Problemen en uitdagingen voor de christenjongeren in Peru

Het is voor ons altijd een verademing om in Peru ook jongeren te ontmoeten die hart hebben voor hun land en volk. Eén van hen is 'hermana' Esther López C. uit Cajamarca. Ze heeft sociale wetenschappen gestudeerd en daarna een speciale cursus gevolgd voor voorlichtster op het gebied van de volksgezondheid. Zij moet op haar beurt weer 'promotores de salud' (dorpsgezondheidswerkers) opleiden. Al solliciterend naar werk, is ze bij ons neergestreken en helpt ze ons met het opzetten van een breiwerkplaats. We namen de kans waar haar te vragen een stukje te schrijven voor 'de Waarheidsvriend'.

Een korte analyse van de peruaanse werkelijkheid laat ons zien, dat de economische, sociale en politieke crisis dagelijks verergert. En op het eerste gezicht lijkt er voor deze crisis geen oplossing te zijn voor de vergeten meerderheid van het land, in ver­gelijking met een kleine bevoorrechte minderheid, die geen enkele consequentie ondervindt van de honger en de ellende.

We hebben een bevolking van ongeveer 18 miljoen inwoners, die wat leeftijd betreft als een piramide is opgebouwd: 41% is onder de 15 jaar. Wat geslacht betreft zijn er meer vrouwen dan mannen, hoewel er meer jongetjes geboren worden dan meisjes. Deze opbouw van de bevolking heeft tot gevolg dat een groot percentage van de bevolking afhankelijk is, wat op zijn beurt een grote last voor de families tot gevolg heeft en van de kant van de regering gebrek aan middelen om op een adequate manier in de behoeften te voorzien, vooral wat basis-en secundair onderwijs betreft.

Het geboortecijfer is 6,4%, wat hoog is in vergelijking met andere landen. Het sterftecijfer is 12 per duizend en de kindersterfte is 101 per duizend, op het platteland bereikt deze wel 135 per duizend, terwijl deze in de steden 80 per duizend geboren kinderen bedraagt. Dit is een ander aspect van de peruaanse crisis: de kinderen onder het jaar sterven in grote getale.

De economisch actieve bevolking groeit erg snel, zowel wat het aantal mannen als vrouwen betreft. In 1972 werkten 20 van elke 100 vrouwen, in 1981 zijn dat er al 26. Deze tendens weerspiegelt de invloed, die de crisis op de families heeft, die zich verplicht zien meer leden van het gezin naar de arbeidsmarkt te sturen om zo bij te dragen aan de familie-inkomsten. Opvallend is ook het werken van kinderen onder de 15 jaar: als schoenenpoetsers, als kranten- of snoepjesverkopers of als hulpje in de huishouding.

Met de groei van de economisch actieve bevolking groeit ook de werkeloosheid, de uitbuiting, de honger en de ellende voor miljoenen mensen die dag aan dag strijden om te overleven en een beter leven te bereiken, maar wiens hoop steeds geringer wordt, wanneer men hen het recht om te werken ontneemt, of wanneer men hen onmenselijke economische voorwaarden oplegt, of wanneer men zijn leven niet zeker is in een land waarin men het recht met geld kan kopen en waar het geweld geïnstitutionaliseerd is als manier om zich te verlossen van de allerarmsten. Bestaat er misschien een weg ter redding voor elke peruaan, die nu lijdt? Zal de crisis opgelost worden met deze zo begeerde verandering van de regering?

Als Christenen weten we, dat Jezus Christus Heer is over de geschiedenis en dat Hij daarom van onze situatie afweet; tegelijkertijd begrijpen we, dat Hij niet aanwezig is in het onrecht, maar dat Hij juist aan de kerk de taak heeft gegeven het zout en het licht der wereld te zijn. Met dit voor ogen moeten wij, jonge christenen van vandaag, bewoners van en verantwoordelijk voor het toekomstige Peru, niet alleen Christus verkondigen, maar ook ons geloof in Hem in praktijk brengen in het zoeken van concrete oplossingen, die overeenkomstig het Evangelie zijn, voor de armen die lijden en die dagelijks sterven aan ziekten, die voorkomen hadden kunnen worden. Elke gelovige zou een voorbeeld moeten zijn, zoals Timotheus dat was in Efeze, in 'woord, gedrag, liefde, geest, geloof en reinheid'.

De uitdaging voor de christenjeugd en voor de kerk in het algemeen is groot en tegelijkertijd draagt men bij tot een verandering voor het volk in het vertrouwen dat het Rijk Gods tot elk leven komt en dat het ons de kracht geeft het kwaad en de machten in de lucht te overwinnen, die van deze wereld een dal van duisternis en dood hebben gemaakt.

De kerk is niet alleen een alternatief wat het geestelijke betreft, zij is dat ook op het sociale vlak, want zij herbergt in haar midden personen met concrete noden en het verlangen naar een maatschappij, waarin Gods wetten gelden. Daarom zal men op een georganiseerde manier samen moeten werken zowel in het persoonlijke als in het sociale leven de doelstellingen en wetten van God boven al onze menselijke nukken en grillen moeten stellen.

Er is veel te doen op elk vlak van het sociale, economische en poütieke leven in Peru als je een jonge christen bent en met je energie en kracht God lief hebt boven alles en wilt dienen en je bekommeren om de armen want 'God heeft ons niet gegeven een geest van lafhartigheid, maar van kracht, van liefde en bezonnenheid' (2 Tim. 1 : 7). Want vanuit onszelf, mensen, kunnen we de crisis niet oplossen, want er heerst ook een morele crisis, op elk niveau van de sa­menleving, die ons steeds verder verwijdert van God. Een verandering teweeg brengen in onze samenleving is erg moeilijk, maar niet onmogelijk, als we ons laten leiden door Gods Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen