Pastoraat in het Verborgene (3)

Vorige maal hebben we gezien uit enkele voorbeelden, waar je bij de beoefening van het Pastoraat in het Verborgene gesteld kunt worden in de brieven, die luisteraars schrijven. Daarbij treft telkens weer de grote geestelijke nood van de mensen en het gebrek in voorlichting en begeleiding in vele kerkelijke gemeenten, waar niet of niet meer gebracht wordt de voluit Bijbelse prediking van, laat ik het maar zó zeggen: de enige troost, beide in leven en in sterven; en lees dan het hele antwoord op vraag één van de Catechismus er maar bij. Het is juist DE ENIGE Troost, die gemist wordt en waarheen de weg niet duidelijk gewezen wordt. Te begrijpen is, dat daar, waar deze weg niet meer gewezen wordt, de kerken 'leeg lopen'.

Dit wordt, ook in praatshows voor radio en t.v. veel gehoord. Het wordt wel eens gezegd - heb ik zo de indruk - met verholen voldoening. Ik heb wel eens de neiging om te reageren op zo'n uitspraak in zo'n show en te zeggen: komt u eens kijken in de gemeente waar ik woon, en niet als predikant werk, maar als kerkganger mee leef; een Hervormde Gemeente in een industrieplaats, zeven predikanten, zes kerken, die en 's morgens en 's avonds - in alle kerken zijn avonddiensten - uitstekend bezet zijn, zeg gerust: vól. Hoe komt dat, dat die slogan 'de kerken lopen leeg' hier niet geldt? Omdat er in alle diensten een voluit Bijbelse boodschap gebracht wordt in goed bestudeerde preken.

'k Heb er heel vaak moeite mee om mensen die door wat zij missen in hun kerk, een weg te wijzen voor - en ik zeg dit graag met het ouderwetse woord - hun Godsdienstoefening. Dat is toch het doel van onze kerkgang? Zoals in de sport de training de sportman in conditie houdt, zo moet onze Godsdienstoefening ons als gelovige 'in conditie' houden.

In een brief uit het noorden van het land schreef een trouwe luisteraar, dat hij niet meer naar de kerk ging, omdat in zijn woonplaats, waar meerdere kerken waren, overal gepreekt werd dat 'rood beter was dan dood'.

Het is een trieste ontwikkeling, dat mensen, die een Bijbelse boodschap begeren te horen, hun toevlucht moeten nemen tot de opzet van 'huisgmeenten' waar voor de Woordbediening wel een oplossing is, maar het gemis van de viering van het Heilig Avondmaal een probleem wordt. Hierover ontvang ik ook veel correspondentie met vragen om advies, wat intussen niet gemakkelijk is te geven.

Er komen ook veel brieven in van roomskatholieke luisteraars. Gevraagd wordt om bundels, waaruit de liederen gekozen zijn, omdat men mee wil zingen. Zulke verzoeken komen ook uit enkele kloostergemeenschappen, waar men in kringverband blijkt te luisteren, en dat niet alleen in eigen land, maar ook van even over de grens in Duitsland en België. Meermalen kom ik diep onder de indruk van de fijne geestelijke correspondentie met broeders of religieuze zusters uit de R.K.-Kerk. Kern van de 'indruk' is: verwondering over het verrassende werk van onze Heere, over alle kerkmuren heen.

Ook treft, dat niet alleen ouderen, maar ook veel jongeren schrijven: jonge ouders schrijven over hun problemen bij de godsdienstige opvoeding van hun kinderen en over hun bezorgdheid voor de toekomst, niet alleen van de wereld, maar ook van de Kerk. Ook hierbij is er een dankbaar constateren van oplevende belangstelling voor de echt Bijbelse boodschap, waarvan alles wordt verwacht.

Wat worden hier een kansen geboden voor handreikingen aan mensen in nood. Wat mogen we dankbaar zijn, dat de Heere God ons in deze tijd de Evangelische Omroep heeft gegeven om Bijbelgetrouw werkzaam te zijn via de media de enige weg tot Heil en Vrede te wijzen; en dat niet alleen, maar ook met zoveel mensen dagelijks in de nazorg bezig te zijn in samen lezen; ook: samen bidden met hen, die vanuit zoveel verschillende noden en vragen zoeken naar begrip, steun, raad en voortdurende begeleiding. En dit brengt mij tot het volgende, waarmee ik het schrijven over het Schriftelijk pastoraat wil besluiten.

