Boekbespreking

Dr. W. van 't Spijker, De kerk bij Hendrik de Cock, Apeldoornse Studies No. 21, Kok, Kampen 1985, 36 blz., prijs ƒ 12, 30.

Opnieuw een boekje van prof. Van 't Spijker. Op 14 september 1984 werd door hem een rede gehouden bij de overdracht van het Rectoraat aan de Theologische Hogeschool der Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland. Uit die rede is dit boekje ontstaan. De schrijver stelt De Cock tegenover mannen als Hermannus Müntinghe, Petrus Hofstede de Groot en G. Benthem Reddingius. Allen verfoeiden zij de leer van Dordt, wezen zij de gereformeerde predestinatieleer af. Van 't Spijker kiest hierin de zijde van De Cock, die deze heren bestreden heeft. Ik schaar me daarbij gaarne aan zijn zijde. Moeilijker wordt het echter voor mij om de auteur van dit boekje te volgen in hetgeen hij verder als de 'kerkopvatting' van De Cock naar voren brengt. Het heet dat De Cock daarin 'reformatorisch' was. Maar is dat wel waar? De Cock heeft van de kerk eens de volgende definitie gegeven, door Van 't Spijker zelf geciteerd: 'De kerk is de gehele menigte van waarlijk bekeerde mensen, zonder de onbekeerden, die onder hen zijn, daaronder te rekenen.' Ik ben ervan overtuigd dat een man als De Labadie deze definitie ook zou hebben kunnen onderschrijven. Onze Ned. Geloofsbelijdenis spreekt over de kerk als de vergadering der ware 'Christgelovigen', en dat is heel andere taal. Want voor gelovigen worden gehouden in de kerk die hun geloof beleden hebben. Spreekt men over 'bekeerden' zoals De Cock doet, dan zit men op een heel ander spoor, dan spreekt men subjectivistisch over de kerk, want tot die 'bekeerden' kunnen alleen gerekend worden degenen die hun 'bekeringsverhaal' vertellen kunnen. In De Cock's Verzamelde Geschriften vindt men dan ook een aantal 'bekeringsgeschiedenissen' die door De Cock zijn uitgegeven. Van 't Spijker zegt: De Cock heeft aan de kerk vastgehouden. Inderdaad, dat heeft hij gedaan, en hij heeft getracht 'gezelschappen' in kerkelijke banen te leiden. Maar tegelijk moet ik hierbij opmerken, dat De Cock zijn kerkelijke positie aanmerkelijk verzwakt heeft door scherp tegenover elkaar te stellen een inwendige en een uitwendige kerk, een inwendig en een uitwendig verbond. Dat is ook de reden waarom hij zo ruim kon zijn in zijn doopspraktijk, en dan niet alleen uit pastorale motieven, maar principieel. Kortom, in De Cock's kerkopvatting kan ik maar tendele de reformatorische leer aangaande de kerk, zoals zij in onze Belijdenisgeschriften verwoord is, herkennen. Niettemin is het boekje van prof. Van 't Spijker alleszins het lezen waard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen