De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Van terzijde bezien

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Van terzijde bezien

4 minuten leestijd

Dit is eigenlijk een brief aan m'n collega's, die u niet mag inzien. Bent u nieuwsgierig? Wel, toe dan maar...

Collega's, ongetwijfeld hebt u ook de wijziging regeling voor de kerkmuziek ontvangen. Ja, die kwam uit dat gloednieuwe gebouw in Leidschendam en was mede ondertekend door onze nieuwe synodepraeses, ds. H. Huting. Men heeft natuurlijk gedacht: een nieuwe lente, een nieuw gebouw, dus nu ook een nieuw geluid. Want behalve aan kerkeraden en kerkvoogdijen kregen wij hem ook. Waarschijnlijk omdat men hoopt dat uit de pastorie ook eens een nieuw geluid werd voortgebracht. Men weet immers best welke muzikale kwaliteiten wij, al dan niet bewust, bezitten...

Spelen wij niet graag in onze gemeente de eerste viool: Wij spelen soms op (ja, waarop? ) als het niet naar ons zin gaat en proberen als dirigenten een ander een toontje lager te laten zingen. Goed, we weten niet altijd hoe we mensen naar onze pijpen kunnen laten dansen, maar dan trekken we alle theologische registers open en dan komt het best voor elkaar. Ondertussen zal niemand ontkennen hoe heerlijk het kan zijn als je een goeie 'speelman' hebt, zoals Elisa ook eertijds nodig had.

Eerlijk gezegd houd ik veel van goede muziek. Van een koor, dat verantwoorde liederen zingt - en niet op liederlijke wijze! - kan ik hartgrondig genieten. Toen ik in m'n geboorteplaats een der oprichters was van een zangvereniging, heb ik er jaren met plezier gezongen. Voor de dirigent kwam het plezier pas toen ik eraf ging en de kwaliteit terstond beter werd.

Zeker, al is zingen en spelen een grote gunst en kunst, over de presentatie zou nog wel wat te zeggen zijn. Ik weet het: volgens sommigen loop ik vijftig jaar achter en ongetwijfeld zal dat aan mijn 'zingen' ook wel te merken zijn. Maar als ik soms hoor met welk tempo psalmen, gezangen en geestelijke liederen worden gezongen, dan denk ik wel 'ns: 'Als ze nog even zo doorgaan, maken ze straks van de Holy City nog een Intercity'. Iemand, die dit leest, kan me verwijten dat ik totaal geen cultureel gevoel heb. 't Is waar. Ik kan het de onbekende man, die eens tijdens een openbare herdenking naast me zat en me tijdens het zingen van het Wilhelmus vernietigend aankeek, niet kwalijk nemen. In zijn blik lag duidelijk de herkenning, dat mijn stem en manier van zingen hem herinnerden aan het geluid, dat je bij mist op zee vanuit bepaalde boeien hoort opstijgen. Bepaald niet boeiend...

Enfin, ik troost me maar een beetje met het verhaal van de monniken in het afgelegen klooster. Elke avond zongen ze hun vesper. Toen op een avond een vreemde man onderdak bij hen kreeg en met zijn volumineuze en sonore bariton zijn bijdrage leverde, zwegen zij. Hun gekraak zonk in het niet bij dat mooie. Na het vertrek van de man konden ze er niet meer toe komen te zingen. Een engel kwam binnen en vroeg waarom ze niet zongen. 'Onze gast, die hier gisteravond was, had zulk een schone stem, dat wij maar beter kunnen zwijgen', zei één van hen. 'Wat?!', zei de engel, 'in de hemel hebben we gisteravond hier ook al niet horen zingen. Want wat uit het hart niet komt, klinkt niet door in de hemel...' De engel verdween en de oude monniken zongen weer hun beverig lied. Vox humana in pij.

Het ware te wensen, dat we allemaal zo leerden zingen. Het hoogste lied in de kerk is getoonzet in de G van genade en eindigt met de hoge C, de hoge C van Christus. Dan zou er ook in Leidschendam en vanuit Leidschendam nog heel wat goeds te verwachten zijn. Dat gun ik heel onze kerk. Ik ben er echter niet geheel zeker van of daar vandaan altijd goede geluiden zullen opklinken. Bij geruchte vernam ik, dat bij de opening van het nieuwe kantorencomplex de Bijbel gesloten bleef... Dat is dan de ergste dissonant, die een kerk kan voortbrengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 juni 1985

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's

Van terzijde bezien

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 juni 1985

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's