Een pasklaar antwoord

Behalve vragen over het geloofsleven en de persoonlijke verhouding tot God, komen er ook talrijke brieven in met vragen over het verwerken van tegenslagen: soms zo veel tegelijk of achter elkaar, dat ik bij het lezen in mijn hart zeg: Heere, wat moet ik hier op zeggen? - Het wonder, waarvan ik ook leef en waardoor ik werken mag in het Pastoraat in het Verborgene, is dat zo'n 'gebed' altijd verhoord wordt. En: je ontvangt ook de wijsheid om niet direkt met Bijbelteksten te gaan 'werken'. Moet dat dan niet? Ik meen van niet. Hoe een misplaatst gebruik van een Bijbeltekst een pastor een grote deceptie kan bezorgen vertel ik u met het volgende voorbeeld: een collega bezocht een andere collega, die erg ziek was en innerlijk de afbraak en het komende sterven niet kon aanvaarden. Goed bedoeld wees de bezoeker zijn broeder op een tekst, die aan de wand hing: een bemoedigende belofte. 'Vind jij die tekst mooi?', vroeg de zieke; 'Neem hem dan maar mee, voor mij hoeft het niet meer'. Gelukkig heeft onze zieke broeder alle wapens neergelegd en is heengegaan in volledige eenswillendheid. Maar: bij groot verdriet, als je in aanraking komt met beproevingen als van Job, en die zijn er nog heel veel, moeten we wel met grote voorzichtigheid, en vooral met gebedsworsteling - ik zou 'worsteling' willen onderstrepen - de beantwoording voorbereiden en ons vooral wachten een PASKLAAR antwoord te willen geven.

Is dat dan niet in de Bijbel? Ik zeg beslist: NEE! en dat schrijf ik ook aan hen, die vanuit een veelheid van onzegbaar leed en verdriet, verlies, gemis en afbraak schrijven en toch... antwoord verwachten,

'k Ben dankbaar, dat de Heere mijn aandacht voor een antwoord eens heel duidelijk gericht heeft op een Schriftgedeelte, waarin onze Hoogste Profeet en Leraar, Jezus Christus, ons met de daad onderwijs geeft hoe ons te gedragen bij verschrikkelijke gebeurtenissen, waar aanvaarding onmogelijk lijkt en felle opstandigheid alleen maar begrijpelijk.

U vindt het Bijbelgedeelte in Mattheus 14, het eerste gedeelte, waarin de Heilige Geest het antwoord neerschrijft, wat u treffen moet, wanneer u de nadruk legt op de verzen 12 en 13. We lezen daar, dat door de schurk Herodes de heilige Profeet en heraut van de Heere Jezus op een in-gemene wijze om het leven is gebracht. Wat zal er omgegaan zijn in de harten van de discipelen van Johannes, toen zij - het wordt zo heel eenvoudig in het Evangelie beschreven - kwamen en het lichaam van hun geliefde meester hebben weggenomen en begraven.

En dan lezen we, zonder enige dramatiek de zo veelzeggende woorden: en zij gingen en boodschapten het Jezus.

En dan? Komt dan uit Jezus' mond direkt een pasklaar antwoord? Neen! Jezus zegt niets. We hebben ontelbaar veel mensen, die vanuit hun nameloos leed en onzegbaar groot verdriet hebben geroepen, nóg roepen, tot God, deze zelfde ervaring opgedaan. Je 'zegt', je zucht, je bidt, je roept, je schreeuwt... en geen antwoord.

Terug naar Mattheus 14. Jezus ZEGT niets, maar DOET wel wat. En zo is er wél antwoord. Antwoord in de DAAD van de Heere Jezus. In vers 13 staat het: als Jezus dit hoorde, vertrok Hij vandaar te scheep... naar een woeste plaats. ALLEEN. En we kunnen uit andere plaatsen in de Evangeliën weten, dat, wanneer de Heere Jezus Zich terugtrekt, alléén, dan is dat altijd... om te bidden tot Zijn Vader.

Wat Hij gebeden heeft, lezen we niet. Niemand weet dat. Met eerbied zeg ik: Hem kennende, mogen we een vermoeden uitspreken. Zou Hij gezegd hebben: Vader, dit gebeuren met Johannes kan Ik ook niet helemaal volgen? Maar: is dit niet gewaagd om zo te veronderstellen? 'k Dacht van niet. Ik meen dat Jezus wél zo zal gebeden hebben, want Hij was mens onder de mensen, met hen vereenzelvigd, uitgenomen de zonde. Hij is toch één geworden met ons, om in al onze nood, ten volle Redder, immers: onze VOLKOMEN Zaligmaker te zijn?

Dus: geen pasklaar antwoord. Maar: wèl een antwoord, met een diepe vertroosting: wanneer Hij niet spreekt, DOET de Heere Jezus wat: bidden tot Zijn hemelse Vader, aan Wiens rechterhand in heerlijkheid Hij nu gezeten is.

Heerlijke boodschap van Licht en Uitzicht, ook dan, in de grootste smart. Christus is het, zo jubelt Paulus in Romeinen 8, Die gestorven is; wat meer is: Die ook opgewekt is; Die ook ter rechterhand Gods is...

Die ook voor ons bidt!

En: wie en wat zal ons scheiden van de liefde van Christus?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen