Bewuste rechtvaardigmaking (3)

Een staan ernaar

In het tweede artikel stelde ik, dat de inhoud van de prediking niet anders kan en mag zijn dan Jezus Christus en Dien gekruisigd. 't Gaat om de geloofskennis van Christus als onze persoonlijke Zaligmaker. Ik vind dat bijbelser dan dat we dogmatische leerstukken preken of beleving van een en ander centraal stellen. Wel is het geloof ook bevindelijk van karakter, het is maar niet een bepaalde beschouwing of redenering, maar het waarachtig geloof leert Christus omhelzen in Wien alle gerechtigheid is, en nog veel meer. Nu geloof ik wel te mogen stellen, dat een ieder, die door de Heere onderwezen wordt, er naar staat zeker te mogen weten vergeving van zonden te hebben ontvangen in het bloed van de Heere Jezus. Wat een wonder, wat een weldaad vrijgesproken te zijn van schuld en straf en een erfgenaam te zijn geworden van alle goederen van Gods Koninkrijk, zondag 23 Heid. Catechismus. Ik denk dat 't een veeg teken is, wanneer men daar niet naar staat en uitziet. Als de briefschrijver opmerkt tot zijn verdriet zo weinig mensen te ontmoeten, die daarvan weten, zal dat zo zijn. We leven in een tijd, waarin weinig doorbrekend werk van God door de Heilige Geest gekend wordt. Bovendien komen niet al Gods kinderen in dit leven zover, dat ze bewust gerechtvaardigd zijn. Ik ben er bevreesd voor als men zegt: nu, ja, dat behoeft niet, en ik verlang er niet naar. Ik ben er net zo goed bevreesd voor als men stelt: het is niets me je, als je zover niet komt, dat moet en zal gekend worden. De vraag is mij wel eens gesteld, mogelijk wat ongelukkig uitgedrukt: wie ontmoet u nu liever, iemand die vastzit op een verroeste rechtvaardigmaking of die leeft op en uit de belofte Gods? Het tweede is een meer aanklevend en afhankelijk leven dan het eerste. Bovendien moeten we ook af van de gedachte als zou de bewuste rechtvaardigmaking het eindstation van de christen zijn. Was dat waar, wat zouden er dan hoogmoedige, onverdragelijke kinderen Gods rondlopen. Mag ik nu ook even een term gebruiken? Als zulken 'zichzelf nooit eens terug hebben gekregen' dan stichten ze veel kwaad, verachten de dag der kleine dingen en vertrappen de tere plantjes in de hof des Heeren. Maar dat neemt niet weg, dat we wel moesten staan naar het gerechtvaardigd te zijn door het geloof.

Beschouwelijke prediking

De briefschrijver klaagt er over dat het grote werk der verlossing zo weinig gepredikt wordt. De prediking is soms zo beschouwelijk. Daarvoor kunnen verschillende oorzaken zijn. De prediker kan lijden aan gebrek aan diepgang en oppervlakkig zijn. Tere zaken kunnen zo kil en koud beredeneerd worden. De warmte is er niet in omdat degene, die predikt, de verborgen omgang met God niet kent en niet beoefent. Dat geeft de prediking, hoe zuiver ook in dogmatische voorwerpelijke zin, een schraalheid en magerheid. Maar een overbevindelijke preek kan de gemeente dringen in de rol van toeschouwer, die adembenemend ziet en hoort voorstellen wat de ziel allemaal ondervindt. De prediker kan worden bewonderd - hoe weet hij dat allemaal zo - of de begenadigde mens komt centraal ten koste van onze goede Meester en dierbare Verlosser. Dan is er ook een beschouwelijke preek. Eigenlijk wordt men opgehouden op de weg der zaligheid. We moeten, zal het goed zijn, tenslotte niet maar iets maar iemand hebben. Er is dan ook weinig bediening van de Heilige Geest al lijkt het allemaal erg indrukwekkend.

Rechtvaardigmaking van eeuwigheid

Een vraag nog is er over een bezwaar van wijlen ds. Van Sliedregt tegen de uitdrukking 'rechtvaardigmaking van eeuwigheid'. Ik meen terecht door deze uitnemende catecheet. Merkwaardig dat zowel dr. Abr. Kuyper als ds. G. H. Kersten deze uitdrukking bezigen - overigens op geheel verschillende gronden. In de Geref. Kerken is wel eens gezegd kweekt en heeft men allemaal 'klare mensen', die het hebben, die het zijn. Met de polsstok van een verbondsbeschouwing springt men over de sloot en de diepte van de verlorenheid en het arme-zondaarsleven heen. Tegenwoordig - zei wijlen prof. J. J. v. d. Schuit eens - rollen ze al wedergeboren de wieg uit voor ze nog goed en wel geboren zijn. In de Geref. Gemeente moet men oppassen de rechtvaardigmaking van eeuwigheid niet geheel schuil te doen gaan onder of te verwarren met de verkiezing. Bedoelt men dat de grondslag van de rechtvaardiging van de goddeloze in de eeuwigheid ligt, hartelijk zijn we 't er mee eens. Maar de bijbel spreekt niet over een rechtvaardigmaking van eeuwigheid. We laten ons maar leiden door Paulus in Romeinen 8, waar in de gulden keten des heils de rechtvaardiging volgt op de roeping. Zegt men dat we ervan moeten spreken, omdat het besluit er toe eeuwig is, dan zouden we ook van een eeuwige schepping kunnen spreken. Gode zijn al Zijn werken van eeuwigheid bekend. Opmerkelijk, dat ook Calvijn deze term nergens bezigt. Er is wel een nauw verband tussen deze grote weldaad van de rechtvaardiging en de eeuwige verkiezing Gods. Het gaat Calvijn daarbij geheel en al om de ere Gods. Uiteindelijk gaat het er niet om dat ik er kom of dat ik het heb maar dat de Heere aan Zijn eer komt ook in mijn leven. En dat geschiedt alleen door het geloof in de Heere Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen