Globaal bekeken

Ds. W. van Laar, in dienst van de Gereformeerde Zendingsbond werkzaam in Chili (thans met verlof in Nederland), beschrijft in zijn vijfde rondzendbrief (Goede Vrijdag 1985) de ervaring van een aardbeving in Santiago.

'Nooit zullen wij die derde maart vergeten. De gemeente San Trinidad was bijeen voor de bevestiging en intrede van de nieuwe dominee. Wij waren er ook met ons zessen; samen met Jan Bax, onze Rotterdamse vriend, die deze dag juist onze gast was. Om twaalf minuten voor acht begint de aarde te beven. Eerst licht en nauwelijks merkbaar. De predikant onderbreekt even de preek en wil zijn betoog vervolgen. Het zal weer een lichte "temblor" zijn, zoals er de laatste tijd zoveel zijn gevoeld in Santiago.

De schokken worden echter heviger. De houten vloer van het oude gebouw begint te golven, iedereen probeert nu bij de uitgang te komen. Er ontstaat paniek. Een ouderling die niet uit de voeten kan, werkt zich onder een van de kerkbanken. We horen hoe van alle kanten God wordt aangeroepen: "Erbarm u, Senor; Heb medelijden. Uw bloed. Here Jezus..."

Dan staan we op straat. Een spookachtige aanblik: zwiepende elektriciteitspalen en - draden, geparkeerde auto's die lijken te waggelen, wankelende muren; dodelijk geschrokken en huilende mensen die doelloos rondlopen. Over de stad hangt een wolk van stof en zand, beschenen door de rode avondzon.

Twee minuten houdt de aardbeving aan. Dan komt de aarde tot rust. In de stilte die volgt roept een jonge vrouw: "Laten wij God prijzen, dat wij gespaard zijn gebleven!" Een groep gemeenteleden, vrouwen vooral, begint op zeer geëmotioneerde en luidruchtige wijze te bidden, te profeteren, de handen ten hemel gestrekt met de geopende bijbel. Een deel van het plafond van het kerkgebouw is naar beneden gekomen. Er blijkt echter niemand gewond. Op andere plaatsen in Chili zijn verscheidene mensen die kerkelijke samenkomsten bijwoonden omgekomen of verwond. In totaal verloren bijna tweehonderd mensen het leven bij de ramp. Met name het kustgebied westelijk van Santiago is zwaar getroffen. De havenstad San Antonio zal voor een belangrijk deel moeten worden herbouwd. Honderdduizenden zijn dakloos en gaan de herfst in zonder beschutting tegen regen en kou. Men spreekt van een "hypocriete" aardbeving in Santiago: op het eerste gezicht lijkt de schade in de hoofdstad mee te vallen. In werkelijkheid vertonen talloze woningen en gebouwen zodanige scheuren en breuken, dat sloop noodzakelijk is. In de oudere wijken liggen de straten al wekenlang vol puin. De economische schade is niet te overzien. En dat, terwijl het land al een internationale schuldenlast van vele miljoenen heeft.

Triest is dat uitgerekend de armen het meest zijn gedupeerd. Er wordt van veel kanten hulp geboden. De Presbiteriaanse kerk helpt ook mee. Gesteund door buitenlandse fondsen (waaronder de GZB) werkt de Diaconale Commissie van de Iglesia Presbiteriana Nacional (IPNA) aan de uitvoering van een plan tot hulpverlening aan de door de aardbeving getroffenen: eerst aan de leden van de eigen gemeenten, maar dan ook aan anderen die dringend hulp behoeven. De bedoeling is de plaatselijke diaconieën er zoveel mogelijk in te betrekken.

De gemeente-in-wording waartoe wij sinds een half jaar behoren is op zoek gegaan naar een tweetal families in de buurt van het Theologisch Instituut, waar wij 's zondags samenkomen. We behoefden nauwelijks te zoeken. Twee straten verder bivakkeerden twee gezinnen op een parkeerterrein. Zij durfden hun huis niet meer in wegens gevaar van instorting: bovenverdieping en zolder waren verwoest; de resterende muren waren gebarsten en helden gevaarlijk over. Een van de kinderen had flink bronchitis en zag rood van de koorts. Vader is werkloos. De eerste hulp bestond uit levensmiddelen en medicijnen, bijeengebracht door de leden van de gemeente. We zien met de familie uit naar woonruimte, voordat de regen van de herfst zijn intrede doet. Tenslotte hebben we hen gevraagd deel te nemen aan de maaltijd, die we Paaszondag na afloop van de dienst met elkaar hebben georganiseerd.

Zo zoeken wij als christelijke gemeente een helpende en uitnodigende gemeenschap te zijn in de duizendvoudige nood van Santiago. De Heere God geve het ons een plek licht te zijn in een gebarsten wereld vol duisternis.'

***

Met de regelmaat van de klok verschijnen afleveringen van de uitgave 'Anderhalve eeuw gereformeerden in stad en land'. Thans verscheen de editie over Gelderland (Kok, Kampen, 51 pag, ƒ 12, 90). Uit deze publikatie de volgende aardige momenten.

Ds. A. Brummelkamp

• 'Brummelkamp is eens gewezen op zijn plicht om in zijn preken meer te bestraffen. De donder van de Sinaï moet dreunen door de preek, opdat de zondaar wordt uitgedreven tot de bede: O God, wees mij zondaar genadig.

Maar toen Brummelkamp op de preekstoel stond, overzag hij de schare. Huismoeders, die de hele week ploeterden, mensen, krom van het werk. En dan dacht Brummelkamp: Laat ik ze toch maar weer troosten. En hij deed het!'

Vacature 1890

• 'Wat te doen met de catechisanten?

Nu kwam een merkwaardig man naar voren: ouderling Jansen. Klein en geestig, vlot in het spreken. De markante kop gedekt met een Veens (= Veenendaals) petje. Viermaal per week ging hij catechiseren à f 0, 50 per week en hij deed het goed: hield ook goede tucht, waarbij zijn vlotheid en snedigheid beslist een belangrijke rol speelden.

Hij las ook preken. Een gelukkige oplossing in vacaturetijden ... een goedkope oplossing, want het pastorale tarief bedroeg toen f 8, — per zondag. Wij kinderen speciaal vonden het niet zo erg, dat preeklezen van broeder Jansen, want de normale uren werden door zijn leestempo sterk bekort.' (J. de Nooy, Ede 1978).

***

Het Bijbels Museum te Amsterdam bestaat al bijna 135 jaar. Het begon in 1851 toen theologiestudent Leendert Schouten een precies op schaal gemaakt model van een tabernakel met een aantal verzamelde voorwerpen aan het publiek tentoonstelde. Uit een folder van het Bijbels Museum ontlenen we het volgende.

'Ds. Leendert Schouten 1828-1905) is als veertienjarige jongen al begonnen met het maken van bijbelse modellen. Gedurende zijn hele leven verzamelde hij voorwerpen die met de Bijbel en bijbelse landen verband hielden.

Zijn verzameling werd na zijn dood opgeborgen. In 1925 werd alles naar Amsterdam overgebracht, waar in juni van dat jaar het Bijbels Museum werd geopend.

Als student had Schouten al een kostbaar model van de tabernakel laten maken naar de beschrijving in Exodus, schaal 1:7. Rond dit model wordt in het museum een klank-en lichtspel vertoond.

Boven: interieur van het "Heilige", op de achtergrond het fraai geborduurde "Voorhangsel" (omhoog gehouden). Rechts: de "Ark" in het "Allerheiligste".'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen