De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Van terzijde bezien

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Van terzijde bezien

4 minuten leestijd

Een woord, dat in de theologiestudie een aparte plaats inneemt. Door z'n vreemdheid heeft het iets sacraals gekregen. Dat zou nooit gebeuren, als we het woord gebruikten naar zijn betekenis: samenspraak. 

Colloquium...

Een woord, dat in de theologiestudie een aparte plaats inneemt. Door z'n vreemdheid heeft het iets sacraals gekregen. Dat zou nooit gebeuren, als we het woord gebruikten naar zijn betekenis: samenspraak. Dan roept het de gedachte op van een boerenbruiloft, waar 'Lest best...!', een vrolijke samenspraak voor twee heren wordt opgevoerd. Dit soort kluchten kent u misschien wel...

Het colloquium van de niet meer zo jonge candidaat begon als een sacrale aangelegenheid. Bij goede afloop mocht hij zich beroepbaar stellen, maar voordat het zo ver was...

Toen hij zich op het afgesproken tijdstip meldde bij de colloquiumcommissie, stelden de vijf mannenbroeders en de ene dame zich voor. Elk van de vijf had, gelet op de kalende hoofden en de bollende buiken, zijn sporen als pastor verdiend. De voorzitter had vanwege z'n oecumenische activiteiten er nog wel een o bijverdiend, zodat hij zelfs wel pastoor kon zijn. Tijdens de bespreking van de door de candidaat ingezonden preek, welke nu op de kerkelijke operatietafel lag, deed hij nogal eens een beroep op de Willibrordvertaling. Het gezelschap in z'n geheel was er een van allerlei kerkelijke pluimage. Het enige mysterium was die dame.

Was zij secretaresse? Ze schreef niets op, doch luisterde alleen. Was zij dominee? Ze had zich niet als zodanig voorgesteld. Was zij een vrouwelijke ambtsdrager? De candidaat schoof bij die gedachte onrustig op zijn stoel. De rust, waarmee het gesprek tot nog toe was verlopen, was weg. Het klonk dan ook als een verkwikking, toen de voorzitter sprak: 'Ik denk dat we nu wel genoeg over uw preek gesproken hebben'. Opgelucht wachtte de candidaat op het verzoek om naar de gang te gaan, daar even te wachten en dan voor de uitslag binnengeroepen te worden. Zo hadden vrienden het hem verteld. Die illusie werd wreed verstoord door wat de voorzitter er onmiddellijk op liet volgen: 'Het woord is nu aan mevrouw De Wit'.

'Mijnheer Zwart' zei ze, naar het gevoel van de arme man bijna dreigend, 'Wanneer u straks in een bepaalde gemeente terecht komt en daar zijn onder de mensen bepaal­de vragen, dan moet u weten waarover zij het hebben. U moet niet wereldvreemd zijn, maar erop in kunnen haken. De kerk staat niet buiten de wereld, maar in de wereld.. .' Dat laatste klonk bijna bijbels, maar wat er volgde was het zeker niet! 'Weet u wie "de Kromme" is?' vroeg zij met een ondertoon van triomfantalisme, dat je in de kerk ook tegenkomt, zo in de stijl van 'Wij zijn het en wij hebben het en wij weten het'.

De candidaat zag de pastores stilletjes lachen. Bescheiden domineeslachjes tegenover deze nog maar aan het begin van de domineesbaan staande candidaat, diens 38 jaren ten spijt. Wat zou hij doen? Die vraag serieus beantwoorden? Dat was gemakkelijk. Hij had lang genoeg in het bedrijfsleven gewerkt en de naam van Feyenoord's triomf Willem van Hanegem horen noemen. Nood maakt vindingrijk. Ook tijdens een colloquium, wanneer je op het punt staat 'candidaat tot de Heilige Dienst' te worden. Dat was tevens het moment, waar­ op het colloquium klucht werd - samenspraak tussen een arme, wereldvreemde candidaat en een niet-onaardige, vlotte kerkelijke dame...

Hij vroeg slechts: 'Mag ik u een wedervraag stellen? Weet u wie 'de Knoest' is? ' Even was het stil... Toen explodeerde de mannelijke kant van de colloquiumcommissie in een geweldig lachsalvo, dat buitenkerkelijken eindelijk eens jaloers kon maken. Zij zat er uit het (voetbal)veld geslagen bij. Terstond kreeg hij medelijden en hielp haar: 'Dat is Dik Tol van Volendam, mevrouw'.

De voorzitter verzocht onze candidaat even naar de gang te gaan. Toen hij 45 seconden later weer werd binnengeroepen, zaten de gezichten in de plooi. De candidaat was nu 'candidaat tot de Heilige Dienst' en mocht zich beroepbaar stellen. Colloquium doe je maar één keer. Gelukkig maar...!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 februari 1985

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Van terzijde bezien

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 februari 1985

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's