Impressie van een conferentie

Van 25-28 maart is voor de 22e keer de Leicester-predikantenconferentie gehouden. Zoals u welicht weet is het langzamerhand een traditie geworden dat jaarlijks een aantal predikanten uit ons land de oversteek van de Noordzee maakt om deze conferentie in Engeland bij te wonen. De groep Nederlanders bestond dit jaar uit 26 predikanten en studenten uit de Hervormde Kerk en de Christelijke Gereformeerde Kerken. De nachtbrakers onder hen kozen voor de korte, maar vroege vaart vanuit Oostende, meer op comfort en rust bedachte lieden voor de latere en langduriger tocht vanuit Hoek van Holland. In de vallende duisternis koerste schrijver dezes met zijn auto - compleet met kostbare lading - in het kielzog van een chr. geref. collega in hoog tempo over onbekende wegen door het Engelse land. 'k Had nooit gedacht dat afgescheiden broeders zo hard konden rijden en dat nog wel aan de linkerkant van de weg...

Maar - om tot mijn doel te komen - we ontmoetten elkaar allemaal in Leicester: een groot aantal, ongeveer 300, predikanten uit Engeland, Schotland, Wales, Ierland, verschillende zendelingen en evangelisten van het continent, uit Afrika, het verre Oosten enz. Deze jaarlijkse conferentie is een geliefde gelegenheid voor ontmoeting en 'fellowship', die wortelt in het samen buigen voor het onverkorte, onvervalste Woord van God, opgevat naar de gereformeerde belijdenisgeschriften.

Karakter

De Leicester-conferenties kenmerken zich door een aantal markante zaken. Zo wordt er over de gehouden lezingen in het algemeen niet gediscussieerd, ervoor en erna wordt een gebed uitgesproken. Ik moet zeggen dat wij als Nederlandse deelnemers dat altijd weer als een verkwikking ervaren. Onze eigen predikantenconferenties zijn toch anders van opzet. De beoefening van de theologie staat daarin centraal en onze discussies bedoelen daaraan dienstbaar te zijn. Dat zijn zaken, die een goed recht hebben en uiterst noodzakelijk zijn. In Leicester worden andere accenten gelegd. De lezingen dienen de geestelijke toerusting van de aanwezigen. Uiteraard ontbreekt de theologie niet, maar zij wordt sterk naar de praktische kant uitgewerkt en toegepast. En menigeen, die ooit 'Leicester' bezocht, draagt onuitwisbare indrukken mee van de gehouden 'domineespreken'. Men verstaat de heilige kunst om daarin van hart tot hart met elkaar te spreken, in te gaan op de noden en aanvechtingen, die ook een predikantenziel kunnen teisteren. Pastoraat aan pastores, zogezegd. Een niet te veronacht­zamen factor in het geheel van deze conferenties is voor ons, Nederlanders, ook het horen van het Woord van God in een andere taal. Dat heeft op zichzelf al iets verfrissends. En dan dat zingen... Psalmen, zonder orgel, terwille van de Schotten. Gezongen met een overgave en welluidende harmonie, die ons telkens weer ontroert.

Met wie voelen de deelnemers van deze conferentie zich in theologisch-geestelijk opzicht verwant? Enkele namen kunnen dat aanduiden: Spurgeon, Bunyan, Wesley, Whitefield, Baxter, Owen, ik doe maar een vrij willekeurige greep. Vooral eerstgenoemde, de prins der predikers, is toch altijd weer de onzichtbare aanwezige op iedere conferentie. En het heimwee naar de dagen van weleer, toen Gods Geest in dit grote land zo krachtig werkte, valt altijd weer te bespeuren. De gebeden, die in de loop van een conferentie, veelvuldig worden uitgesproken, dragen dat smeken om een hernieuwde doorbraak van het werk van de Heilige Geest in zich. Ontmoetingen met deelnemers geven je soms zoveel te denken: de broeder, die de ondergrondse van Londen als werkterrein heeft in de dienst van het Evangelie of die ander, die de voorgaande zondag voor welgeteld zes mensen heeft gepreekt. De man, die à la Paulus, met zijn handen de kost moet verdienen omdat zijn predikantschap niet genoeg oplevert om van te kunnen leven; de collega, die door zijn gemeente is afgedankt, wat je scherp bepaalt bij de schaduwzijden van het independente kerktype en bij het feit, dat ook in dit land de zorgen en onverwikkelijkheden van het kerkelijke leven niet ontbreken...

Lezingen

Een uitvoerig verslag van de gehouden lezingen en preken valt uiteraard buiten het kader van een impressie. Ik noem de belangrijkste zaken. Stuart Olyott, predikant van de Englise Evangélique Baptiste in Lausanne (Zwitserland) ging in een tweetal voordrachten in op de Geestesgaven, zoals door Paulus beschreven in 1 Corinthe 12-14. ledere keer weer proefje in de keuze van de onderwerpen de problematiek van de charismatische beweging, waarmee deze broeders geconfronteerd worden. Een enorme zuigkracht manifesteert zich, die afbreuk doet aan vele gemeenten. Lezingen als deze bedoelen de predikanten vanuit de Schrift te wapenen en te oefenen in het doorzien van de gevaren, die dreigen met de stukken van de Schrift toonde Olyott dan ook aan dat de gaven van de Geest, zoals genoemd in 1 Cor. 13 : 8 (profetieën, talen, kennis) van voorbijgaande aard zijn, alleen dienstig zolang het canoniseringsproces in de jonge kerk nog niet was afgesloten. Nu hebben wij het profetisch Woord, dat zeer vast is en de gaven, die blijven in het hier en nu zijn geloof, hoop en liefde (1 Cor. 13 : 13).

Dan was er verder een tweetal lezingen var Edward Donnelly uit Newtownabbey, over Paulus' 'Self concept' en zijn 'View of the Church', zijn visie op de Kerk. Ook hier weer sterk het element van Schriftstudie, waar Donnelly een excurs gaf van gedeelten uit de Corinthe-brieven. Daarbij maakte hij duidelijk, dat de apostel geen valse illusies koesterde over de kerk, gezien bepaalde misstanden in Corinthe, waar men onwaardig was in het levensgedrag en onzuiver in de leer. 'Wees eerlijk, sluit uw ogen niet voor verwording en verval in uw kerk of gemeente!' Anderzijds benadrukte hij sterk de waarde van de Kerk in het oog van Christus. Zij is Zijn Lichaam, Zijn Bruid, tempel en volk van God.

Van A. N. Martin (Trinity Baptist Church, Essex Fells, New Yersey (USA) kregen we in twee voordrachten les in het maken van een preek. Na afloop van deze lezingen maakte een licht gevoel van onvermogen zich van ons meester. Het preek-maken was ons zo 'ordentelijk' voor ogen gesteld, dat wellicht menige pennevrucht, waar we enigszins prat op gingen, voortaan in het duister van kast of kluis een weinig verheven bestaan zal leiden. In ieder geval was wat we hoorden geschikt om ons te oefenen in de veel geprezen maar minder beoefende kunst van de zelfkritiek. Strikte tijdsindeling, strakke discipline, 'work, work, work and more work' om met 's mans eigen woorden te spreken, werden ons als lichtend ideaal voorgehouden. En wat niet naliet indruk op ons te maken: 'Bereid uw preek voor onder een vurig gebed en hoed u ervoor om de Heilige Geest te bedroeven!' Ik toef tenslotte met m'n gedachten nog even bij de slotpreek, eveneens gehouden door Martin. Ze ging over Hebr. 13 : 5b: 'Want Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven en Ik zal u niet verlaten'. Dat was met recht teerkost voor onderweg, voor de weg van het ambt. Wat gaat er een stille zegen uit van een Woordbediening recht op je domineeshart af! Je blik rust onderwijl eens even op al die mannen, vaak dienend op zoveel moeilijker posten nog dan wij! We gaan weer terug, de één hierheen, de ander daarheen. En overal wacht de strijd, de zorg, de aanvechting. Maar er valt ook zegen. Er is altijd in het programma van de conferentie een onderdeel opgenomen, waarin de 'stand' in het Koninkrijk wordt opgenomen. En daarbij wordt de voortgang van het Evangelie uitdrukkelijk gememoreerd. Zo ligt elke Leicester-conferentiegebed in het Woord Gods, van begin tot eind.

Gemeenschap

Het feit dat de laatste twee jaren een aantal chr. geref. collegae samen met ons, hervormden, optrekt naar Leicester, is een nieuwe ontwikkeling. Ook bij hen bestaat behoefte aan deze vorm van toerusting. Er is in de 'wandelgangen' en op de kamers, waar wij verblijven, ook dit jaar weer heel wat afgehandeld, soms tot ver in de kleine uurtjes. Bij alle verschil in kerk-opvattingen etc. is er niettemin herkenning en verbondenheid in het samen horig zijn aan het Woord Gods. Er is ook een wederzijdse verbondenheid in de zorgen en de ontwikkelingen op het kerkelijk terrein. Zorgen en spanningen, die we menig keer ook konden afreageren via de weg van de humor, als een goddelijk geschenk en tegenwicht tegen veel klein-menselijke gewichtdoeneij. Het is goed dat de kwajongen in de deftige dominee, die veelal zo keurig in het gelid moet staan, nooit helemaal afsterft. Sinds de conferentie van vorig jaar heeft het oude plan om in Nederland een 'Leicester-conferentie' te houden, vastere vormen angenomen. Ik denk dat ook hierin de ontmoeting met de broeders uit een andere kerk, een belangrijke factor is geweest. De conferentie, die we D. V. van 3-5 september in Haamstede willen houden, is een proef of een dergelijke ontmoeting, waarin het karakter van 'Leicester' niet nagebootst maar wel in zijn bedoeling zal worden overgenomen, levensvatbaarheid bezit.

De bemanning van mijn auto was van gemengde kerkelijke origine. Ik had niet het gevoel dat we tot elkaar veroordeeld waren , samen op weg naar de boot in Harwich. Helaas kan ik dat niet van alle gevallen zeggen, waarin wij 'samen op weg' zijn. Zal hier ooit bijeen komen wat bijeen behoort? God weet het. Moge de Geest der genade en der gebeden krachtig onder ons werken!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen