Wat gelooft u en jij van de Voorzienigheid Gods?

Herinnert u en jij je nog dat die jongeman zijn droom vertelde, toen we terugkwamen van de begraafplaats? Zijn vrouw was in het huisje van haar moeder gebleven. De pijn die ze had, was niet gezakt, eerder erger geworden.

'Komt u vanavond weer om de Bijbel te lezen en uit te leggen, de buren komen ook', zo vroegen ze. 'Vijf avonden na de begrafenis zullen de buren en de familie komen', zo voegden ze er aan toe.

's Avonds, nog meer pijn had zijn vrouw gekregen. De volgende dag, zaterdag, zakte de pijn niet. Huismiddeltjes, zoals met zout water over de buik wrijven, brachten ook geen verlichting. Zullen we dan de sanitario gaan roepen? , zo stelden we voor. 'Ja maar die moet je betalen naar de hoeveelheid straten die hij door moet, ' Maar hij was niet te vinden. De jongeman zei toen dat hij de volgende morgen vroeg de sanitario (iemand die een schriftelijke cursus E.H.B.O. heeft gevolgd) zou roepen.

Zondag vóór de kerkdienst gingen we horen hoe het gegaan was. Zij hadden de sanitario niet geroepen, verschillenden hadden het afgeraden omdat deze man niet ter zake kundig zou zijn. Haar pijn was onhoudbaar. Ze dachten dat er veel bloed in de baarmoeder zat. Dan ga ik een dokter (een legerarts) halen uit Jazan (2 uur rijden van Pomacochas), zei ik. Maar hoe? Onze auto was in Moyobamba, onze motor kapot, en er passeerde geen enkele auto. Laten we proberen om de kundigste vroedvrouw van het dorp zover te krijgen dat ze komt, zo stelde een gemeentelid voor. Maar deze vrouw weigerde te komen, ze voelde zich gepasseerd, omdat ze niet geroepen was bij de geboorte van de baby. Eindelijk vonden we een andere vroedvrouw (zij hebben hun kennis uit de praktijk, niet van studie). Deze vrouw dacht, dat er nog een tweede baby zat. Wat te doen? Ze moet naar het ziekenhuis. Ja goed, maar hoe? Het dichtstbijzijnde ziekenhuis in oostelijke richting is in Rioja, op zijn minst 6 uur rijden (= hobbelen) van Pomacochas; in westelijke richting moet je op zijn minst 5 uur rijden naar het ziekenhuis in Chachapoyas. Kon een vrouw, die enkele dagen geleden bevallen is, zo'n reis maken?

Maar wat dan?

We zullen een telegram sturen naar Jazan, naar een zuster die daar woont, zo stelden enige gemeenteleden voor (achteraf bleek dat ze dat niet gedaan hadden). Ja, wat kun je dan doen? Bidden, dat blijft over. Smeken of de Heere uitkomst wil geven.

Terug in huis, voel je het: we staan met de rug tegen de muur. Dit zal verkeerd aflopen. Dit is de prijs van het geïsoleerd wonen in het Andesgebergte. Toen was een ongewoon geluid buiten. En wat verscheen daar in de lucht: een helicopter! Nooit komen die dingen in Pomacochas, maar nu ging er een helicopter voorbij!

Hij moet naar beneden, denk je dan. Stel je eens voor dat hij verder vliegt. Zwaaien met je armen dan, in het weiland achter ons huis. Hij zakt! Draait een cirkel over het grote meer bij Pomacochas en landt dicht bij de oever. Door weilanden en over prikkeldraad vlieg je er naar toe. Enkele militairen en heren stappen uit. De eerste de beste militair schiet je aan. 'Willen jullie een zieke naar het ziekenhuis in Chachapoyas brengen?' 'Daar gaan we niet heen, we gaan naar Chiclayo.' 'Goed, naar Chiclayo dan? 'Dat hangt van de president af. Een schrik schiet door je benen. De president? Is die er dan bij? Ach, hij had al een hand gehad en was met 'meneer' aangesproken. Maar ik kan het niet helpen dat hij zijn bekend gezicht onder zo'n grote kap van een hoed verbergt. President Belaunde riep zijn privé-dokter, die hem vergezelde, die moest bij de zieke gaan kijken. Deze dokter kon niet anders vaststellen, dan dat er nog een baby zat. 'Ze moet naar het ziekenhuis', zei hij. De jongeman en zijn vrouw aarzelden, omdat ze dachten aan de kosten. Zo niet, dan gaat ze dood, zei de dokter.

Hij ging vragen of ze mee kon. Dat mocht. Maar hoe de helicopter te bereiken? Een brancard of ladder was er niet. Dan brengen we haar in een deken. Op weg naar de helicopter doken de fotografen en tv-mensen op, die met Belaunde waren meegekomen, om de opening van het toeristenhotel van Pomacochas vast te leggen. Dat laatste had eigenlijk vorig jaar moeten gebeuren, maar toen kon de helicopter niet komen, vanwege de mist rond Pomacochas. Dus kwam hij nu nog maar even, enkele weken voordat de nieuwe president kwam.

Dichtbij de helicopter, zei de dokter dat de jongeman met zijn vrouw mee moest gaan. 't Was nog geen uur geleden, dat de helicopter geland was, of hij ging weer de lucht in, met onze ernstige zieke. Een uur later zouden ze in Chiclayo zijn.

Zo'n drie weken later kwamen ze terug: gezond en Gode dankbaar.

Een poos later zeiden sommigen in Moyobamba: 'We hebben jou op de televisie gezien'. Maar is dit nou het belangrijkste van de hele geschiedenis? Nee toch.

Dit is belangrijk, dat wij samen er dit uit leren mogen, dat de Heere in de hemel Zijn ziek kind heeft gezien, dat Hij Zijn schapen kent. Daarom was het ook niet moeilijk om een tekst te vinden voor de eerstvolgende zondag. Want het is waar bevonden wat de Goede Herder zei: 'Ik ben de Goede Herder, en Ik ken de Mijnen en word van de Mijnen gekend' (Joh. 10 vs. 14).

In zo'n God, Die om Christus' wil, zo goed voor Zijn kinderen wil zorgen, mag u en jij vertrouwen hebben. En wanneer we moeite hadden of hebben met dit vertrouwen, dan hopen we dat van deze geschiedenis mag gelden wat geschreven staat in Spreuken 25 VS. 25.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen