Een blik achterwaarts en opwaarts (4)

Is hiermee nu alles gezegd?

Het lijkt wel zo. De Heiland kwam van God, en keerde - alles volbracht hebbende - weer tot Hem. En daar vergeet Hij de broeder niet, die Hij op aarde achterliet. Alleen - er moet wel een band der gemeenschap gelegd worden met Hem, de tweede Adam. We kunnen hier woorden laten vallen als wedergeboorte, bekering, vernieuwing, één plant met Hem worden, lid van Zijn lichaam.

Het meest gebruikte woord in de Bijel is 'geloof'. De oude apostolische geloofsbelijdenis begint met 'Ik geloof'. En Johannes 3 vers 16 spreekt wel van Gods grote liefde. Maar dan volgt er: opdat een ieder, die in Hem gelooft (...). En als het dan gaat om geloofsgemeenschap met Jezus Christus en Zijn kruisoffer, dan blijkt wel, dat dat geloof iets anders is dan een verstandelijke voorstelling van bepaalde waarheden, of het resultaat van opvoeding, nadenken of studie. Dat het ook niet afhankelijk is van en wisselen kan met tijdelijke cultuurpatronen of levensgevoelens, afhankelijk van plaats en jaartal. Het Evangelie is een eeuwig Evangelie (Openbaring 14 vers 6). Het gaat niet om 'een' geloof, maar om 'het' geloof. In deze zelfde brief blijkt het al of niet ingaan in 'de rust' afhankelijk van het al dan niet leven uit het geloof in Gods belofte (Hebreen 4). En Hebreen 11 is het hoofdstuk van het overvloedige illustratiemateriaal van wat in het eerste vers gezegd wordt: 'Het geloof nu is een vaste grond der dingen, die men hoopt, en een bewijs der zaken, die men niet ziet'. Nu hechten wij mensen een veel groter gewicht aan hetgeen onze ogen zien, dan aan dat, wat onze oren horen. Het ligt ons in de mond bestorven: 'ja, dat zegt hij nu wel, maar ik moet het eerst nog zien, dat hij het doet'. Of: 'ik vertrouw die man niet verder dan dat ik hem zie'. Of : 'ik heb het niet van horen zeggen, maar ik heb het met mijn eigen ogen gezien!' Trouwens het hele bestaan van een wereld van onzienlijke dingen is voor ons, vleselijke mensen min of meer problematisch geworden. Tot het, zo niet theoretische, dan toch praktische materialisme toe! Hoe zijn wij toch zo plomp en stompzinnig geworden? Wel - als intermediair (bemiddelingsorgaan) tussen de onzienlijke en zienlijke wereld, heeft God het wonder van het Woord gegeven. Als fenomeen (zichtbaar verschijnsel) is het uitermate gering. Een 'ademtocht'. Geschreven lijkt het iets meer. Maar als het spant verscheuren we zelfs verdragen tussen volken als een 'vodje papier'. Toch - de Heere God is altijd en overal de sprekende God. Dat is reeds zo bij de schepping. Hij zegt: er zij licht (Genesis 1 vers 3). Door het Woord zijn de hemelen gemaakt (psalm 33 vers 6; Johannes 1 vers 3). God spreekt met de naar Zijn beeld geschapen mens, ook na de val 'menigmaal en op menigerlei wijze' (Hebreen 1 vers 1).

ten spreekt hierin een duidelijke taal. Men leze en herleze daarvoor deze brief in z'n geheel.

Paulus staat hierin niet alléén. Wie de evangeliën met aandacht leest, zal opmerken dat zij in dezelfde richting wijzen. Ik denk in dit verband aan de verhalen over het optreden van de Heere Jezus inzake de wet, de sabbat, de tempel, de schriftgeleerden etc. De vrijheidsopvatting van Paulus moeten wij daarom zien als gevolg én ontvouwing van de vrijheid die de Heere Jezus tijdens Zijn omwandeling heeft laten zien en gedemonstreerd. Wel zullen wij goed in het oog moeten houden dat de vrijheid van de christen in het 'hier en nu' er slechts kan zijn op grond van de vrijheid in Christus. Anders gezegd: de horizontale vrijheid is een gevolg van de verticale vrijheid. Als wij dit niet vasthouden, beginnen en eindigen wij in het vlees. De vrijheid naar buiten is dus een gevolg van die van het innerlijk, verticaal.

Bedreigd

Het is met deze vrijheid alle eeuwen door een moeilijke zaak geweest. Steeds opnieuw werd zij bedreigd. Reeds in het Nieuwe Testament kunnen wij daarvan lezen. Opnieuw noem ik de Galatenbrief. Op een wel heel ernstige wijze waarschuwt de apostel de gemeenteleden dat zij zich niet opnieuw onder het juk van allerlei oude voorschriften laten brengen door te menen dat daarin hun zaligheid zou liggen. Fel verzet Paulus zich daartegen omdat hij daarin de vrijheid die in Christus is ernstig bedreigd ziet. Daarom zegt hij in Galaten 5:1: Staat dan in de vrijheid, met welke Christus ons vrijgemaakt heeft, en wordt niet wederom met het juk der dienstbaarheid bevangen'. Een volgend keer wil ik u aantonen, hoe in de kerkgeschiedenis de vrijheid van de christen nog meer bedreigd werd en een marginale plaats heeft ingenomen in het geloofsleven en dientengevolge ook in de heiliging van het leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen