheel engeltje', 'De engel en de blindeman', en 'Afscheid van een engel'. De boeken behandelen verschillende levensfasen van deze mongoloïde jongen. Nu Aat in een gezinsvervangend tehuis is schreef mr. Van der Hoeven - de vader van de bekende Jan Willem van der Hoeven, vroeger 'graftuinbewaarder' in Jeruzalem - een vierde boek, getiteld 'Ook engelen kunnen huilen', een vaak ontroerend boek, evenals de voorgaande (uitgave Ploegsma, Amsterdam). We willen de lezers de volgende passage uit dit laatste boek niet onthouden. Verstandelijk gehandicapten zijn nog geen geestelijk gehandicapten!

'Meereizend met Aat, hem in zijn leven begeleidend bij zijn gang door een wereld die de zijne niet is, zijn wij langzamerhand de andere Aat gaan ontdekken. Niet de gehandicapte, de lijder aan een genetische afwijking, de hulpbehoevende, maar de Aat die op een heel bijzondere wijze een kind van God is en van daaruit een heel eigen inbreng heeft. Er komen me twee voorvallen in de gedachten. Alle twee zijn het beelden van Aat in Israël. Allebei spelen zij op zondag. Na afloop van de kerkdienst die wij met zijn allen hadden bijgewoond, zaten wij met zijn twintigen nog een kop koffie bij mijn zoon en schoondochter te drinken. Tegenover mij zat een Amerikaanse met zilverwit haar. Zij had iets van wat Paulus noemt de geur van Christus om zich. Op een gegeven moment vertelde zij iets van haar leven en van de betekenis daarbij van haar geloof. Waarachtige geloofsgetuigenissen zijn eigenlijk altijd simpel en indrukwekkend. Deze was dat zeker. Het was het verhaal van een vrouw die in de grootste moeilijkheden door God als het ware bij de hand was genomen en toen alles achter zich had gelaten en zich helemaal door hem had laten leiden. Het was geen lang verhaal. Daarna was het wel stil. Toen stond Aat op, liep op haar toe en legde haar zijn handen op het hoofd. Hij zegent haar, dacht ik, hij zegent haar! Waar haalde hij de gedachte vandaan voor dit gebaar dat het enig passende antwoord was? Er stonden tranen in haar ogen. "Thank you, myboy, may God bless you!" "Bless you", zei Aat en ging weer zitten. Het tweede voorval was bij een dienst die onze zoon Jan Willem leidde in een tuin in Jerusalem die de graftuin wordt genoemd, naar een rotsgraf dat destijds door de Engelse generaal Gordon ontdekt is en dat wel als de hof van Jozef van Arimathea wordt aangemerkt. Wat van dat laatste ook zij in ieder geval biedt het graf, met nog de gleuf waarin de sluitsteen voor de opening gerold kon worden, een beeld, zoals het graf waarin het lichaam van Jezus gelegd is er moet hebben uitgezien. De Engelse associatie die het beheer over een en ander voerde, had onze zoon tot "warden", conservator, benoemd en het behoorde mede tot zijn taak om op zondagmorgen een openluchtdienst in die tuin te houden. Je zat daar met een twee- tot driehonderd andere toehoorders onder de blauwe hemel. Tortelduiven roekoeden wat en het geluid van de kerkklokken van Jerusalem klonk over alles heen. Onze zoon sprak die ochtend naar aanleiding van een vers uit het boekje Jesaja: "Troost, troost, mijn volk, zegt uw God". Het was een ernstige preek. Hoe was troosten nog mogelijk voor dit meest vervolgde volk ter wereld, eeuwenlang opgejaagd. mishandeld, afgeslacht het volk waarvan dan eindelijk - en dan na Auschwitz - een restant een staat in het eigen land van herkomst mocht stichten om ook daar van stonde af aan omgeven te zijn van haat. En, verre van getroost te worden, had het in dertig jaar al vier keer een oorlog moeten doorstaan om althans het naakte bestaan te kunnen redden. "Troost, troost mijn volk, zegt uw God, spreekt tot het hart van Jerusalem". Wat zou een christen - denkend ook aan wat de joden zelfs in Christus' naam is aangedaan - tot Jerusalem nog kunnen zeggen? "Wat moeten wij met Aat?" fluisterde mijn vrouw. Wij zaten op de voorste rij, Aat naast haar. Zijn schouders schokten, de ene dikke traan na de ander maakte zich uit zijn ooghoeken los en gleed over zijn wangen naar beneden. Ook mijn zoon zag het. Vanachter zijn lessenaar kwam hij op hem toe en gaf hem een kus: "Lieve Aat", zei hij ''Maar wil je niet liever weg?" Aat schudde vastberaden zijn hoofd. De tranen bleven stilaan lopen. "Het is bijna niet aan te zien", fluisterde mijn vrouw. Dat was het ook niet, maar het was wel de weerspiegeling van het onpeilbare leed van het joodse volk en van de onvoorstelbare tragedie van al die joodse mensen die de haat van onze wereld dragen, simpel omdat zij jood zijn en worstelen met de God van Jakob, die hen riep en hen ontwrichtte, zodat zij nooit meer helemaal op hun eigen benen kunnen staaan. "Wil je echt niet weg?" vroeg mijn vrouw nog eens. Aat schudde andermaal kortaf zijn hoofd. "Troost, troost mijn volk." Hij had het inderdaad berepen, onze mongool, en kennelijk iets van de diepte van dat leed doorgrond. Hetgeen dan weer de vraag bij mij opriep hoe hij dit zo kon bevroeden en zo door doorvoelen?'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen